Piec martenowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piec martenowski z 1895

Piec martenowski – dokładnie piec Siemensa-Martina znany również pod nazwą marten. W gwarze śląskiej zwany martin.

Jest to hutniczy wannowy piec płomieniowy z odzyskiwaniem ciepła spalin. Opalany jest gazem czadnicowym otrzymywanym najczęściej przez zgazowanie w czadnicy węgla kamiennego. Odzyskiwanie ciepła (nagrzewanie powietrza i gazu) polega na okresowej zmianie kierunku wlotu do pieca martenowskiego powietrza i gazu oraz uchodzenia spalin, uzyskiwanej przez odpowiednie ustawienie zaworów rozrządczych.

Używany do wytapiania stali z surówki odlewniczej i złomu stalowego. Otrzymywana w piecu martenowskim stal jest lepsza od otrzymywanej w konwertorach, gdyż zawiera mniej fosforu i siarki.

Nazwa pieca martenowskiego pochodzi od nazwiska metalurga Pierre-Émila Martina, który w 1864 r. opracował proces wytapiania stali w piecu regeneratorowym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]