Piechota Morska Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Japońscy marines podczas powstania bokserów w Chinach, 1901 r.

Piechota Morska Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej (ang. Imperial Japanese Navy Land Forces, jap. 海軍陸戦隊 – Kaigun Rikusentai) w okresie II wojny światowej stanowiła elitarną formację Japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej (dalej CMW) odpowiadającą w założeniu amerykańskim marines.

Do późnych lat 1920. CMW nie posiadała wydzielonych sił marines, a w operacjach desantowych brały oddziały sformowane z załóg poszczególnych okrętów, odbywających w ramach treningu podstawowe przeszkolenie piechoty. W końcu lat 1920. rozpoczęto formowanie stałych pułków szkieletowych (wielkości batalionu) w czterech głównych bazach CMW na terenie Japonii (od których wzięły swe nazwy: Kure, Maizuru, Sasebo i Yokosuka), a później również na zajętych obszarach Chin w Hankou i Szanghaju. 7 grudnia 1941 istniało ogółem 16 takich oddziałów, a w ciągu wojny przybyło dalsze 5, nie licząc dwóch podporządkowanych Armii Kwantuńskiej. Ich liczebność wynosiła od 650 do 1 200 ludzi. Niektóre pododdziały przeszły szkolenie spadochronowe i w czasie wojny wykonały więcej lądowań niż 1. Dywizja Spadochronowa Armii.

Cesarska Armia Japońska również posiadała swe oddziały desantowe – brygady morskodesantowe – w sile ok. 3 500 ludzi każda; były one używane do zajmowania i obsadzania wysp w obszarze działania Armii.

Oddział japońskich marines po zdobyciu Tulagi, 1942 r.

Gdy Japońscy marines napotykali na twardy opór – jak np. podczas inwazji Timoru czy bitwy w Zatoce Milne w 1942 ponosili znaczne straty, co wiązało się z poczuciem honoru i pogardą śmierci wywodzącymi się z kodeksu bushidō; gdy np. zabrakło im amunicji rzucali się na przeciwnika z szablami, bagnetami, a nawet nożami. Byli też odpowiedzialni za liczne zbrodnie wojenne, szczególnie podczas obrony Manili w czasie amerykańskiej inwazji na Filipinach w 1944.

Ich najsłynniejsza – i najkrwawsza bitwa stoczona została przez liczący 1 500 marines 7.Pułk Sasebo (+ 1 000 personelu bazy) podczas obrony atolu Tarawa w listopadzie 1943, kiedy to swoją śmierć okupili ponad trzema tysiącami zabitych i rannych Amerykanów.

Japońscy marines nosili mundury khaki o nieco ciemniejszej barwie niż mundur wojskowy Armii, a na hełmach zamiast gwiazdy mieli wyobrażenie kotwicy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Saburō Ienaga: The Pacific War 1931-1945. New York: Pantheon Books, 1978. ISBN 0-394-73496-3.