Pieczęć

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rewers pieczęci majestatycznej Kazimierza Wielkiego z 1334 r.
Wielka pieczęć miasta Kłodzka z XIII w.

Pieczęć – znak własnościowy i rozpoznawczy osoby fizycznej lub prawnej, wyciskany za pomocą stempla (tłoku pieczętnego). Stanowi świadectwo wiarygodności – nadaje moc prawną pismu lub dokumentowi. Również jest środkiem zabezpieczającym nienaruszalność zamkniętego pisma lub przedmiotu.

Podział pieczęci ze względu na osobę:

  • pieczęcie osób fizycznych:
    • pieczęć papieska (bulla),
    • pieczęć monarsza (cesarska, królewska, książęca):
      • majestatyczna (głównie cesarska i królewska),
      • portretowa,
      • piesza,
      • konna,
      • herbowa (jako contrasigillum lub na rewersie pieczęci monetowej),
      • wotywna,
    • pieczęć dostojnika kościelnego:
      • tronowa,
      • stojąca,
      • herbowa,
    • pieczęć rycerska,
  • pieczęcie osób prawnych:
    • pieczęć państwowa,
    • pieczęć samorządowa (miejska lub wiejska),
    • pieczęć korporacyjna (instytucji kościelnych i organizacji społecznych).

Podział pieczęci ze względu na funkcje:

  • pieczęć większa (sigillum maius),
  • pieczęć mniejsza,
  • pieczęć sygnetowa.

Podział pieczęci ze względu na materiał pieczętny

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons