Pieczarka leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pieczarka leśna
Agaricus sylvaticus G7.JPG
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina pieczarkowate
Rodzaj pieczarka
Gatunek pieczarka leśna
Nazwa systematyczna
Agaricus sylvaticus Schaeff
Fung. Bavar. Palat. 4: 62 (1774)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Agaricus sylvaticus G7 (3).JPG

Pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus Schaeff.) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Franciszek Berdau w 1876. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten ma też nazwę pieczarka lśniąca[2]. Synonimów łacińskich ma 40[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 3-10 cm, u młodych okazów dzwonkowaty lub półkulisty, później łukowaty, u starszych płaski. Powierzchnia sucha, o barwie od ciemnobrązowej do ochrowej, gęsto pokryta cynamonowobrązowymi przylegającymi łuseczkami o włóknistej strukturze[4].

Blaszki

Gęste, wąskie, wolne, u młodych okazów siwoczerwonawe, u starszych ciemnobrązowe. Ostrza blaszek jaśniejsze. Biała i błoniasta osłona częściowa utrzymuje się dość długo[4].

Trzon

Wysokość 5-12 cm, grubość 1-2 cm. Po uciśnięciu czerwienieje, później staje sie ciemniejszy (brązowy)[4]. Jest biały z odstającym pierścieniem u góry, cylindryczny, u dołu bulwiasto zgrubiały, za młodu pełny, potem rurkowaty, łatwo odłamujący się od kapelusza[5].

Miąższ

Biały, czerwieniejący po przekrojeniu. Smak dobry, zapach niewyraźny[5].

Wysyp zarodników

Czarnobrązowy. Zarodniki o średnicy 5,5-6 x 3,5-4 µm, jajowate[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na ziemi w lasach iglastych i mieszanych, rzadko w liściastych i zaroślach, czasami spotykana jest także na łąkach i w parkach. Najczęściej rośnie pod świerkiem pospolitym i jodłą pospolitą, ale również pod olszami i wierzbami[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Saprotrof[2], grzyb jadalny. Można go przyrządzać na różne sposoby. Zbiera się go jednak rzadko, gdyż nie jest ładny i ma czerwieniejący miąższ[5].

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-03].
  4. 4,0 4,1 4,2 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Aurel Dermek: Grzyby. 1981. ISBN 8321723578.