Pieczarka leśna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pieczarka leśna
Pieczarka leśna: zdjęcie
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd pieczarkowce
Rodzina pieczarkowate
Rodzaj pieczarka
Gatunek pieczarka leśna
Nazwa systematyczna
Agaricus sylvaticus Schaeff
Fung. Bavar. Palat. 4: 62 (1774)
Agaricus sylvaticus G7 (3).JPG

Pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus Schaeff.) – gatunek grzybów z rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae)[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Nazwę polską podał Franciszek Berdau w 1876. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten ma też nazwę pieczarka lśniąca[2]. Synonimów łacińskich ma 40[3].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kapelusz

Średnica 3-10 cm, u młodych okazów dzwonkowaty lub półkulisty, później łukowaty, u starszych płaski. Powierzchnia sucha, o barwie od ciemnobrązowej do ochrowej, gęsto pokryta cynamonowobrązowymi przylegającymi łuseczkami o włóknistej strukturze[4].

Blaszki

Gęste, wąskie, wolne, u młodych okazów siwoczerwonawe, u starszych ciemnobrązowe. Ostrza blaszek jaśniejsze. Biała i błoniasta osłona częściowa utrzymuje się dość długo[4].

Trzon

Wysokość 5-12 cm, grubość 1-2 cm. Po uciśnięciu czerwienieje, później staje sie ciemniejszy (brązowy)[4]. Jest biały z odstającym pierścieniem u góry, cylindryczny, u dołu bulwiasto zgrubiały, za młodu pełny, potem rurkowaty, łatwo odłamujący się od kapelusza[5].

Miąższ

Biały, czerwieniejący po przekrojeniu. Smak dobry, zapach niewyraźny[5].

Wysyp zarodników

Czarnobrązowy. Zarodniki o średnicy 5,5-6 x 3,5-4 µm, jajowate[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Rośnie na ziemi w lasach iglastych i mieszanych, rzadko w liściastych i zaroślach, czasami spotykana jest także na łąkach i w parkach. Najczęściej rośnie pod świerkiem pospolitym i jodłą pospolitą, ale również pod olszami i wierzbami[2].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Saprotrof[2], grzyb jadalny. Można go przyrządzać na różne sposoby. Zbiera się go jednak rzadko, gdyż nie jest ładny i ma czerwieniejący miąższ[5].

Przypisy

  1. Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 2,2 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-10-03].
  4. 4,0 4,1 4,2 Pavol Škubla: Wielki atlas grzybów. Poznań: Elipsa, 2007. ISBN 978-83-245-9550-1.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Aurel Dermek: Grzyby. 1981. ISBN 8321723578.