Piekło
Piekło - w eschatologiach religii uznających życie pozagrobowe - miejsce przebywania lub stan dusz zmarłych, potępionych za grzechy lub winy wobec bogów popełnione na ziemi.
Spis treści |
Wyobrażenie piekła w różnych systemach religijnych[edytuj]
Religie pierwotne i starożytne[edytuj]
Według religii pierwotnych i starożytnych piekło znajdowało się przeważnie pod ziemią, a wyobrażenia doznawanych w nim kar były kształtowane na wzór doczesnych cierpień człowieka (głód, pragnienie, tortury, ból, płacz, niewola, męka, katusze, strach i inne). W piekle mieściła się także siedziba złych duchów.
Judaizm[edytuj]
Według judaizmu, obok podziemnego miejsca do przebywania wszystkich zmarłych (szeol), istnieje miejsce kary dla potępionych (Gehenna).
Chrześcijaństwo[edytuj]
Według chrześcijaństwa głównego nurtu (katolicyzm, prawosławie i protestantyzm) piekło jest stanem potępionych aniołów i zmarłych ludzi, na zawsze pozbawionych daru oglądania Boga (poena damnationis), dręczonych cierpieniami fizycznymi (poena sensus) i wyrzutami sumienia (poena vermis). Niektóre wyznania chrześcijańskie przyjmują również anihilacjonizm, w formie tymczasowego jeziora ognia dążącego do unicestwienia bezbożnych (np. adwentyści dnia siódmego) lub całkowicie odrzucając koncepcję piekła (np. Świadkowie Jehowy).
zob. Piekło (katolicyzm)
Wyobrażenie piekła w Biblii[edytuj]
Stary Testament
- Szeol[1]: Księga Rodzaju 37:35, 42:38, 44:29, 44:31, itd. (w języku greckim - Septuaginta - Szeol stał się Hades)
- Hinnom[2]: Jeremiasz 19:6, itd. (w języku greckim Ge Hinnom - Dolina Hinnom - stał się Gehenna).
Nowy Testament
- Hades[3]: Ewangelia Mateusza 11:23 16:18. Ewangelia Łukasza 10:15. Dzieje Apostolskie. 2:27,31. 1 Kor 15:55. Objawienie 1:18, 6:8 20:13,14
- Gehenna[4]: Ewangelia Mateusza 5:22,29,30, 10:28, 18:9, 23:15,33. Ewangelia Marka 9:43,45,47, Łukasz 12:5, Jakub 3:6.
Islam[edytuj]
Według islamu piekło to miejsce, w którym ogień trawi skórę, po spaleniu odradzającą się na nowo. Niewierzący pozostaną w nim na wieki, wierzący, którzy do niego trafią za grzechy mają zawsze, prędzej czy później szanse na raj.
Buddyzm[edytuj]
Według buddyzmu ogólna nazwa dla piekła to naraką. Naraka zawiera 16 piekieł (w tym 8 gorących i 8 zimnych), a chociaż okres przebywania w nich może być niezmiernie długi, to jednak jest ograniczony. Nauki o piekłach są interpretowane dosłownie, bądź jako symboliczne przedstawienie różnych stanów umysłu.
Spirytyzm[edytuj]
Według teorii spirytyzmu, bazującej na przekazach duchów wyższych, zebranej w dziełach Allana Kardeca (zwłaszcza w dziele Niebo i piekło według spirytyzmu), piekło nie istnieje; dobry i sprawiedliwy bóg nie mógłby skazywać żadnego ze swoich dzieci na wieczne męki; w spirytyzmie przyjmuje się, że dusze wciąż się doskonalą poprzez kolejne wcielenia i każda z nich otrzymuje zawsze szansę na poprawę.
Wizje piekła w sztuce[edytuj]
_-_Dante_And_Virgil_In_Hell_(1850).jpg)
W malarstwie wizerunki piekła z dużą ekspresją przedstawiał m.in. Hieronim Bosch i Hans Memling.
Najbardziej znany literacki obraz piekła zawiera Boska Komedia Dantego. Piekło jako abstrakcyjne miejsce, gdzie człowiek może trafić w już życiu doczesnym, stało się głównym tematem Sezonu w piekle Arthura Rimbauda. W muzyce jednym z bardziej znanych tytułów jest Orfeusz w piekle Offenbacha, jednak piekło offenbachowskie znacznie odbiega od standardowych jego wyobrażeń. W operetce jest to siedziba bogów utożsamianych zresztą z paryskim establishmentem z czasów kompozytora.
Piekło (i jego mieszkańcy) są częstym tematem przysłów.
Przypisy
Zobacz też[edytuj]
Bibliografia[edytuj]
- Jerzy Prokopiuk,Nieba i piekła, 2001, Uraeus, ISBN 83-85732-95-0
- Georges Minois, "Historia piekła" (franc. Histoire de l'enfer), 1994, wyd. pol. 1998, Volumen, przeł.A. Kędzierzawska,B. Szczepańska, ISBN 83-86857-90-0
