Piekoszów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piekoszów
Herb
Herb Piekoszowa
Sanktuarium pw. Narodzenia NMP (XIX w.)
Sanktuarium pw. Narodzenia NMP (XIX w.)
Państwo  Polska
Województwo świętokrzyskie
Powiat kielecki
Gmina Piekoszów
Liczba ludności (2013) 2671[1]
Strefa numeracyjna (+48) 41[2]
Kod pocztowy 26-065
Tablice rejestracyjne TKI
SIMC 0261746
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Piekoszów
Piekoszów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Piekoszów
Piekoszów
Ziemia 50°52′54″N 20°27′42″E/50,881667 20,461667
Strona internetowa miejscowości

Piekoszówwieś w Polsce położona w województwie świętokrzyskim, w powiecie kieleckim, w gminie Piekoszów[3].

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego.

Miejscowość jest siedzibą gminy Piekoszów.

Piekoszów jest punktem początkowym czarnego szlaku turystycznego prowadzącego do Zgórskich Gór oraz niebieskiej ścieżki rowerowej prowadzącej poprzez okoliczne wsie.

Przez wieś przebiega linia kolejowa Kielce-Fosowskie. W pobliżu miejscowości znajduje się przystanek osobowy Piekoszów. Dojazd z Kielc zapewniają autobusy komunikacji miejskiej linii nr 18, 26 i 28.

W miejscowości działał Kielecki Kombinat Ogrodniczy w Piekoszowie koło Kielc[4] oraz Państwowe Gospodarstwo Rolne Piekoszów[5].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Z analizy dokumentów dotyczących świętopietrza wynika, że Piekoszów istniał już w 1337 roku i był parafią zasiedloną przez 240 osób. W 1366 roku istniał tu na pewno murowany z tutejszego kamienia i cegły kościół pw. św. Jakuba Apostoła. Świątynia została rozebrana w 1879 r. (stała między obecnym kościołem a plebanią). W roku 1423 Piekoszów nosił nazwę Pąkossów, w 1511 Pyckoschów, w 1521 Pyakoschów, zaś od roku 1694 już w dzisiejszym brzmieniu. W XVI wieku funkcjonowała w Piekoszowie szkółka parafialna. W 1705 roku trafił tu obraz łaskami słynący Matki Bożej z Dzieciątkiem. Stara świątynia niszczejąc stwarzała bardzo poważne niebezpieczeństwo dla pielgrzymów. Nowa, budowana z kłopotami od 1807 roku, została konsekrowana 2 czerwca 1884 r. przez bp. sandomierskiego Antoniego Sotkiewicza[6].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • Sanktuarium w Piekoszowie z cudownym, XVII-wiecznym obrazem Madonny z Dzieciątkiem Piekoszów należał w XIV wieku do rodziny Odrowążów, której staraniem został wybudowany w 1366 roku pierwszy kościół pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła. Obecny, trójnawowy kościół zbudowano w XIX wieku.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

  • Kamieniołom Stokówka (Gałęzice) – jedno z nielicznych miejsc w regionie, gdzie trenować można wspinaczkę skałkową. Wyznaczonych jest tu ponad 40 dróg wspinaczkowych. Kompletną asekurację, wraz ze stanowiskami zjazdowymi, posiada 12 dróg. Wysokość ścian (do stanowisk) waha się od 12 m – 15 m. Długości dróg wynoszą 8-15m a ich trudności mieszczą się w granicach od III do VI.3+. W wapiennych skałach Stokówki znajdują się liczne żyły kalcytu.
  • Rezerwat „Moczydło” – góra (317m n.p.m.) położona w Jaworzni. Biegną pod nią chodniki staropolskiej kopalni srebronośnego kruszcu ołowiu zwanego galeną. Poprzecinana jest licznymi wyrobiskami. Można tu znaleźć stare sztolnie, odsłonięcia skał, i z interesującymi zjawiskami mineralizacji. Jest rezerwatem przyrody nieożywionej o pow. 16,21 ha. Utworzony on został celem zachowania dla potrzeb naukowych i dydaktycznych wychodni i odsłonięć skał, w obrębie których zachowały się liczne i wyjątkowo dobrze zachowane pozostałości historycznego górnictwa kruszcowego. (317m n.p.m.)
  • Rezerwat “Góra Miedzianka” (Zajączków) – najwyższego wzniesienia Pasma Chęcińskiego. Wieńczą go trzy skalne szczyty, położone w odległości kilkudziesięciu metrów jeden od drugiego (zachodni 365 m, środkowy 353 m i wschodni 349 m n.p.m.). W swoim wnętrzu kryje chodniki starych kopalni miedzi oraz naturalne jaskinie. Suma długości wszystkich korytarzy wynosi około 5 km

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]