Pielgrzym (religia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pielgrzym, pątnik – człowiek odbywający wędrówkę do miejsca kultu, uczestnik pielgrzymki.

Słowo pochodzi od łacińskiego peregrinus - cudzoziemiec. W przenośni: osoba wiele podróżująca po świecie. Etymologia pojęcia "pielgrzym" sięga starożytnej Grecji. Termin "per-epi-demos" oznaczał cudzoziemca, nierezydenta, czy też przygodnego podróżnego. W wiekach średnich powstały różne formy pielgrzymowania:

  • pereginatio ad loca sancta – pielgrzymowanie do miejsc świętych,
  • pereginatio ad limina sanctorum – nawiedzenie miejsc, w których znajdowały się groby męczenników.

Po upadku Konstantynopola pątnicy z Europy zmierzali zwłaszcza do Rzymu i do Santiago de Compostela do grobu św. Jakuba Apostoła.

Dante Alighieri w "Vita Nuova" dzieli pielgrzymów na trzy grupy:

Zdaniem Dantego tylko pielgrzymujący do grobu Świętego Jakuba w pełni zasługują na miano "pielgrzymów".

Znani starożytni pątnicy chrześcijańscy[edytuj | edytuj kod]