Pieniądz lokalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pieniądz lokalny to pieniądz bity przez miasto, z reguły w oparciu o przywilej menniczy (np. Gdańsk, Toruń) lub ograniczoną czasowo koncesję monetarną (Elbląg).

Na przełomie XIX i XX wieku, w związku z kryzysami finansowymi, szczególnie w okresie wojen, powstała nowa odmiana pieniądza lokalnego. Wiele miast, które nie posiadały wcześniej prawa monetarnego, opierając się na uchwałach rady miejskiej rozpoczęły emisję pieniądza miejskiego. Ten typ pieniądza lokalnego wyróżnia emitentmagistrat danego miasta np. Katowic (1921), Wrocławia (1848)[potrzebne źródło], Poznania (1916), jak i fakt, iż był z reguły papierowy.

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

W 2003 r. na całym świecie funkcjonowało 3 tys. lokalnych walut, jednym z przykładów dawniejszych jest pieniądz z miasteczka Wörgl z 1934[1]. Obecnie pieniądz lokalny ma zupełnie inny charakter – miasta i gminy emitują go dla celów promocyjnych i turystycznych.[potrzebne źródło] Nabierające popularności kolekcjonowanie takich monet należy zaliczyć nie do numizmatyki, ale do medalistyki. Często nazywane są dukatami lokalnymi. Do dziś na rynku pojawiło się wiele lokalnych żetonów m.in.:

Przypisy

  1. wprost.pl: Mennica pod ratuszem. [dostęp 29.10.2013].
  2. Pierwsza moneta w ramach serii „Wisła”, w której znajdą się 24 monety z miast leżących nad rzeką Wisłą.
  3. 1 Funt Łebski.
  4. Kwartniki bytomskie.