Pierścień gardłowy Waldeyera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Pierścień gardłowy Waldeyera zwany również pierścieniem chłonnym gardła to nagromadzenie tkanki chłonnej w gardle, które ma znaczenie ochronne przed bakteriami i innymi czynnikami chorobotwórczymi, chroniące przed ich penetracją do dalszych odcinków układu oddechowego i pokarmowego. Pojęcie limfatycznego pierścienia twarzowego wprowadził do anatomii niemiecki patolog Heinrich Wilhelm Gottfried von Waldeyer-Hartz (1836-1921) w 1884 roku.

W skład pierścienia gardłowego Waldeyera wchodzą również pojedyncze grudki chłonne na tylnej ścianie gardła, pasma (sznury) boczne, migdałki trąbkowe (łac. Tonsilla tubaria) w okolicach ujścia gardłowego trąbki słuchowej w części nosowej gardła.

Migdałki stanowią barierę dla czynników chorobotwórczych, ale niejednokrotnie dochodzi do zapalenia samych migdałków (łac. Tonsillitis), najczęściej (ale nie tylko) jest to efekt chorobowy zakażenia organizmu paciorkowcami, czyli anginy. W przypadku częstych angin albo w przypadku przerostu migdałków podniebiennych (hipertrofii) z upośledzeniem oddychania wskazane jest ich operacyjne wycięcie. Ze względu na funkcję immunologiczną migdałków wycięcie należy przeprowadzać z reguły dopiero od 3 roku życia.

W jego skład wchodzą:

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 3.3 Gardło i krtań. W: Bożydar Latkowski: Otolaryngologia – podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wyd. Lek. PZWL, 1998.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.