Pieris

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pieris
Pieris forest flame A.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad astrowych
Rząd wrzosowce
Rodzina wrzosowate
Rodzaj Pieris
Nazwa systematyczna
Pieris D. Don
Edinburgh New Philos. J., BPH 354.37, 1834
"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kultywar pierisa japońskiego o czerwonych liściach
Kwiaty odmiany ozdobnej

Pieris (Pieris D. Don) – rodzaj roślin z rodziny wrzosowatych (Ericaceae), obejmujący 7 gatunków zimozielonych krzewów i małych drzew. Gatunki mrozoodporne występujących w chłodniejszych i górskich rejonach wschodniej Azji (ChinyAnhui, Fujian, Gansu, Guangdong, Hubei, Jiangxi, Zhejiang, Hunan, Tajwan, Japonia) i wschodnich rejonach północnej Ameryki. Gatunki bardziej wrażliwe na mróz można spotkać w Himalajach (Nepal i Bhutan), północnym Asamie i Wietnamie. Gatunkiem typowym jest Pieris formosa (Wallich) D. Don[2].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Pokrój 
Okazałe krzewy dorastające od 3 m – 4m wysokości (kultywary do 1 m). W swojej ojczyźnie duże drzewa (do 10 m wysokości). Pierisy rosną powoli.
Liście 
Wieczniezielone, lancetowate, osadzone skrętolegle na gałęziach – są główną ozdobą rodzaju Pieris D. Don. U odmian barwnych młode pędy i liście mają kolor czerwony. Istnieją też odmiany białoobrzeżone.
Kwiaty 
Małe, zrostopłatkowe, zebrane w okazałe wiechy, barwy białej – rzadziej różowej. Rozwijają się na starszych okazach od kwietnia do maja. W cieplejszym klimacie kwiaty obserwować można już w lutym
Korzeń 
Drobne, znajdujące się tuż pod powierzchnią ziemi; wrażliwe na przesychanie.
Siedlisko
Pierisy można spotkać w chłodniejszych, azjatyckich i amerykańskich lasach, w górach (lasach górskich) od 700 – 3800 m n.p.m.

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Roślina ozdobna. W ogrodzie te rośliny powinny znajdować się w miejscu półcienistym (w pełnym słońcu dochodzi do poparzenia liści), osłoniętym (np. drzewami lub krzewami iglastymi, liściastymi) przed chłodnymi, zimowymi wiatrami. Tylko kilka gatunków można uprawiać w Polsce (najcieplejsze rejony, ale dobrze radzą sobie także na wschodzie Polski). Wymagają gleb kwaśnych (mają podobne wymagania do różaneczników), lekko wilgotnych, okrycia na zimę (agrowłóknina, gałązki drzew iglastych), chociaż młode okazy, całkowicie przykryte śniegiem też dobrze zimują. Czasami roślinom przymarzają wierzchołki pędów – jednak szybko się regenerują. Pierisy najlepiej sadzić wiosną do mieszaniny kwaśnego torfu, próchnicy, przegnitego igliwia, kory lub trocin. Ziemię wokół nich należy ściółkować (można też posadzić rośliny zadarniające: barwinki, tiarelle, epimedium ...). Przed zimą nasze okazy obficie nawadniamy, podlewamy je także w okresie zimy (gdy ziemia rozmarza).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Synonimy[2]

Pieridia H. G. L. Reichenbach

Pozycja systematyczna według APweb (aktualizowany system system APG III z 2009)

Należy do podrodziny Vaccinioideae , rodziny wrzosowatych Ericaceae, która wraz z siostrzaną rodziną Cyrillaceae należą do rzędu wrzosowców, grupy astrowych (asterids) w obrębie dwuliściennych właściwych (eudicots)[1].

Pozycja w systemie Reveala (1993-1999)

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Ericanae Takht., rząd wrzosowce (Ericales Dumort.), podrząd Ericineae Burnett, rodzina wrzosowate (Ericaceae Juss.), rodzaj pieris (Pieris D. Don)[3].

Gatunki uprawiane w Polsce

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-03-13].
  2. 2,0 2,1 Index Nominum Genericorum. [dostęp 2009-03-22].
  3. Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Pieris (ang.). The Compleat Botanica. [dostęp 2009-03-22].