Pierre Boulez (ur. 26 marca 1925 w Montbrison) – francuski kompozytor, dyrygent i organizator życia muzycznego.
Uznawany za jednego z najwybitniejszych współczesnych dyrygentów. Ma na swoim koncie wiele występów i nagrań muzyki, głównie romantycznej, współczesnej i chóralnej.
Był jednym z głównych twórców powojennej awangardy, związanym z serializmem oraz muzyką elektroniczną. Boulez międzynarodową sławę zdobył jako dyrygent, najpierw jako promotor Domains Musicales w swej ojczyźnie, a następnie zostając gościnnym dyrygentem Cleveland Orchestra w 1967, a rok później – dyrektorem orkiestr BBC Symphony Orchestra (do 1974) i New York Philharmonic (do 1977). W 1970 na zaproszenie prezydenta Francji Georges'a Pompidou został dyrektorem Institut de Recherche et de Coordination Acoustique/Musique (IRCAM), sprawując tę funkcję do 1991.
15 grudnia 2012 otrzymał z rąk Tomasza Orłowskiego, ambasadora RP we Francji, Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” nadany przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego [1].
Kompozycje [edytuj]
| Dzieła kompozytorskie |
| Lata pracy |
Tytuł dzieła |
Forma muzyczna |
| 1972 -1974 |
…explosante-fixe… |
Utwór na instrumenty elektroniczne i tradycyjne |
| 1944 -1945 |
Nocturne |
Nokturn na fortepian |
| 1944 -1945 |
Preludium, Tokata i Scherzo |
Utwór fortepianowy |
| 1945 |
Notations zestaw dwunastu utworów |
Utwór fortepianowy |
| 1945 |
Psalmodies, zestaw trzech utworów |
Utwór fortepianowy |
| 1945 |
Theme and Variations |
Utwór fortepianowy |
| 1945 -1946 |
Kwartet na 4 fale Martenota |
Muzyka elektroniczna |
| 1946 |
Notations wersja orkiestrowa |
Utwór orkiestrowy |
| 1946 |
Sonata fortepianowa No. 1 |
Sonata |
| 1946 |
Sonatina na flet i fortepian |
Sonatina |
| 1946 |
Le visage nuptial na Alt, sopran, 2 fale Martenota, fortepian i perkusję |
Utwór wokalno-instrumentalny |
| 1947 -1948 |
Sonata fortepianowa No. 2 |
Sonata |
| 1948 |
Le soleil des eaux |
Musical |
| 1948 -1961 |
Livre pour quatour |
Kwartet smyczkowy |
| 1950 |
'Essais trzy utwory |
Utwór na perkusję |
| 1950 -1951 |
Polyphonie X |
Utwór kameralny |
| 1950 -1965 |
Le soleil des eaux |
Utwór wokalno-instrumentalny |
| 1951 -1952 |
Etudes |
Muzyka elektroniczna |
| 1951 -1952 |
Structures I |
Duet fortepianowy |
| 1951 -1989 |
Le visage nuptial |
Utwór wokalno-instrumentalny |
| 1953 -1955 |
Le marteau sans maître |
Utwór wokalno-instrumentalny |
| 1955 |
Orestie |
Musical |
| 1955 |
Symphonie mécanique |
Muzyka filmowa |
| 1955 -1963 |
Sonata fortepianowa No. 3 |
Sonata |
| 1956 -1961 |
Structures, Book II, for 2 pianos |
Duet fortepianowy |
| 1957 |
Le crépuscule de Yang Koueï-fei |
Musical radiowy |
| 1957 -1958 |
Improvisations sur Mallarmé II (trzecia część Pli selon pli) |
Utwór na sopran, harfę, instrumenty klawiszowe i perkusję |
| 1957 -1962 |
Improvisations sur Mallarmé I (druga część Pli selon pli) |
Utwór na sopran i orkiestrę |
| 1958 |
'Poésie pour pouvoir |
Muzyka elektroniczna z orkiestrą |
| 1958 -1968 |
Figures - Doubles - Prisms |
Utwór orkiestralny |
| 1959 -1960 |
Tombeau (piąta część "Pli selon pli") |
Utwór na sopran i orkiestrę |
| 1959 -1984 |
Improvisations sur Mallarmé III (czwarta część Pli selon pli) |
Utwór na sopran i orkiestrę |
| 1960 -1990 |
Don (pierwsza część Pli selon pli) |
Utwór na sopran i orkiestrę |
| 1961 -1968 |
Domaines, na klarnet i 21 instrumentów w sześciu grupach |
Koncert na klarnet |
| 1961 -1968 |
Domaines |
Utwór na klarnet solo |
| 1962 |
Mon Faust |
Musical |
| 1965 |
Éclat |
Utwór na dziewięciu perkusistów i sześciu instrumentalistów |
| 1968 -1988 |
Livre pour cordes |
Utwór na orkiestrę smyczkową |
| 1969 |
Pour Dr. Kalmus |
Utwór na flet, klarnet, skrzypce, altówkę i wiolonczelę |
| 1970 |
Éclat/Multiples (niedokończone) |
Koncert na perkusję |
| 1970 -1986 |
Cummings ist der Dichter |
Utwór wokalno-instrumentalny |
| 1974 |
Ainsi parla Zarathoustra |
Musical |
| 1974 -1975 |
Rituel: In Memoriam Bruno Maderna |
Utwór orkiestralny |
| 1977 |
Messagesquisse |
Koncert skrzypcowy |
| 1978 -1980 |
Notations |
Utwór orkiestralny |
| 1980 -1984 |
Répons |
Muzyka elektroniczna z zespołem instrumentalnym |
| 1982 -1995 |
Dialogue de l'ombre double |
Muzyka elektroniczna z zespołem instrumentalnym |
| 1984 |
Dérive I |
Utwór na zespół instrumentalny |
| 1985 |
Mémoriale |
Koncert na flet |
| 1987 -1992 |
Initiale |
Utwór na orkiestrę dętą |
| 1988 -1990 |
Dérive II |
Utwór kameralny |
| 1991 |
Anthèmes |
Utwór na skrzypce solo |
| 1991 -1993 |
…explosante-fixe… |
Muzyka elektroniczna z zespołem instrumentalnym |
| 1995 -1998 |
sur Incises |
Utwór na zespół instrumentalny |
| 1997 |
Anthèmes II |
Utwór na skrzypce i instrument elektroniczny |
Zobacz też [edytuj]
Linki zewnętrzne [edytuj]
|
Laureaci Nagrody Wolfa w sztuce |
|
| Sztuka |
1981 malarstwo: Marc Chagall, Antoni Tàpies • 1982 muzyka: Vladimir Horowitz, Olivier Messiaen, Josef Tal • 1983/4 architektura: Ralph Erskine • 1984/5 rzeźba: Eduardo Chillida • 1986 malarstwo: Jasper Johns • 1987 muzyka: Isaac Stern, Krzysztof Penderecki • 1988 architektura: Fumihiko Maki, Giancarlo De Carlo • 1989 rzeźba: Claes Oldenburg • 1990 malarstwo: Anselm Kiefer • 1991 muzyka: Yehudi Menuhin, Luciano Berio • 1992 architektura: Frank Gehry, Jørn Utzon, Denys Lasdun • 1993 rzeźba: Bruce Nauman • 1994/5 malarstwo: Gerhard Richter • 1995/6 muzyka: Zubin Mehta, György Ligeti • 1996/7 architektura: Frei Otto, Aldo van Eyck • 1998 rzeźba: James Turrell • 1999 malarstwo: nie przyznano • 2000 muzyka: Pierre Boulez, Riccardo Muti • 2001 architektura: Álvaro Siza • 2002/3 malarstwo i rzeźba: Louise Bourgeois • 2004 muzyka: Mścisław Rostropowicz, Daniel Barenboim • 2005 architektura: Jean Nouvel • 2006/7 malarstwo i rzeźba: Michelangelo Pistoletto • 2008 muzyka: Gia Kanczeli, Claudio Abbado • 2010 architektura: Peter Eisenman, David Chipperfield • 2011 malarstwo i rzeźba: Rosemarie Trockel • 2012 muzyka: Plácido Domingo, Simon Rattle
|
|
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
