Pierre II de Bourbon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr II de Bourbon
Meister von Moulins 005.jpg
Piotr II prezentowany przez swojego świętego patrona (część tryptyku)
Armoiries Pierre de Beaujeu.png
książę Burbon
Okres panowania od 1488
do 1503
regent Francji
(razem z Anną de Beaujeu)
Okres panowania od 1483
do 1491
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Urodziny 1 grudnia 1438
Śmierć 8 października 1503
Ojciec Charles I de Bourbon
Matka Agnieszka Burgundzka
Żona Anna de Beaujeu
Dzieci Karol,
Zuzanna
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Piotr II de Burbon (ur. 1 grudnia 1438, zm. 8 października 1503) – czwarty syn Karola I, księcia Burbon, i Agnieszki Burgundzkiej (córki Jana bez Trwogi). Książę Burbon i Owernii w latach 1488–1503 (po bezpotomnej śmierci swoich dwóch starszych braci - Jana II i Karola II).

w 1472 w Gujennie, w imieniu króla, Piotr wypowiedział wojnę Janowi V, hrabiemu d'Armagnac, i poprowadził armię królewską przeciw Jackowi d'Armagnac, czwartemu księciu Nemours. Piotr zyskał sympatię i szacunek Ludwika XI Walezjusza, króla Francji. Zaręczony początkowo z Marią Orleańską, siostrą Ludwika, księcia Orleanu, zerwał zaręczyny na prośbę króla (który nie chciał dopuścić do przymierza dwóch najznakomitszych rodów Francji) i w 1473 ożenił się z córką królewską – Anną de Beaujeu (a Ludwik, książę Orleanu ożenił się w tym samym czasie z siostrą Anny). Na znak łaski królewskiej, Ludwik XI dał Piotrowi miejsce w Radzie Królewskiej i zmusił jeszcze jego starszego brata - Karola II, aby zrzekł się tytułów i ziem rodzinnych na rzecz Piotra.

Piotr II razem z Karolem Zuchwałym, księciem Burgundii, był członkiem Ligi Dobra Publicznego, ale wycofał się z niej po ślubie z królewską córką. W 1477, po egzekucji "zdrajcy" Jacka d'Armagnac, Piotr otrzymał hrabstwo La Marche należące do zmarłego. Po śmierci Ludwika XI, Piotr i jego żona zostali regentami Francji podczas niepełnoletności małego Karola VIII Walezjusza. Po tym jak podopieczny osiągnął pełnoletność i przestał słuchać rad regentów, Karol opuścił dwór. Był przeciwny zerwaniu zaręczyn króla z Małgorzatą Habsburg i jego ślubowi z Anną Bretońską - czym naraził się Karolowi VIII, był również przeciwny udziałowi Francji w wojnach włoskich.

Potomstwo[edytuj | edytuj kod]

Z Anną Piotr doczekał się dwojga dzieci:

Jedyny syn Piotra II - Karol zmarł jako młody, nieżonaty mężczyzna. Dziedziczką Piotra została więc jego córka - Zuzanna. Piotr planował wydać ją za mąż za Karola IV, księcia Alençon, faworyta Ludwika XII. Kontrakt małżeński podpisano 21 marca 1501 w Moulins, a kiedy z formalności została już tylko sama ceremonia ślubna, Piotr zmarł. Zuzanna poślubiła później Karola.


Poprzednik
Karol II
Diuk de Burbon
1488–1503
Następca
Zuzanna