Pierre Martin Ngô Đình Thục

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
To jest biografia osoby noszącej wietnamskie nazwisko Ngô.
Pierre Martin Ngô Đình Thục
Phêrô Máctinô Ngô Đình Thục
arcybiskup Bulla Regia
Herb Pierre Martin Ngô Đình Thục Miles Christi
Żołnierz Chrystusa
Data i miejsce urodzenia 6 października 1897
Phủ Cam
Data i miejsce śmierci 13 grudnia 1984
Carthage
arcybiskup Huế
Okres sprawowania 1960-1968
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 20 grudnia 1925
Nominacja biskupia 8 stycznia 1938
Sakra biskupia 4 maja 1938
Wikicytaty Pierre Martin Ngô Đình Thục w Wikicytatach

Pierre Martin Ngô Đình Thục, wiet. Phêrô Máctinô Ngô Đình Thục (IPA: [ŋo ɗîɲ tʰùkp]) (ur. 6 października 1897 w Phủ Cam, zm. 13 grudnia 1984 w Carthage) – wietnamski duchowny katolicki, arcybiskup metropolita Huế w latach 1960-1968, arcybiskup tytularny Bulla Regia w latach 1968-1984.

Pierre Martin Ngô Đình Thục był jednym z kilku hierarchów rzymskokatolickich, którzy w latach 70. XX wieku otwarcie sprzeciwili się postanowieniom Soboru Watykańskiego II i konsekrowali bez zgody papieża biskupów dla wspólnot tradycjonalistów katolickich.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pierre Martin Ngô Đình Thục pochodził z arystokratycznej rodziny wietnamskiej wyznającej katolicyzm. Był drugim synem cesarskiego ministra Ngô Đình Khả. Jego bratem był prezydent Wietnamu Południowego, Jean Baptiste Ngô Đình Diệm, a siostrzeńcem wietnamski kardynał, François Xavier Nguyễn Văn Thuận.

Od młodości przeznaczony do kariery duchownej. W wieku 12 lat wstąpił do niższego seminarium duchownego w An Ninh, a następnie do wyższego seminarium duchownego w Huế. Po studiach w Wietnamie udał się po dalsze nauki do Europy. Był studentem Uniwersytetu Gregoriańskiego w Rzymie i Sorbony w Paryżu. 20 grudnia 1925 przyjął święcenia kapłańskie.

W 1927 roku z doktoratami z teologii, filozofii i prawa kanonicznego powrócił do Wietnamu. Został wykładowcą akademickim. W 1938 roku otrzymał urząd wikariusza apostolskiego Vĩnh Long oraz został biskupem tytularnym Saesina. Sakrę biskupią przyjął 4 maja 1938 roku z rąk arcybiskupa Antonina Fernanda Drapier.

W 1957 roku założył uniwersytet w Đà Lạt. W 1960 roku został mianowany arcybiskupem metropolitą Huế. Z uwagi na pokrewieństwo z prezydentem Wietnamu Południowego jego osoba była w zainteresowaniu opinii publicznej.

Metropolita Ngô Đình Thục uczestniczył w obradach Soboru Watykańskiego II. W 1968 roku w trakcie trwania wojny wietnamskiej opuścił Wietnam Południowy i udał się na emigrację. Początkowo przebywał w Rzymie, a później w Tulonie, gdzie był rezydentem przy miejscowej katedrze.

W latach 70. XX wieku zbliżył się do ruchu katolickich tradycjonalistów nie zgadzających się z postanowieniami Soboru Watykańskiego II. 31 grudnia 1975 roku udzielił święceń kapłańskich kilku członkom Zakonu Karmelitanów od Najświętszego Oblicza z El Palmar de Troya, a następnie 11 stycznia 1976 roku bez zgody Stolicy Apostolskiej udzielił konsekracji biskupiej pięciu księżom palmariańskim, co stało się przyczyną jego ekskomuniki z mocy samego prawa (latae sententiae).

Niedługo po tym wydarzeniu arcybiskup Pierre Martin Ngô Đình Thục zdołał pogodzić się z papieżem Pawłem VI, zerwał współpracę z sektą Clemente Domínguez y Gómeza. Po ponad rocznej pokucie powrócił do jedności z Kościołem rzymskokatolickim. Nie będąc formalnie w schizmie w 1977 i 1978 roku dokonał jednak bez mandatu papieskiego rekonsekracji sub conditione dwóch byłych biskupów palmariańskich i jednego byłego biskupa starokatolickiego.

W 1981 roku ponownie ściągnął na siebie ekskomunikę latae sententiae, gdy związał się z ruchem sedewakantyzmu i udzielił bez zgody Stolicy Apostolskiej sakry biskupiej byłemu dominikaninowi Michelowi Louisowi Guerardowi des Lauriers oraz dwóm meksykańskim teologom Moisesowi Carmona y Rivera i Adolfowi Zamora y Hernandez.

Ostatnie lata życia arcybiskup Pierre Martin Ngô Đình Thục spędził w Stanach Zjednoczonych Ameryki jako episcopus vagans. Początkowo we wspólnocie amerykańskich sedewakantystów, a pod koniec życia w diasporze wietnamskich księży i zakonników w Carthage w stanie Missouri. Tuż przed śmiercią pojednał się z Rzymem[1].

Sukcesja apostolska[edytuj | edytuj kod]

Sukcesja apostolska
Konsekrator: Antonin-Fernand Drapier
Współkonsekrator: Isidore-Marie-Joseph Dumortier
Współkonsekrator: Dominique Hồ Ngọc Cẩn
Data konsekracji 4 maja 1938
Konsekrował
Biskup Data konsekracji
Paul Nguyễn Văn Bình 30 listopada 1955
Simon Hòa Nguyễn Văn Hiền 30 listopada 1955
Michel Nguyễn Khắc Ngữ 22 stycznia 1961
Joseph Trần Văn Thiện 22 stycznia 1961
Antoine Nguyễn Văn Thiện 22 stycznia 1961
Philippe Nguyễn Kim Điền 22 stycznia 1961
Clemente Domínguez y Gómez 11 stycznia 1976
Manuel Alonso Corral 11 stycznia 1976
Camilo Estevez Puga de Maside 11 stycznia 1976
Michael Thomas Donnelly 11 stycznia 1976
Francis Bernard Sandler OSB 11 stycznia 1976
Michel Louis Guerard des Lauriers OP 7 maja 1981
Moises Carmona y Rivera 17 października 1981
Adolfo Zamora y Hernandez 17 października 1981
Współkonsekrował
Biskup Data konsekracji
Jean Cassaigne 24 czerwca 1941
Raymond-Marie-Marcel Piquet 18 stycznia 1944
Jean-Baptiste Urrutia 27 maja 1948
Pierre Marie Phạm Ngọc Chi 4 sierpnia 1950
Joseph Trương Cao Đại 19 marca 1953
Gustave-André-Ferdinand Raballand 1 maja 1956
Rekonsekrował
Biskup Data rekonsekracji
Jean Laborie 8 lutego 1977
Michel Fernandez 19 października 1978
Jean-Marie Roger Kozik 19 października 1978
Christian Datessen 25 września 1982

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. ks. Dominik Boulet FSSPX, Sedewakantyzm, przeł. Józef Gubała, Te Deum, Warszawa 2012, s. 23.