Pierre Mauroy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pierre Mauroy
Mauroy2.jpg
Data i miejsce urodzenia 5 lipca 1928
Cartignies
Data i miejsce śmierci 7 czerwca 2013
Clamart
Premier Francji
Przynależność polityczna Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 22 maja 1981
do 17 lipca 1984
Poprzednik Raymond Barre
Następca Laurent Fabius
Odznaczenia
Wielki Oficer Legii Honorowej (Francja) Krzyż Wielki Narodowego Orderu Zasługi (Francja) Wielki Oficer Orderu Wyzwoliciela San Martina (Argentyna) Kawaler Orderu Leopolda (Belgia) Komandor Orderu Korony (Belgia) Krzyż Wielki Orderu Bernardo O'Higginsa (Chile) Krzyż Wielki Orderu Lwa Finlandii Oficer Narodowego Orderu Quebecu (Kanada) Wielka Wstęga Narodowego Orderu Cedru (Liban) Krzyż Wielki Królewskiego Orderu Rycerzy Pana Naszego Jezusa Chrystusa Wielki Krzyż Zasługi Orderu Zasługi RFN Krzyż Wielki Narodowego Orderu Lwa (Senegal) Wielka Wstęga Orderu Republiki (Tunezja) Order Zasługi Republiki Włoskiej I Klasy (1951-2001)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Pierre Mauroy (ur. 5 lipca 1928 w Cartignies, zm. 7 czerwca 2013 w Clamart) – francuski polityk, premier Francji w latach 1981–1984 (w trzech kolejnych rządach), były mer Lille, były pierwszy sekretarz Partii Socjalistycznej, senator.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W wieku 16 lat wstąpił do Oddziału Francuskiego Międzynarodówki Robotniczej[1]. Pracował jako nauczyciel. Zaangażował się wkrótce w działalność Partii Socjalistycznej. Na początku lat 70. wsparł François Mitterranda, stając się jednym z liderów PS.

Od 1967 pełnił funkcje w administracji terytorialnej. Był radnym departamentu Nord i jego wiceprzewodniczącym (do 1973). W 1971 został radnym i pierwszym wiceburmistrzem Lille, w okresie 1973–2001 zajmował stanowisko mera tego miasta. Przewodniczył radzie regionu Nord-Pas-de-Calais (1974–1981), ponownie zasiadał w tej radzie w okresie 1986–1988. Od 1989 do 2008 był przewodniczącym związku komunalnego Metropolii Lille.

Od 1973 do 1992 z przerwami na czas pełnienia funkcji rządowych sprawował mandat deputowanego do Zgromadzenia Narodowego z jednego z okręgów w departamencie Nord. W 1979 został posłem do Parlamentu Europejskiego, był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Kwestii Politycznych i członkiem Grupy Socjalistów. Z PE odszedł po około 7 miesiącach[2].

Pomiędzy 22 maja 1981 a 17 lipca 1984 był premierem trzech kolejnych gabinetów. Mianowany na to stanowisko został przez François Mitterranda, nowo wybranego prezydenta. W okresie jego urzędowania we Francji zniesiono karę śmierci, państwową kontrolę środków przekazu i ograniczenia działalności lokalnych stacji radiowych. Skrócił tydzień pracy do 39 godzin, wprowadził dodatkowy piąty tydzień płatnego urlopu i refundację zabiegów przerwania ciąży. Przeprowadził nacjonalizację licznych zakładów przemysłowych[3]. Rosnąca niepopularność jego rządu spowodowała zastąpienie go na stanowisku premiera przez Laurenta Fabiusa.

W 1988 Pierre Mauroy został pierwszym sekretarzem (przewodniczącym) Partii Socjalistycznej. Stanowisko to zajmował przez trzy lata[4]. W latach 1992–1999 był przewodniczącym Międzynarodówki Socjalistycznej. W 1992 po raz pierwszy zasiadł w Senacie, mandat senatora na dziewięcioletnią kadencję odnowił też w 2001[5].

Skład rządów Pierre'a Mauroy[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy gabinet (od 22 maja 1981 do 23 czerwca 1981)[edytuj | edytuj kod]

Drugi gabinet (od 23 czerwca 1981 do 22 marca 1983)[edytuj | edytuj kod]

Zmiany dotyczyły czterech stanowisk rządowych. Ministrami przemysłu, sprawiedliwości, transportu i zdrowia w miejsce dotychczasowych zostali odpowiednio Pierre Dreyfus, Robert Badinter, Charles Fiterman i Jacques Ralite. Utworzono resorty konsumpcji i szkoleń zawodowych, które powierzono Catherine Lalumière i Marcelowi Rigoutowi.

29 czerwca 1982 w miejsce Pierre'a Dreyfusa ministrem przemysłu i nauki został Jean-Pierre Chevènement, w miejsce Nicole Questiaux ministrem solidarności narodowej i stosunków społecznych został Pierre Bérégovoy.

Trzeci gabinet (od 22 marca 1983 do 17 lipca 1984)[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Biographie de Pierre Mauroy (fr.). evene.fr. [dostęp 2013-06-10].
  2. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2013-06-10].
  3. Daleko od wspólnej drogi. rp.pl, 2000-01-21. [dostęp 2013-06-10].
  4. Parti socialiste (PS): Organigramme (fr.). france-politique.fr. [dostęp 2013-06-10].
  5. Pierre Mauroy na stronie Senatu (fr.). [dostęp 2013-06-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]