Pierwiosnek (ptak)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pierwiosnek zwyczajny)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pierwiosnek
Phylloscopus collybita[1]
(Vieillot, 1817)
Pierwiosnek
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina świstunki
Rodzaj Phylloscopus
Gatunek pierwiosnek
Synonimy
  • Sylvia collybita Vieillot, 1817
Podgatunki
  • P. c. abietinus (Nilsson, 1819)
  • P. c. collybita (Vieillot, 1817)
  • P. c. brevirostris (Strickland, 1837)
  • P. c. caucasicus Loskot, 1991
  • P. c. menzbieri (Shestoperov, 1937)
  • P. c. tristis Blyth, 1843
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

     letnie lęgowiska

     letnie lęgowiska i zimowiska dla nielicznych osobników

     siedliska całoroczne

     zimowiska

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pierwiosnek, pierwiosnek zwyczajny (Phylloscopus collybita) – gatunek niewielkiego ptaka wędrownego z rodziny świstunek[3] (Phylloscopidae), wcześniej zaliczany do pokrzewkowatych (Sylviidae).

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono kilka podgatunków P. collybita[3][4][5]:

  • Phylloscopus collybita abietinusSkandynawia i północno-zachodnia Rosja do Morza Czarnego i północnego Iranu.
  • pierwiosnek (Phylloscopus collybita collybita) – zachodnia, środkowa i południowo-wschodnia Europa.
  • Phylloscopus collybita brevirostris – północno-zachodnia i północna Turcja.
  • Phylloscopus collybita caucasicusKaukaz do północnego Iranu.
  • Phylloscopus collybita menzbieri – północno-wschodni Iran i Turkmenistan.
  • pierwiosnek syberyjski (Phylloscopus collybita tristis) – wschodnia Rosja i północny Kazachstan do południowej Syberii i północnej Mongolii.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje nieomal całą Europę, Syberię, Azję Mniejszą oraz Wyspy Kanaryjskie i góry Atlas. Na starym kontynencie jest jednym z najliczniejszych leśnych ptaków. To ptak wędrujący na krótkie odległości. Zimuje w pasie od północno-wschodniej Afryki po Dekan, lokalnie też w innych częściach Afryki. W zachodniej i środkowej Europie pojedyncze osobniki mogą zostawać na zimę. Przyloty od marca do kwietnia i odloty od sierpnia do października. Wyróżnia się 8 podgatunków.

W Polsce liczny ptak lęgowy (lokalnie może być bardzo liczny)[6]. Spotkać go można w całym kraju i w górach do wysokości 1400 m n.p.m. Wydaje się, że we wszystkich regionach jest najliczniejszą pokrzewką, choć szczególnie liczna populacja występuje na Mazurach. Natomiast w śródmiejskich parkach Warszawy naliczono około setki odzywających się samców[7]. W środkowej i zachodniej Europie czasami pozostają na zimę, choć zwykle dotyczy to pojedynczych osobników. Tutejsze populacje migrują w rejon śródziemnomorski i do Afryki.


Pierwiosnki zaczynają swe odloty w połowie sierpnia, a kończą je pod koniec października. Mimo to obserwowano ostatnie osobniki opuszczające Polskę w listopadzie. Odnotowano też parę osobników przebywających w kraju w trakcie zimowych miesięcy. Zaznaczyć należy, że zimowanie to nie miało charaktery regularnego i było zdarzeniem wyjątkowym.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Cechy gatunku[edytuj | edytuj kod]

Syberyjski pierwiosnek, Indie
Podgatunek P. c. tristis, Delhi

Obie płci ubarwione jednakowo. Smukła, niepozorna, delikatna sylwetka. Ogólnie upierzenie zielonkawoszare z oliwkowym odcieniem, na spodzie ciała jasnobeżowe. Na skrzydłach i ogonie pióra są ciemniejsze. Oczy ciemne, nad nimi żółtawa, słabo zaznaczona, brew. Ma cienki dziób. Nogi brązowoczarne. Bardzo podobny do piecuszka, który jest jednak ubarwiony dużo intensywniej, np. brew nad okiem, i ma długie brązowopomarańczowe (gliniastej barwy) nogi; oraz do świstunki leśnej, która jednak jest większa i ma proporcjonalnie dłuższe skrzydła i krótszy ogon.

Identyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Bardzo ruchliwy i trudny w obserwacji, gdyż uwija się zwykle w gęstwinach krzaków lub w koronach drzew. Charakterystycznie potrząsa ogonem i skrzydłami, również w trakcie śpiewania. Największą trudność obserwatorom sprawia odróżnienie pierwiosnka od piecuszka - prawie to samo ubarwienie, zachowanie i wymiary). Jest to praktycznie niemożliwe, gdy patrzy się z daleka. Natomiast z bliska u pierwiosnka widać ciemne, zwykle brązowoczarne nogi. Piecuszek ma je jasne, barwy gliniastej. Nie można zapominać o bardzo charakterystycznej melodii pierwiosnka - cilp-calp. Jest mniejszy od wróbla i ma delikatniejszą sylwetkę niż sikora.

Wymiary średnie[edytuj | edytuj kod]

długość ciała 
12 cm
rozpiętość skrzydeł 
18 cm

Masa ciała[edytuj | edytuj kod]

ok. 8,5 g

Głos[edytuj | edytuj kod]

(audio)

"Cilp-calp" pierwiosnka

Wydaje nietypowy śpiew rozchodzący się w lasach i parkach. Jest nim dwusylabowe monotonne wykrzykiwanie "cilp calp" trwające do pół minuty zaczynające się ostrym "tret tret", nie do pomylenia z żadnym innym ptakiem. Od tego śpiewu pochodzą zwyczajowe nazwy pierwiosnka w niektórych językach, np. angielskim (chiffchaff), niemieckim (Zilpzalp) czy holenderskim (Tjiftjaf). Polska nazwa rodzajowa bierze się natomiast od wczesnego pojawiania się i śpiewu tego ptaka po zimie. Samiec odzywa się zaraz po przylocie na tereny lęgowe, czyli pod koniec marca lub w kwietniu (najpóźniejsze osobniki dolatują w pierwszych dniach maja). Milknie tylko przy niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Usłyszeć można go zatem już w czasie pierwszych wiosennych ociepleń i promieni słońca, najintensywniej na początku lęgów i w ich trakcie, ale również w cieplejsze, jesienne dni (wtedy jego śpiew jest krótszy i cichszy). Trel trwa zwykle cały dzień.

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Prześwietlone lasy liściaste i mieszane o umiarkowanej wilgotności z bujnym runem i podszytem, zadrzewienia śródpolne, młodniki, doliny rzek, większe parki, przedmieścia i zdziczałe ogrody. Zasiedla też górskie kompleksy leśne, piętro kosodrzewiny, choć nie występuje tam tak licznie jak na nizinach. Unika zwartych, jednolitych drzewostanów i dlatego preferuje ich skraje, pobliża porębów i luki w ich obrębie. Nie przeszkadza mu obecność człowieka, więc może przebywać w roślinności przez niego wprowadzonej. W Polsce widywana w borach, grądach, olsach i w reglach.

Okres lęgowy[edytuj | edytuj kod]

Gniazdo[edytuj | edytuj kod]

Kulistego kształtu z otworem wlotowym umieszczonym z boku. Zbudowane z liści i źdźbeł traw, drobnych gałązek, tuż nad ziemią (poniżej lub metr nad nią) w gęstej trawie, krzewie lub kępie roślinności zielnej, wśród jeżyn lub bluszczu, czasem wyżej na gałęziach drzew lub w budkach lęgowych. Jest bardzo dobrze ukryte. Wyściółkę stanowią pióra zebrane z okolicy i trawa. Gniazdo jest typową budowlą tworzoną przez świstunki, choć każdy gatunek wprowadza drobne szczegóły.
Co ciekawe, doświadczeni ornitolodzy są w stanie odróżnić pierwiosnka od piecuszka po budowie gniazda. Ten drugi wyścieła obficie swoje miejsce lęgowe piórami i włosiem, podczas gdy pierwiosnek tylko piórkami i to w niewielkiej ilości.

Jaja[edytuj | edytuj kod]

Dwa lęgi w roku, z czego pierwszy w pierwszej połowie maja, drugi w ostatnich dniach czerwca lub pierwszych lipca. W zniesieniu 4-6 jaj o średnich wymiarach 15x12 mm, białych z nielicznymi brązowoczerwonymi plamkami, które na szerszym końcu tworzą charakterystyczny dla gatunku wianuszek.

Wysiadywanie[edytuj | edytuj kod]

Od złożenia ostatniego jaja trwa 13-14 dni. Młode opuszczają gniazdo po 13-15 dniach. Wcześniej są karmione przez oboje rodziców.

Pożywienie[edytuj | edytuj kod]

Pierwiosnki pod koniec lata zaczynają szukać mięsistych owoców

Głównie drobne owady, ich larwy i jaja, np. gąsienice motyli, larwy i jaja much, małe motyle, komary, złotooki. Wraz z końcem lata, jesienią i zimą w diecie pojawiają się jagody, podobnie jak u innych owadożernych ptaków.
Żeruje przemieszczając się pomiędzy krzewami i koronami drzew, choć nierzadko swą zdobycz zdobywa w locie. Smaczne kąski często zdziobuje z końcówek gałązek i liści, toteż można zobaczyć jak je oblatuje. Do zdobywania pokarmu służy im delikatny dziób.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową[8].

Przypisy

  1. Phylloscopus collybita w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Phylloscopus collybita. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Frank Gill, David Donsker: Family Phylloscopidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.1. [dostęp 2012-09-09].
  4. Common Chiffchaff (Phylloscopus collybita) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 2012-09-09].
  5. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Phylloscopidae Jerdon, 1863 - świstunki - Leaf Warblers and allies. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2012-09-09].
  6. Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP "pro Natura", 2003, s. 658. ISBN 83-919626-1-X. Według skali przyjętej przez autorów, dla okresu lęgowego liczny oznacza zagęszczenie 100–1000 par na 100 km2, a bardzo liczny – 1000–10 000 par na 100 km2.
  7. Marcin Karetta: Atlas ptaków. Pascal, 2010.
  8. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną Dz. U. z 2004 r. Nr 220, poz. 2237

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]