Pierwotna samoistna hemosyderoza płucna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pierwotna samoistna hemosyderoza płucna (zespół Ceelena-Gellerstedta, ang. Idiopathic pulmonary haemosiderosis, IPH) – rzadka choroba płuc o nieznanej patogenezie. Charakteryzuje się triadą objawów: krwiopluciem, naciekami płuc widocznymi na RTG klatki piersiowej i niedokrwistością[1]. Leczenie jest objawowe i polega na podawaniu sterydów[2].

Pierwszy opis zmian patologicznych w przebiegu tej choroby przedstawił Rudolf Virchow w 1864 roku. Pełny opis objawów klinicznych schorzenia w połączeniu z obrazem sekcyjnym przypisuje się Wilhelmowi Ceelenowi[3]. Inny wczesny opis jest autorstwa Nilsa Gellerstedta[4], stąd eponimiczna nazwa choroby – zespół Ceelena-Gellerstedta, wprowadzona w 1944 przez Selandera[5].

Przypisy

  1. Pierwotna, idiopatyczna hemosyderoza płuc a środowisko i wiek. Alergia Astma Immunologia (2004)
  2. GR Sethi, KK Singhal. Pulmonary diseases and corticosteroids. „Indian J Pediatr”. 75 (10), s. 1045-56, październik 2008. doi:10.1007/s12098-008-0209-0. PMID 19023529. 
  3. W. Ceelen: Die Kreislaufstörungen der Lungen. W: F. Henke, O. Lubarsch: Handbuch der speziellen pathologischen Anatomie und Histologie vol. 3, s 10. Berlin, Springer, 1931.
  4. Gellerstedt N. Über die "essentielle" anämisierende Form der braunen Lungeninduration. Acta pathologica et microbiologica Scandinavica 16: 386-400 (1939)
  5. Selander P. Idiopathische Lungenhämosiderose. (Essentielle, braune Lungeninduration). Acta paediatrica 31, ss. 286-299 (1944)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]