Pierwsza Republika Łotewska
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Latvijas Republika Republika Łotewska |
|||||
|
|||||
|
|||||
| Język urzędowy | łotewski | ||||
| Stolica | Ryga | ||||
| Ustrój polityczny | demokracja; autorytaryzm (od 1934) | ||||
| Ostatnia głowa państwa | prezydent (ostatni) Kārlis Ulmanis | ||||
| Powierzchnia • całkowita |
65 791,4[1] km² |
||||
| Liczba ludności (1935) • całkowita • gęstość zaludnienia |
1 950 502[1] 29,65 osób/km² |
||||
| ogłoszenie niepodległości | 18 listopada 1918 | ||||
| Włączenie do ZSRR | 5 sierpnia 1940 | ||||
 |
|||||
Pierwsza Republika Łotewska (łot. Latvijas Republika) – okres w historii państwa łotewskiego w latach 1918–1940, pomiędzy ogłoszeniem niepodległości i włączeniem do ZSRR.
Podczas I wojny światowej ziemie łotewskie dostały się pod okupację niemiecką. 18 listopada 1918, już po kapitulacji Niemiec, proklamowano niepodległość. W latach od 1918 do 1919 trwały walki z oddziałami niemieckimi i radzieckimi. W latach 1934–1940 kraj był rządzony autorytarnie przez Kārlisa Ulmanisa. W pakcie Ribbentrop-Mołotow znalazł się w sowieckiej strefie wpływów, w 1939 utworzono sowieckie bazy wojskowe, od czerwca 1940 trwała okupacja, a w sierpniu 1940 przeprowadzono włączenie do ZSRR jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka.
