Piestrówka różowawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piestrówka różowawa
Rhizopogon roseolus 2 R6.jpg
Systematyka
Domena jądrowce
Królestwo grzyby
Gromada grzyby podstawkowe
Klasa pieczarniaki
Rząd borowikowce
Rodzina piestrówkowate
Rodzaj Rhizopogon
Gatunek piestrówka różowawa
Nazwa systematyczna
Rhizopogon roseolus (Corda) Th. M. Fries
Svensk bot. Tidskr. 3: 282 (1909)
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Dwa owocniki piestrówki, jeden przekrojony

Piestrówka różowawa (Rhizopogon roseolus (Corda) Th. M. Fries) – gatunek grzybów z rodziny piestrówkowatych[1].

Systematyka i nazewnictwo[edytuj | edytuj kod]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Rhizopogonaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi[1].

Nazwę polską podali Barbara Gumińska i Władysław Wojewoda w 1983, dawniej przez S. Chełchowskiego gatunek ten opisywany był w polskim piśmiennictwie mykologicznym jako piestrówka letnia[2]. Niektóre synonimy łacińskie[3]:

  • Hysterangium rubescens Tul. & C. Tul. 1843
  • Hysteromyces vulgaris Vittad. 1844
  • Melanogaster berkeleyanus Broome 1845
  • Rhizopogon luteorubescens A.H. Sm. 1966
  • Rhizopogon provincialis Tul. & C. Tul. 1851
  • Rhizopogon rubescens (Tul. & C. Tul.) Tul. & C. Tul. 1845
  • Rhizopogon vulgaris (Vittad.) M. Lange 1956
  • Splanchnomyces roseolus Corda 1831

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

Bulwiasty lub kulisty, o średnicy do 4 cm. Początkowo jest białawy, później bladożółtawy lub różowawy, z czasem coraz ciemniejszy, na koniec czerwonobrązowy. Powierzchnia marmurkowata, czasami pofałdowana, nieraz włókienkowato opleciona strzępkami. Do podłoża przymocowany jest nitkowatymi strzępkami grzybni[4][5].

Wnętrze owocnika

Miąższ gąbczasty, złożony z labiryntowatych komór. Za młodu białawy, później żółtobrązowy do czerwonawobrązowego, na starość brudnooliwkowe i rozpadające się; pod stosunkowo grubą i mocną ścianą podzielone na małe komory. Po uszkodzeniu nabiega czerwono. Jest bez zapachu, lub wydziela nieprzyjemny, słaby zapach podobny do zapachu benzyny[5][4].

Zarodniki

Bezbarwne, bladożółtawe, podłużnie eliptyczne. Rozmiar: 8-11 × 2-4,5 μm[5].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje w Ameryce Północnej, Europie, Australii oraz Japonii[6]. Rośnie na nagiej ziemi, w lasach sosnowych, a także w żwirku na łąkach nadrzecznych lub na leśnych drogach, przeważnie całkowicie na ziemi, czasami częściowo w ziemi. W Polsce jest dość pospolity[4]. Owocniki wytwarza od lipca do października. Najczęściej występuje pod sosnami i jodłami[5].

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb mikoryzowy[2], niejadalny[5].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-03-05].
  2. 2,0 2,1 Władysław Wojewoda: Checklist of Polish Larger Basidiomycetes. Krytyczna lista wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski. Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2003. ISBN 83-89648-09-1.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2013-04-15].
  4. 4,0 4,1 4,2 Edmund Garnweidner, Hertha Garnweidner, Alicja Borowska, Alina Skirgiełło: Grzyby : przewodnik do poznawania i oznaczania grzybów Europy Środkowej. Warszawa: MUZA SA, 2006, s. 206. ISBN 83-7319-976-4.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 Barbara Gumińska, Władysław Wojewoda: Grzyby i ich oznaczanie. Warszawa: PWRiL, 1985. ISBN 83-09-00714-0.
  6. Discover Life Maps. [dostęp 2014-04-18].