Piestrak jadalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piestrak jadalny
Maeandertrueffel.jpg
Systematyka
Królestwo grzyby
Gromada grzyby workowe
Klasa kustrzebniaki
Rząd kustrzebkowce
Rodzina truflowate
Rodzaj piestrak
Gatunek piestrak jadalny
Nazwa systematyczna
Choiromyces meandriformis Vittad.
Monogr. Tuberac. (Milano): 51 (1831)
Synonimy

Rhizopogon meandriformis (Vittad.) Corda
Tuber album Sowerby[1]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Piestrak jadalny (Choiromyces maeandriformis Vittad.) – gatunek grzybów z rodziny truflowatych (Tuberaceae)[1].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Owocnik

O kształcie przypominającym ziemniaki, osiąga wielkość od 3 do 10 cm średnicy. Górna jego powierzchnia jest bez wyraźnej skórki, barwy szarobiałej lub żółtawobiałej. Okrywa gładka, często nadgryziona przez ślimaki. Dojrzały owocnik ma dość silny, aromatyczny i przyjemny zapach (przypominający gotowaną kukurydzę), który zwabia owady by za ich pomocą rozsiewać swoje zarodniki.

Miąższ

Białawokremowo marmurkowaty, później także cielistobrązowawy, z białym żyłkowaniem.

Wysyp zarodników

Zarodniki pod mikroskopem bladożółtawe, okrągławe z oddzielnie osadzonymi kolcami, o średnicy 16-22 µm. Kolce tępe, długości 3-5 µm.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb pojawia się z końcem lata (lipiec–wrzesień), w lasach liściastych i iglastych, zwłaszcza rosnący na alkalicznych glebach gliniastych i ilastych, pod bukami. Jest trudny do znalezienia, gdyż owocuje pod powierzchnią ziemi, w rozproszeniu (rosnące gniazdowato grzyby mogą mieć odsłonięty wierzch i być widoczne). Grzyb mikoryzowy. Jest w Polsce gatunkiem rzadkim, spotykanym niekiedy na Podkarpaciu

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Grzyb jadalny: jadalny, o smakowych właściwościach, cenione są szczególnie jego młode owocniki. Miąższ łykowaty; zjedzony na surowo działa przeczyszczająco.

Gatunki podobne[edytuj | edytuj kod]

Piestraka jadalnego można pomylić z truflą Borcha (Tuber borchii). Porównaj również z truflą białą (Tuber magnatum), która ma siatkowate zarodniki.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Index Fungorum (ang.). [dostęp 2013-11-12].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Orłoś: Atlas grzybów leśnych. Warszawa: PWRiL, 1974.
  2. Ewald Gerhardt: Grzyby – wielki ilustrowany przewodnik. s. 664. ISBN 83-7404-513-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]