Pieter Brueghel (młodszy)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pieter Bruegel (młodszy)
Van Dyck Pieter Brueghel the Younger.jpg
Portret Pietera Brueghela wykonany przez Antoona van Dycka
Data i miejsce urodzenia 1564 lub 1565, Bruksela
Data i miejsce śmierci 1637/1638, Antwerpia
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl barok
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Le paiement de la dîme (Spłata dziesięciny)
Dobry pasterz

Pieter Brueghel młodszy (ur. 1564 lub 1565[1] w Brukseli, zm. na przełomie 1637 i 1638[1] w Antwerpii) – flamandzki malarz barokowy, syn Pietera Bruegela starszego, brat Jana zwanego Aksamitnym.

Nazywano go Piekielnym z powodu często występującego na jego obrazach motywu ognia lub piekła, ze szczególnym zamiłowaniem przedstawiał sceny karczemne i bijatyki. W latach 1622–1629 podróżował po Włoszech, odwiedził Mediolan, Sycylię i Maltę. Po powrocie do Antwerpii kontynuował tradycję rodzinną i został znanym i cenionym malarzem. Działalność artystyczną rozpoczął kopiując obrazy swego ojca i stopniowo wypracował własny styl.

Pieter Brueghel prowadził duży warsztat malarski, zajmował się również handlem dziełami sztuki. Był mistrzem cechowym w gildii św. Łukasza. Ożenił się z córką malarza Abrahama Janssensa, jego szwagrem był David Teniers młodszy[2]. Najzdolniejszym uczniem artysty był Frans Snyders.

Genealogia Brueghlów[edytuj | edytuj kod]

 
 
 
Pieter Bruegel (starszy)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Pieter Brueghel (młodszy)
 
Jan Brueghel (starszy)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ambrosius Brueghel
 
Jan Brueghel (młodszy)
 
Anna Brueghel
 
David Teniers (młodszy)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Abraham Brueghel


Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Ziemba: Malarstwo flamandzkie doby Rubensa, Van Dycka i Jordaensa: 1608-1678. Warszawa: Przedsiębiorstwo Wydawnicze Rzeczpospolita SA: Muzeum Narodowe, 2007. ISBN 978-83-60192-33-7 (Rzeczpospolita).
  • Ian. Chilvers: Oksfordzki leksykon sztuki. Warszawa: Arkady, 2002, s. 115. ISBN 83-213-4157-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]