Pieter Klazes Pel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pieter Klazes Pel (ur. 22 lutego 1852 w Smallingerlandzie, zm. 15 lutego 1919) – duński lekarz i profesor w dziedzinie chorób wewnętrznych[1].

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pel ukończył gimnazjum w Sneek, po czym w latach 1869–73 studiował medycynę w Lejdzie. Został asystentem jednego ze swych nauczycieli – doktora Rosensteina, który wykładał internę na uczelni w Lejdzie. Napisał pracę doktorską na temat gorączki indukowanej digitoksyną pt. "The Fever Inducing Effect of Digitaline"[1].

W 1878 Pel został szefem kliniki w szpitalu uniwersyteckim w Amsterdamie i poświęcił się internie zarówno jako lekarz, jak i naukowiec. W tamtych czasach interna zajmowała się wszystkimi aspektami medycyny poza chirurgią i ginekologią. W 1880 Pel został wykładowcą w dziedzinie chorób zakaźnych i diagnostyki. W 1883 uzyskał tytuł profesora w dziedzinie chorób wewnętrznych. W 1891 chciano ściągnąć go z powrotem do Lejdy, ale zdecydował się pozostać w Amsterdamie.

Dorobek naukowy[edytuj | edytuj kod]

Pel jest najlepiej znany z opisu gorączki Pela-Ebsteina – cyklicznych wzrostów temperatury ciała występujących bardzo rzadko w przebiegu chłoniaka Hodgkina[2][3]. Opublikował on w Berliner Klinische Wochenschrift opis dwóch przypadków chorych na ziarnicę złośliwą, u których zaobserwowano 12-14–dniowe okresy gorączki przedzielone 10–dniowym okresem bezgorączkowym. W badaniu pośmiertnym stwierdzono u tych pacjentów splenomegalię oraz obrzęk węzłów chłonnych. W 1887 roku niemiecki lekarz Wilhelm Ebstein opisał podobny przypadek w swej publikacji. Polemika pomiędzy dwoma autorami polegała na tym, czy to zjawisko jest objawem tak zwanej wówczas "pseudo-leukemii" (Pel), czy też odrębną chorobą (Ebstein)[1].

Pel podzielał stanowisko Sir Williama Oslera w sprawie sposobu nauczania i ćwiczenia nowych lekarzy. Opowiadali się oni za prowadzeniem zajęć przy łóżku pacjenta w większej mierze niż na sali wykładowej. Osler, który zabierał swoich studentów na oddziały, by mogli uczyć się przez nabieranie klinicznego doświadczenia, jest uważany za ojca dzisiejszego systemu kształcenia lekarzy.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Bineke Oort-Pel: P.K.Pel (ang.). home.planet.nl. [dostęp 2011-04-11].
  2. eMedicine: Pel-Ebstein Fever : Article by Ephraim P Hochberg, MD (ang.). www.emedicine.com. [dostęp 2011-04-11].
  3. Peter M. Mauch: Hodgkin's disease. Filadelfia: Lippincott Williams Wilkins, 1999, s. 327–328. ISBN 0-7817-1502-4. (ang.)