Pietra dura

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Portret papieża Klemensa VIII, 1600-1601
Mozaika z kaplicy Medyceuszy
Antepedium ołtarza Katedry Wniebowzięcia M.P. w Dubrowniku
Pracownia konserwatorska we Florencji

Pietra dura (wł. "twardy kamień") l.mn. pietre dure; inaczej mozaika florencka – technika zdobienia powierzchni przez układanie obrazów i ornamentów z płytek z twardych odmian kamienia (agat, chalcedon, jaspis, lapis lazuli, a także macica perłowa, koral), zapoczątkowana we Włoszech w okresie Renesansu.

W odróżnieniu od klasycznych mozaik układanych z różnobarwnych kostek lub pręcików, technika pietra dura stosuje ściśle dopasowywane do siebie kształtki odpowiadające większym fragmentom kompozycji. Przy docinaniu elementów wykorzystywano naturalne przebarwienia kamieni - żyłki i smugi - dla wzbogacenia kompozycji. Jako spoiwo służył kit mastyksowy. Gotowe mozaiki szlifowano do uzyskania lustrzanego połysku, uzyskując niezwykle trwałe dzieła sztuki zdobniczej. Technika pietra dura była uprawiana szczególnie we Florencji. Do naszych czasów rzemieślnicy florenccy wytwarzają drobiazgi pamiątkarskie w tej technice.

Największy zespół dekoracji pietra dura zdobi ściany ośmiobocznej Kaplicy Medyceuszy (Cappella dei Principi) przy florenckiej bazylice św. Wawrzyńca (San Lorenzo).

We Florencji przy via degli Alfani 78 działa Museo dell’Opificio delle Pietre Dure, z dostępnym dla zwiedzających czynnym warsztatem.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Annapaula Pampaloni Martelli, Museo dell’Opificio delle Pietre Dure di Firenze, Arnaud, Firenze 1975.
  • Annamaria Giusti, Pietra Dura, Hirmer Verlag, München 2005 ISBN 9783777427454
  • Rolf C. Wirtz, Florencja, Könnemann, Köln 1999, ISBN 3-8290-8142-1
Wikimedia Commons