Pietro Aldobrandini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pietro Aldobrandini
Kardynał biskup
Pietro Aldobrandini
Kraj działania  Państwo Kościelne
Data i miejsce urodzenia 3 marca 1571
Rzym
Data i miejsce śmierci 10 lutego 1621
Rzym
Sekretarz stanu i superintendent generalny Stolicy Apostolskiej
Okres sprawowania 1593 – 1605
Kamerling
Okres sprawowania 20 grudnia 1599 – 10 lutego 1621
Wyznanie katolickie
Kościół Kościół łaciński
Prezbiterat grudzień 1598
Nominacja biskupia 13 września 1604
Sakra biskupia 17 października 1604
Kreacja kardynalska 17 września 1593
Klemens VIII
Kościół tytularny San Nicola in Carcere (3 listopada 1593), San Pancrazio (14 czerwca 1604), Ss. Giovanni e Paolo (1 czerwca 1605), Santa Maria in Trastevere (4 czerwca 1612), biskup Sabiny (31 sierpnia 1620)

Pietro Aldobrandini (ur. 3 marca 1571 w Rzymie – zm. 10 lutego 1621 tamże) – włoski duchowny.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Bratanek papieża Klemensa VIII, który w 1593 roku mianował go kardynałem i powierzył funkcję superintendenta generalnego Stolicy Apostolskiej. Odgrywał dużą rolę w zarządzie Kościołem w czasie pontyfikatu swojego wuja. Był gubernatorem Fermo (1595-1605) i Civita Castellana (1600-1606), legatem i gubernatorem Ferrary (1598-1606), kardynałem-protektorem Sabaudii oraz kilkakrotnie legatem papieskim wobec króla Francji Henryka IV (m.in. w 1601 wynegocjował pokój między Francją a księstwem Sabaudii w konflikcie zbrojnym o markizat Saluzzo). W 1602 został mianowany wielkim penitencjariuszem (zrezygnował w 1605). Od grudnia 1599 sprawował niezwykle dochodowy urząd kamerlinga Świętego Kościoła Rzymskiego. W 1604 Klemens VIII konsekrował go na arcybiskupa Rawenny. Pozycję kardynała-nepota wykorzystał do zgromadzenia znacznego bogactwa, za które zakupił Palazzo Doria-Pamphilj i wybudował Villa Aldobrandini. Jego roczne dochody szacowano początkowo na 40 tysięcy skudów, ale w roku 1600 wzrosły już do 130 tysięcy skudów. Był też protektorem malarzy i poetów (m.in. Torquato Tasso).

Po śmierci Klemensa VIII w 1605 jego znaczenie zmalało. Na obu konklawe w 1605 występował jako lider najsilniejszej frakcji, jednak za każdym razem musiał się zadowalać rozwiązaniami kompromisowymi, a jego niezręczne manewry w ich trakcie osłabiły jego prestiż wśród kardynałów. Wskutek konfliktu z nowym papieżem Pawłem V i jego siostrzeńcem Scipione Caffarelli-Borghese w 1606 musiał opuścić Rzym i wyjechać do Rawenny. Wkrótce potem doszło do zatargu między nim a papieskim legatem w Romanii kardynałem Bonifacio Caetani. W rezultacie musiał na pewien czas uciec na dwór księcia Sabaudii Karola Emanuela. Pojednał się z Caetanim oraz z Pawłem V w 1610, nie odzyskał jednak dawnej pozycji w Kurii Rzymskiej, a jego stosunki z kardynałem Borghese pozostały napięte. Mimo to potrafił zadbać o interes swojej rodziny, nabywając dla niej od korony hiszpańskiej księstwo Rossano w 1612. 31 sierpnia 1620 uzyskał promocję do suburbikarnej diecezji Sabina, pozostając jednocześnie arcybiskupem Rawenny. Uczestniczył w konklawe 1621. Zmarł w swoim rzymskim pałacu dzień po wyborze papieża Grzegorza XV.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]