Pietro Germi
Pietro Germi (ur. 14 września 1914 w Genui; zm. 5 grudnia 1974 w Rzymie) - włoski reżyser, scenarzysta i aktor filmowy.
Spis treści |
Biografia [edytuj]
Pochodził z ubogiej rodziny. W młodości pracował jako posłaniec, następnie przez krótki okres kształcił się w szkole morskiej, wkrótce jednak postanowił poświęcić się aktorstwu. Studiował aktorstwo i reżyserię w rzymskiej szkole filmowej Centro Sperimentale di Cinematografia. W czasie studiów utrzymywał się jako statysta, asystent reżysera (m.in. przy dwu filmach Alessandra Blasettiego), czasami również jako scenarzysta.
Debiutował jako reżyser w 1945 filmem Świadek. Wczesne prace Germiego (m.in. Pod niebem Sycylii) włączają go w nurt włoskiego neorealizmu. Z czasem zaczął stopniowo odchodzić od dramatów podejmujących kwestie społeczne do satyrycznych komedii. Nadal jednak głównym obiektem zainteresowania reżysera było sycylijskie społeczeństwo.
W latach 60. międzynarodowe uznanie przyniosły mu filmy: Rozwód po włosku (1961), Uwiedziona i porzucona (1964) oraz Panie i panowie (1966). Za Rozwód po włosku otrzymał Oscara za najlepszy scenariusz (był również nominowany za reżyserię). Film Panie i panowie przyniósł mu Złotą Palmę na MFF w Cannes.
Ostatni film Germiego Moi przyjaciele (1975) został dokończony po jego śmierci przez Maria Monicellego.
Filmografia [edytuj]
Jako reżyser i scenarzysta [edytuj]
- 1945: Świadek (Il testimone)
- 1947: Stracona młodość (Gioventu perduta)
- 1949: Pod niebem Sycylii (In nome della legge)
- 1950: Droga nadziei (Il cammino della speranza)
- 1951: Miasto się broni (La città si difende)
- 1952: La presidentessa
- 1952: Il brigante di Tacca del Lupo
- 1953: Zazdrość (Gelosia)
- 1954: Miłość w środku stulecia (Amori di mezzo secolo, epizod)
- 1956: Czerwony sygnał (Il ferroviere)
- 1958: Człowiek ze słomy (L'uomo di paglia)
- 1959: W ślepej uliczce (Un maledetto imbroglio)
- 1961: Rozwód po włosku (Divorzio all'italiana)
- 1964: Uwiedziona i porzucona (Sedotta e abbandonata)
- 1966: Panie i panowie (Signore & signori)
- 1967: Mężczyzna kochający (L'immorale)
- 1968: Serafino
- 1970: Kasztany miłości (Le castagne sono buone)
- 1972: Alfredo, Alfredo
Jako scenarzysta [edytuj]
- 1941: L'amore canta
- 1943: Il figlio del corsaro rosso
- 1945: Dziesięcioro przykazań (I dieci comandamenti)
- 1975: Moi przyjaciele (Amici miei)
Jako aktor [edytuj]
- 1946: Montecassino
- 1948: Fuga in Francia jako Tembien
- 1956: Czerwony sygnał (Il ferroviere) jako Andrea Marcocci
- 1957: Człowiek ze słomy (L'uomo di paglia) jako Andrea
- 1959: W ślepej uliczce (Un maledetto imbroglio) jako inspektor Ciccio Ingravallo
- 1960: Szminka do ust (Il rossetto) jako komisarz Fioresi
- 1960: Jowanka i inne (5 Branded Women) jako dowódca partyzancki
- 1960: Zabójca (Il sicario)
- 1961: Syn marnotrawny (La viaccia) jako Stefano
- 1965: I przyszedł człowiek (E venne un uomo) jako Ojciec Di Angelo
- 1971: V.I.P.-Schaukel jako on sam (gościnnie)
Bibliografia [edytuj]
Jerzy Toeplitz, Historia sztuki filmowej, t. VI, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1990.
