Pigwowiec japoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Pigwowiec japoński
Chaenomeles japonica(4).jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad klad różowych
Rząd różowce
Rodzina różowate
Rodzaj pigwowiec
Gatunek pigwowiec japoński
Nazwa systematyczna
Chaenomeles japonica (Thunb.) Lindl. ex Spach
Hist. nat. vég. 2:159. 1834
Synonimy

Chaenomeles japonica var. alpina Maxim.,
Chaenomeles maulei (Mast.) Lavallée,
Choenomeles maulei var. alba Nakai,
Cydonia japonica (Thunb.) Pers.,
Cydonia lagenaria Loisel.,
Pyrus japonica Thunb.,
Pyrus maulei Mast.[2]

"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Owoce

Pigwowiec japoński (Chaenomeles japonica (Thunb.) Lindl. ex Spach.) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny różowatych (Rosaceae). Nieprawidłowo bywa czasami nazywany pigwą japońską. Pochodzi z Japonii[2]. Nazwa rodzajowa Chaenomeles związana jest z anatomią owocu. Pochodzi od gr. chainein (dzielić, otwierać się) i gr. mèlon (jabłko). W Polsce jest uprawiany.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Kolczasty krzew o wysokości 1-2 m. Młode pędy nagie. Ma szeroko rozpostarte na boki gałęzie.
Liście
Odwrotnie jajowate lub łopatkowate, długości do 5 cm, ostro piłkowane z dużymi przylistkami.
Kwiaty
Liczne 5-działkowe i 5-płatkowe, łososioworóżowe lub pomarańczowoczerwonawe z licznymi pręcikami i 1 słupkiem powstałym ze zrośnięcia pięciu owocolistków.
Owoce
Owoce pozorne, pachnące i jadalne, po dojrzeniu koloru jasnożółtego, czasami czerwono nakrapiane. Dojrzewają w październiku.

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Często tworzy mieszańca z pigwowcem chińskim (jest to pigwowiec pośredni Ch. ×superba (Frahm) Rehder.)[3].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Sztuka kulinarna: owoce są bardzo twarde i mają smak kwaskowaty. W stanie surowym nie nadają się do spożycia. Nadają się natomiast jako dodatek do herbaty i na przetwory: dżemy, galaretki. Można je łączyć w przetworach z innymi owocami, np. jabłkami lub aronią. Mają dużo pektyn, witaminy C, a także kwasy organiczne, barwniki i sole mineralne[4].
  • Roślina ozdobna: w Europie nieco zapomniany krzew ozdobny. Wczesną wiosną obficie i efektownie zakwita, czasami powtórnie zakwita jesienią. W uprawie często spotykany w odmianie karłowatej (C.j. var alpina). Istnieją odmiany o różnych barwach kwiatów, od pomarańczowej, poprzez różową do czerwonej. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby i jest odporny na mróz. Należy przycinać nadmiernie rozrastające się na boki pędy.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-04-28].
  3. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  4. Niedoceniane owoce. [dostęp 18 stycznia 2008 r.].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. A. i J. (red.) Szweykowscy: Słownik botaniczny. Warszawa: 2003. ISBN 83-214-1305-6.
  2. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
  3. Pigwowiec w odmianach. [dostęp 18 stycznia 2008 r.].