Piknik na skraju drogi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piknik na skraju drogi
Пикник на обочине
Autor Arkadij i Boris Strugaccy
Miejsce wydania ZSRR
Język rosyjski
Data wydania 1972
Typ utworu fantastyka naukowa
Data wydania polskiego 1974
Pierwszy wydawca polski Iskry
Przekład Irena Lewandowska

Piknik na skraju drogi (ros. Пикник на обочине Piknik na oboczinie) – powieść science fiction wydana w 1972, napisana wspólnie przez Arkadija i Borisa Strugackich.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Powieść opisuje sytuację na Ziemi po wylądowaniu obcych i opuszczeniu przez nich planety. Nie wiadomo, kim byli obcy, jednakże pozostawili po sobie sporo śladów w sześciu Strefach Lądowania. Okolice te w skrócie określa się mianem Stref, zaś ślady w postaci rozmaitych tajemniczych przedmiotów badane są przez naukowców. Oficjalnie Strefy są niedostępne dla ludzi spoza Międzynarodowego Instytutu Cywilizacji Pozaziemskich, jednakże nielegalne wynoszenie ze strefy przedmiotów kwitnie w najlepsze, a osoby parające się tym zajęciem są nazywane stalkerami. Mimo że Strefy są intensywnie badane, a na ich temat powstają liczne teorie, to jednak wszystkie pozostają w sferze domysłów, gdyż nauka nie jest w stanie zinterpretować występujących w niej przedmiotów i anomalii.

Jeden z badaczy podczas rozmowy w barze stawia hipotezę, że Ziemia była miejscem chwilowego pobytu obcych, a owe tajemnicze przedmioty i anomalie to zwykłe odpadki, których ludzkość nie jest w stanie zrozumieć - tak jak owady nie są w stanie zrozumieć pozostałości po pikniku człowieka.

Głównym bohaterem książki jest stalker Red Shoehart. Fabuła opisuje jego wybrane wyprawy do Strefy w pobliżu kanadyjskiej miejscowości Harmont oraz ich konsekwencje. W czasie jednej z nich Shoehart wyrusza na poszukiwania Złotej Kuli mającej przynieść mu szczęście.

Artefakty[edytuj | edytuj kod]

Artefakty to główny cel w jakim stalkerzy udają się do Strefy. Różne właściwości tych przedmiotów są niezwykle cenione na czarnym rynku.

  • Pustak – naukowo (obiekt 77-b). Waży równo sześć i pół kilo, składa się on z dwóch miedzianych okrągłych płytek wielkości spodeczka, grube na pięć milimetrów, odległość między płytkami czterysta milimetrów, i oprócz tej odległości niczego między płytkami nie ma.
  • Puszka Shoeharta – odkryto tylko jeden egzemplarz. Jest to nic innego jak Pustak, z niebieską mgłą pływającą między płytkami. Nazwany tak na cześć odkrywcy.
  • Świerzb – miękki artefakt, małych rozmiarów. Po zgnieceniu i rozgrzaniu wytrąca z siebie dziwne promieniowanie, powodujące zaburzenia psychiczne u ludzi i psów.
  • Agrafka – granatowy, malutki przedmiot o ostrych brzegach. Po zaciśnięciu w imadle mieni się czasami na czerwono lub zielono.
  • Pierścień – pierścień średnicy trzydziestu milimetrów, z białego metalu, nie działa na niego żaden opór, perpetuum mobile.
  • Gąbka – miękki przedmiot, wielkości pięści.
  • Gazowana Glina – płynny roztwór o konsystencji piany, koloru gliny, zbierany przez stalkerów do słoików.
  • Czarna Bryzga – czarny kryształ, naświetlony oddaje światło z upływem czasu, używany jako biżuteria.
  • Bransoleta – odmiana Pierścienia, jednak nie jest perpetuum mobile.
  • Bateryjka – magazynuje praktycznie niewyczarpalną ilość energii, można nią np. zasilać pojazdy.
  • Akumulator – artefakt gromadzący energię elektryczną, razi prądem.
  • Owak – metalowy przedmiot, nie posiadający kątów, w odpowiednich warunkach dzieli się na dwa identyczne.
  • Złota Kula – złota kula, pusta w środku, prawdopodobnie miedziana, emitująca ciepło. Przypisuje się jej właściwości paranormalne, spełniające życzenia.

Anomalie[edytuj | edytuj kod]

Anomalie to miejsca, w których prawa fizyki nie oddziaływają naturalnie, np. kwasy wychodzące poza ziemską skalę kwasowości.

  • Ognisty Puch – kwas, znajduje się często w pomieszczeniach. Naukowy opracowali odporny na niego materiał.
  • Diabelska Kapusta – odmiana Ognistego Puchu, jednakże co jakiś czas wyrzuca ona z siebie kwas w losowym kierunku, przez co jest niebezpieczniejsza.
  • Morska Trawa – roślina przypominająca trochę morską trawę. Nie można jej dotknąć, ponieważ anomalia reaguje na dotyk emisją ciepła i nieznanym oddziaływaniem.
  • Wędrująca anomalia – obszar migoczącego, drgającego powietrza. Jako jedyna anomalia w Strefie przemieszcza się samodzielnie. Nie została nigdy zbadana, choć wielokrotnie ją zaobserwowano.
  • Łysica – nazywana przez naukowców "strefą wzmożonej grawitacji". Przedmioty, które dostały się do anomalii zostają wprasowane natychmiast w ziemię bez względu na wagę i objętość. Bardzo śmiercionośna anomalia.
  • Pajęcza sieć – Sieć przypominająca kształtem pajęczą. Lekko się srebrzy w ciemności. Zrywając ją można usłyszeć charakterystyczne trzaski. Jedyny odnotowany jej kontakt z człowiekiem zakończył się śmiercią nieszczęśnika.
  • Czarci pudding – płynny, płonący kwas. Wyżera wszystko od papieru po beton. Emituje niebieskie płomyczki jak przy spalaniu spirytusu. Pochłania światło z otoczenia.
  • Lampa śmierci – niezbadana anomalia. Stalkerzy omijają ją z daleka, odrzucają propozycje zebrania jej próbek do badań.
  • Wyżymaczka – pusta przestrzeń, najniebezpieczniejsza odmiana Łysicy. Wciąga do siebie przedmioty z pobliża i skręca je "jak kobiety wyżymają bieliznę".
  • Wyładowania – Lokalne, naziemne wyładowania elektryczne. Niezwykle niebezpieczne. Po jednym wyładowaniu następuje od razu następne. Trafienie przez wyładowanie to pewna śmierć.
  • Żar – obszar, w którym temperatura jest niezwykle wysoka bez względu na porę roku i dnia. Rosnąca tam niegdyś trawa obecnie przypomina popiół, a ziemia jest spękana i krucha. Jedna z niewielu anomalii, przez którą można przejść, należy się jednak czołgać.
  • Wesoły upiór – miejsce, w których stalkerzy doznają mrocznych myśli i odczuć. Wszelkie próby przypomnienia sobie o czymkolwiek dobrym są niweczone przez anomalie. Do głowy przychodzą myśli upiorne i okrutne.

Ekranizacja i nawiązania[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie powieści w 1979 roku Andriej Tarkowski nakręcił film Stalker. Powieść była też inspiracją dla powstania serii gier S.T.A.L.K.E.R., która została zapoczątkowana grą S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla wydaną w 2007 roku.

Po katastrofie elektrowni jądrowej w Czarnobylu osoby, które próbowały plądrować okolice czarnobylskiej elektrowni, określane były także mianem stalkerów.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]