Piotr Abrasimow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Пётр Андреевич Абрасимов
Piotr Andriejewicz Abrasimow
Data i miejsce urodzenia 16 maja 1912
Boguszewsk
Data i miejsce śmierci 16 lutego 2009
Moskwa
Ambasador ZSRR w Polsce
Okres urzędowania od 1957
do 1961
Poprzednik Pantielejmon Ponomarienko
Następca Awierkij Aristow
Odznaczenia
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Rewolucji Październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Order Karola Marksa (NRD) Order "Złota Gwiazda Przyjaźni między Narodami" (NRD) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (Polska)

Piotr Andriejewicz Abrasimow (ros. Пётр Андреевич Абрасимов, ur. 16 maja 1912 w Boguszewsku w obwodzie witebskim, zm. 16 lutego 2009 w Moskwie) – dyplomata i polityk radziecki.

Początki kariery[edytuj | edytuj kod]

W 1933 kończy technikum ze specjalnością elektromechanika. Do 1939 studiuje na Białoruskim Uniwersytecie Państwowym, na wydziale historii. Dyplom otrzymuje ostatecznie w 1951 po wznowieniu studiów w trybie zaocznym. Formalnie otrzymuje później tytutuł doktora habilitowanego nauk historycznych. Wcześniej, w 1949, zaliczył 3 semestry w Wyższej Szkole Partyjnej przy KC WKP(b) w Moskwie. W latach 1931-1941 pracował na stanowiskach dyrektora klubu, pełnomocnika filharmonii oraz dyrektora galerii malarstwa w Witebsku i Brześciu.

Lata wojenne[edytuj | edytuj kod]

W czasie II wojny światowej na służbie wojskowej w Armii Czerwonej. We wrześniu 1939 bierze udział w najeździe wojsk sowieckich na Polskę jako czołgista. 22 września 1939 był uczestnikiem wspólnej defilady oddziałów niemieckich i radzieckich w Brześciu, którą odebrali kombrig Siemion Kriwoszein i niemiecki generał Heinz Guderian. Brał także udział w procesie przekazania miasta Armii Czerwonej przez Wehrmacht. Po tych wydarzeniach pozostaje w Brześciu i obejmuje w nim stanowsko zastępcy przewodniczącego Obwodowego Komitetu Wykonawczego. Atak Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 zastaje Abrasimowa w Pińsku, gdzie uczestniczy w likwidacji niemieckiego desantu. Wkrótce potem walczy jako czołgista w korpusie gen. Kriwoszeina. Ten ostatni poświęci Abrasimowowi cały rodział w wydanych w latach 60. wspomnieniach. W czasie okupacji niemieckiej Abrasimow zajmuje różne stanowiska w Sztabie Głównym ruchu partyzanckiego na Białorusi. Współpracuje tam blisko z kierującym nim Pantielejmonem Ponomarienko. Jest zrzucany wielokrotnie za linię frontu. Dwukrotnie ranny w walkach w Niemcami. W 1941 uczestniczy w walkach o Rostów nad Donem. W 1942 mianowany komisarzem politycznym brygady. W końcowej części wojny walczy pod dowództwem Konstantego Rokossowskiego w ramach 1szego Frontu Białoruskiego. Zakończenie wojny zastaje go ze stopniem pułkownika i szeregiem odznaczeń.

Kariera partyjno-państwowa[edytuj | edytuj kod]

Członek WKP(b)/KPZR od 1940 do momentu rozwiązania partii (1991). Członek KC KPZR od 31 października 1961 do 25 lutego 1986. Uczestnik XXII, XXIII, XXIV i XXVI zjazdów KPZR. Deputowany Rady Najwyższej ZSRR 3-ciej, 4-tej i 6-tej kadencji (1950—1958). Deputowany Rady Najwyższej BSRR 4-tej i 6-tej kadencji. W latach 1946-1952 Abrasimow był stałym przedstawicielem rady ministrów Białoruskiej SRR przy radzie ministrów ZSRR (a więc odpowiednikiem dzisiejszego ambasadora Białorusi w Moskwie). Od 3 czerwca 1950 do 20 września 1952 oraz od 7 stycznia 1955 do 1 stycznia 1957 był sekretrzem KC Komunistycznej Partii Białorusi (KPB). Od 14 lutego 1954 członek Biura Politycznego KC KPB. Od grudnia 1948 do czerwca 1950 oraz od listopada 1952 do lipca 1955 pierwszy zastępca przewodniczącego Rady Ministrów Białoruskiej SRR. Od lutego 1961 do grudnia 1962 pierwszy sekretarz obwodowego komitetu KPZR w obwodzie smoleńskim.

Kariera dyplomatyczna[edytuj | edytuj kod]

W latach 1956-1957 radca ambasady ZSRR w Chinach. W okresie od 3 października (wręczenie listów uwierzytelniających 17 października) 1957 do 14 lutego 1961 ambasador ZSRR w PRL. Po okresie pracy w Smoleńsku powrócił do służby dyplomatycznej pełniąc od 15 grudnia 1962 do 18 września 1971 funkcję ambasadora ZSRR w NRD. 3 września 1971 razem z ambasadorami USA, Wielkiej Brytanii i Francji w RFN podpisywał w Berlinie "Czterostronne Porozumienie w sprawie Berlina Zachodniego". Od września 1971 do kwietnia 1973 był ambasadorem ZSRR we Francji i jednocześnie od grudnia 1972 do kwietnia 1973 nosił tytuł ambasadora ZSRR na Madagaskarze. Od kwietnia 1973 do marca 1975 kierował wydziałem kadr oraz wyjazdów zagranicznych KC KPZR. Od marca 1975 do czerwca 1983 ponownie na stanowisku ambasadora ZSRR w NRD. W latach 1983-1985 przewodniczący Państwowego Komitetu Turystyki Zagranicznej ZSRR. W okresie od lutego 1985 do maja 1986 ambasador ZSRR w Japonii. Od maja 1986 przebywał na emeryturze.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Abrasimowa Andriej Iwanowicz, członek Czerwonej Gwardii, zginął w czasie rewolucji pod Orszą. Matka wychowywała samotnie Piotra Abrasimowa i jego siostrę. Miał dwie córki, urodzone w 1940 i 1941. Autor szeregu książek wspomnieniowych.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]