Piotr Andrzejewski

Piotr Ł. J. Andrzejewski
Data i miejsce urodzenia	2 stycznia 1942 Warszawa
Senator VII kadencji
Przynależność polityczna	Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007 do 7 listopada 2011
Odznaczenia
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Piotr Łukasz Juliusz Andrzejewski (ur. 2 stycznia 1942 w Warszawie) – polski polityk, adwokat, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, senator I, II, III, IV, VI i VII kadencji, od 2011 sędzia Trybunału Stanu.

Życiorys

Wykształcenie

W 1964 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Uzyskał też na UW absolutorium z historii sztuki. Odbył aplikację sądową i adwokacką, w 1971 rozpoczął praktykę adwokacką.

Działalność opozycyjna w PRL

Współpracował z opozycją demokratyczną. W 1980 został pierwszym konsultantem prawnym Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z siedzibą w Hucie Katowice, był też jako pełnomocnik MKS autorem pierwszego wniosku o rejestrację NSZZ "Solidarność" w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie.

W stanu wojennego pełnił funkcję obrońcy w licznych procesach politycznych działaczy NSZZ "Solidarność" (m.in. w pierwszym procesie stanu wojennego pracowników Instytutu Badań Jądrowych z Żerania). Za prowadzoną działalność wytoczono mu osiem spraw dyscyplinarnych, uzasadniając to "naruszeniem wolności słowa". W wyniku jednej z nich został pozbawiony prawa wykonywania zawodu przez okres roku. Od 1983 był członkiem Komitetu Helsińskiego, następnie członkiem założycielem Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. W 1989 inicjował powtórną rejestrację zakładowych komitetów założycielskich NSZZ "Solidarność", łącznie reprezentował w sądach około 40 takich komitetów.

Działalność po 1989

W wyborach parlamentarnych w 1989 zasiadał w Państwowej Komisji Wyborczej jako przedstawiciel Komitetu Obywatelskiego. Na jesieni tego roku po raz pierwszy został senatorem, kandydując z rekomendacji KO w województwie piotrkowskim w wyborach uzupełniających po śmierci Grzegorza Białkowskiego. W Senacie I kadencji zasiadał w Komisjach Praw Człowieka i Praworządności, Samorządu Terytorialnego, Inicjatyw i Prac Ustawodawczych, Spraw Emigracji i Polaków za Granicą oraz Nadzwyczajnej do spraw górnictwa.

W 1991 został z ramienia Wyborczej Akcji Katolickiej senatorem II kadencji. Od 15 grudnia 1991 do 6 września 1992 pełnił funkcję dyrektora generalnego i likwidatora Państwowej Jednostki Organizacyjnej Radio i Telewizja. Zasiadał w Komisji Regulaminowej i Spraw Senatorskich jako jej wiceprzewodniczący oraz w Komisjach Inicjatyw i Prac Ustawodawczych, Nadzwyczajnej do spraw górnictwa, Nadzwyczajnej do spraw integracji europejskiej.

Do Senatu III kadencji dostał się z komitetu NSZZ "Solidarność". Przewodniczył Komisji Nadzwyczajnej do spraw inicjatywy ustawodawczej w sprawie zmiany przepisów o obywatelstwie polskim, był też wiceprzewodniczącym Komisji Inicjatyw i Prac Ustawodawczych. W 1997 z listy Akcji Wyborczej Solidarność objął mandat senatora IV kadencji, w której kierował Komisją Ustawodawczą i zasiadał w Komisji Kultury i Środków Przekazu. W 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z ramienia komitetu "Klub Służby Niepodległości – Senat 2001 Okręgu Wyborczego Nr 10".

Po czterech latach przerwy w wyborach parlamentarnych w 2005 został wybrany na senatora VI kadencji jako bezpartyjny kandydat z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu podwarszawskim. Przewodniczył Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich, zasiadał w Komisji Ustawodawczej. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz szósty uzyskał mandat senatorski, otrzymując 156 498 głosów. W Senacie VII kadencji objął funkcję przewodniczącego Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz członka Komisji Regulaminowej, Etyki i Spraw Senatorskich.

W 2007 został przewodniczącym komitetu organizacyjnego Roku Generała Władysława Andersa.

W wyborach parlamentarnych w 2011 został ponownie kandydatem do Senatu z ramienia PiS w okręgu podwarszawskim. Nie uzyskał reelekcji, przegrywając z Anną Aksamit. 17 listopada 2011 Sejm VII kadencji wybrał go na członka Trybunału Stanu.

Odznaczenia i wyróżnienia

Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011) oraz litewskim Medalem Pamiątkowym 13 Stycznia (1996). W 1988 otrzymał nagrodę duńskiej Fundacji Paula Lauritzena za działalność w obronie praw człowieka.

Życie prywatne

Żonaty, ma czworo dzieci.

Źródła

• Biogram na stronie Senatu (VII kadencja). [dostęp 28 marca 2011].
• Nota biograficzna w Encyklopedii Solidarności. [dostęp 3 lipca 2011].