Piotr Bikont

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Bikont
Piotr Bikont (2011)
Piotr Bikont (2011)
Data i miejsce urodzenia 12 maja 1955
Polska Poznań
Zawód reżyser
dziennikarz
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Piotr Bikont w Wikicytatach

Piotr Marek Bikont (ur. 12 maja 1955 w Poznaniu) – polski reżyser, dziennikarz i publicysta; działacz opozycji w PRL; krytyk kulinarny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

PRL[edytuj | edytuj kod]

Od 1977 był współpracownikiem KSS "KOR". Współpracował z kwartalnikiem Puls", dla którego przetłumaczył m.in. Skowyt Allena Ginsberga. Jako student Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej im. Leona Schillera w Łodzi należał we wrześniu 1980 do organizatorów Niezależnego Zrzeszenia Studentów, w październiku 1980 został członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Założycielskiego NZS. W latach 1980-1981 był współpracownikiem łódzkiego pisma Solidarność z Gdańskiem. Od 13 grudnia 1981 do 12 października 1982 internowany kolejno w Łowiczu i Kwidzynie. W 1982 ukończył studia na Wydziale Reżyserii PWSFiT. Następnie był członkiem redakcji "Tygodnika Mazowsze (1982-1989). Pod koniec lat 80. zrealizował filmy dokumentalne poświęcone polskiej opozycji (Inny sierpień (1988) - z Leszkiem Dziumowiczem i Włodzimierzem Płocharskim, Ballada o strajku (1988) - z Leszkiem Dziumowiczem, Opowieści Okrągłego Stołu (1989) - z Leszkiem Dziumowiczem).

Od 1989[edytuj | edytuj kod]

Bikont jako prowadzący w "Gadającym Psie"

Od 1989 do 2001 był dziennikarzem "Gazety Wyborczej". W 1990 wydał razem z Anną Bikont książkę Małe Vademecum Peerelu. W latach 90. nakręcił też kilka filmów dokumentalnych Żnin - Paryż - Wenecja czyli sceny z życia prowincji (1992-1993), Włodzimierz Borowski (1994), Praffdata (1995), Z Czeczotem przez niebo i piekło (1999), Stół bez kantów (1999).

Z Robertem Makłowiczem stworzył duet publicystów kulinarnych, publikujący we Wprost (w latach 2002-2005), a następnie w Newsweek Polska (od 2005). Razem z Makłowiczem wydał książki: Listy pieczętowane sosem, czyli gdzie karmią najlepiej w Polsce. Przewodnik (2001), Dialogi języka z podniebieniem (2003), Stół z niepowyłamywanymi nogami (2007), a samodzielnie: Polska na widelcu (2005), Polska. Nawigator kulinarny (2007), Kuchnia żydowska według Balbiny Przepiórko (2011).

Gościnnie występował jako aktor filmowy (Rok spokojnego słońca (1984), Lejdis (2008), Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009), Śniadanie do łóżka (2010). Od drugiej połowy 2010 wspólnie z Maciejem Piotrem Prusem prowadzi pismo mówione "Gadający Pies".

W 2008 został odznaczony za działalność opozycyjną w PRL Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (M.P. z 21.04.2008, poz. 293).

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Były mąż publicystki Anny Bikont.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Włodzimierz Domagalski, Radosław Peterman Studenci '81. NZS w oczach Partii i SB. Wybór tekstów źródłowych, wyd. Archiwum Opozycji Niepodległościowej, Łódź 2006, wg indeksu
  • Niezależność najwięcej kosztuje. Relacje uczestników opozycji demokratycznej w Łodzi 1976–1980, wyd. IPN, Łódź 2008 (tam biogram, s. 61)
  • Piotr Bikont w bazie filmpolski.pl

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]