Pierre Curie
| Pierre Curie | |
 |
|
| Data urodzenia | 15 maja 1859 |
| Data śmierci | 19 kwietnia 1906 |
| Zawód | fizyk |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Pierre Curie w Wikicytatach |
|
Pierre Curie (ur. 15 maja 1859, zm. 19 kwietnia 1906)[1] – francuski fizyk, wykładowca na uniwersytecie w Paryżu, mąż Marii Skłodowskiej-Curie ojciec Eve Curie i Irène Joliot-Curie.
Był synem lekarza, Eugeniusza Curie. Miał starszego brata Jakuba, obaj studiowali fizykę na Sorbonie. 25 lipca 1895 roku zawarł związek małżeński z Marią Skłodowską[2].
Zajmował się badaniem właściwości magnetycznych i elektrycznych kryształów, a także promieniotwórczością i jej oddziaływaniami na organizmy żywe. W roku 1880 odkrył zjawisko piezoelektryczności. Wraz z żoną Marią Skłodowską-Curie w roku 1898 odkrył dwa pierwiastki: rad i polon. W roku 1903 otrzymał wraz z żoną Marią oraz H. Becquerelem Nagrodę Nobla z fizyki za odkrycie promieniotwórczości naturalnej.
W roku akademickim 1904-5, został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Paryskiego na Wydziale Matematyczno-Fizycznym. W 1905 roku został członkiem Francuskiej Akademii Umiejętności[2].
Zginął śmiercią tragiczną, przejechany przez konny wóz ciężarowy, w czasie przebiegania przez ul. Dauphine w Paryżu.[3]
Przypisy
- ↑ Biografia na stronie Nobelprize.org (ang.). [dostęp 2011-04-14].
- ↑ 2,0 2,1 Maria Skłodowska-Curie: Piotr Curie. Warszawa: 1953.
- ↑ Informacja prasowa o śmierci Piotra Curie (ang.). The New York Times. [dostęp 2011-04-14].
[edytuj] Zobacz też
[edytuj] Bibliografia
- Romuald Hassa, Janusz Mrzigod, Janusz Nowakowski (red.): Podręczny słownik chemiczny. Wyd. I. Katowice: Videograf II, 2002. ISBN 83-71-83-240-0.
