To jest dobry artykuł

Piotr Fijas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Fijas
Piotr Fijas
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1958
Bielsko-Biała, Polska
Klub BBTS / Włókniarz-BBTS / BBTS Włókniarz Bielsko-Biała (1969-1988)
Legia Zakopane (1978-1979)
Wzrost 189 cm
Waga 80 kg
Debiut w reprezentacji 1978
Debiut w PŚ 30 grudnia 1979 w Oberstdorfie (27. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 1 stycznia 1980 w Garmisch-Partenkirchen (14. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 6 stycznia 1980 w Bischofshofen (3. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 27 stycznia 1980 w Zakopanem
Rekord życiowy 194,0 m na Velikance w Planicy (15 marca 1987)
Pierwszy trener Polska Jakub Węgrzynkiewicz
Dorobek medalowy
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Piotr Władysław Fijas (ur. 27 czerwca 1958 w Bielsku-Białej) – polski skoczek narciarski, reprezentant Polski, brązowy medalista mistrzostw świata w lotach narciarskich, nieoficjalny rekordzista świata w długości skoku, trzykrotny zwycięzca zawodów Pucharu Świata, trzykrotny olimpijczyk, czterokrotny uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie oraz sześciokrotny uczestnik mistrzostw świat w lotach. Zawodnik klubów BBTS Włókniarz Bielsko-Biała i Legii Zakopane. Po zakończeniu kariery zawodniczej został trenerem. Starszy brat Tadeusza Fijasa.

W Pucharze Świata zadebiutował 30 grudnia 1979 w Oberstdorfie, gdzie zajął 27. miejsce. Pierwsze punkty zdobył 1 stycznia 1980 w Garmisch-Partenkirchen za zajęcie 14. miejsca. Po raz pierwszy na podium PŚ stanął 6 stycznia 1980 w Bischofshofen, pierwszy raz zwyciężył 27 stycznia tego samego roku w Zakopanem.

Dziesięciokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata[1], w tym trzy razy na najwyższym stopniu (wśród polskich skoczków ustępuje w tych klasyfikacjach tylko Adamowi Małyszowi i Kamilowi Stochowi), punktował zaś 47 razy[2] – wedle stosowanej od 1993 skali zdobyłby 2109 punktów. Jest byłym nieoficjalnym rekordzistą świata w długości skoku. Od rekordu Mattiego Nykänena z 1985 kolejne "rekordy" mają, nadawany przez FIS, status nieoficjalnych jako "najlepsze wyniki na świecie"[3][4][5]. W czasie trwania swojej kariery był najwyższym skoczkiem na świecie[6].

Fijas jest zdobywcą siedemnastu medali na zimowych mistrzostwach Polski, w tym trzynastu złotych[7]. Mąż Heleny z d. Marek, którą poślubił 25 lipca 1981[6]. Ma z nią dwoje dzieci. Mieszkają w Szczyrku. Z zawodu jest elektromonterem[6].

Został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002)[8].

Przebieg kariery zawodniczej[edytuj | edytuj kod]

Piotr Fijas wychował się w Buczkowicach. Jest synem Adama i Genowefy z d. Waluś i absolwentem zasadniczej szkoły zawodowej[6]. Uprawiać sport, wraz z bratem Tadeuszem, rozpoczął w latach 60.[3] Ich ojciec Adam znał byłych polskich skoczków, a już wtedy szkoleniowców: Jakuba Węgrzynkiewicza i Józefa Przybyłę. Zapisał synów do klubu BBTS Bielsko-Biała. Jeździć, a potem skakać na nartach uczyli się w Szczyrku, gdzie znajdowała się sekcja klubu. Skoki Fijasa w wieku juniorskim były dynamiczne, dalekie ale kończone słabym lądowaniem[9].

Zaczynałem skakać na skoczniach małych, 20–30 metrowych. W kategorii juniorów nie miałem jakiś spektakularnych sukcesów. Reprezentowałem wówczas jeszcze przeciętny poziom, czego dowodem jest fakt, że jako junior nie zdobyłem nawet tytułu mistrza Polski w skokach. Moja kariera zaczęła się więc bardzo spokojnie.

— Piotr Fijas, [3]

W lutym 1970 Fijas wystartował w młodzieżowych mistrzostwach Polski w Nowym Targu, w których to zajął 22. miejsce[10]. W następnym sezonie uplasował się w nich pozycję niżej, wziął też udział w zawodach chłopców w Szczyrku, które ukończył na 9. lokacie. W 1972 w Zakopanem zadebiutował w MP juniorów, zajmując szóstą pozycję w kategorii Junior A. Gorzej w tych zawodach spisywał się w kolejnych startach – w 1974 w Wiśle był 16., rok później w tym samym mieście 18.[10]. O pozycję medalową otarł się w drugim konkursie rozgrywanym w ramach MPJ 1975: skoki na 51 m i 47,5 m dały mu czwarte miejsce. Miesiąc później w mistrzostwach związkowych parafialnych klubów sportowych osiągnął 13. i 10. lokatę[10]. Startując w mistrzostwach Polski juniorów w kombinacji norweskiej zajął trzecie miejsce; tytuł mistrzowski zdobył Jan Szturc[9].

W 1975 przed igrzyskami olimpijskimi w Innsbrucku został razem z Henrykiem Tajnerem zauważony przez Lecha Nadarkiewicza, asystenta trenera Janusza Forteckiego i przez tego drugiego dołączony do kadry narodowej. Nie udało mu się jednak pojechać na igrzyska ze względu na silną konkurencję w zespole, do którego należeli Wojciech Fortuna, Stanisław Bobak, Stanisław Gąsienica-Daniel, Adam Krzysztofiak i Tadeusz Pawlusiak. Rywalizację o Puchar Beskidów 1976 ukończył na trzynastej pozycji, a na mistrzostwach Europy juniorów w Libercu był piętnasty. W tym samym roku zachorował na żółtaczkę i musiał na prawie rok przerwać treningi[3]. Zastanawiał się, czy wracać jeszcze do skoków. Zaczął pracować na posterunku energetycznym[9].

1977/1978[edytuj | edytuj kod]

W 1977 został powołany na odbycie służby wojskowej, z racji wysokiego wzrostu w kompanii reprezentacyjnej. Treningi wznowił w styczniu 1978 w WKS Legia Zakopane, choć jeszcze we wrześniu 1977 wziął udział w zawodach o Grand Prix Frenštátu (36. miejsce) rozgrywanych na nawierzchni igelitowej. Jego trenerem w Legii był Jan Furman, który prowadził wówczas także Stanisława Bobaka. Zimą Fijas osiągnął 11. oraz 16. pozycję w Pucharze Beskidów[11]. Znalazł się również w grupie szkoleniowej, którą zajmował się Tadeusz Kołder, a której celem było przygotowanie do startu w mistrzostwach świata w fińskim Lahti. Jednocześnie realizował służbę wojskową w Modlinie i w Zakopanem, przez co dłużej niż reszta polskiej ekipy musiał czekać na zgodę od ministerstwa na wyjazd. Do Finlandii dotarł dzień przed konkursem na normalnej skoczni, nie wziął przez to udziału w oficjalnym treningu[9]. W konkursie zajął odległe 47. miejsce[6]. Lepiej było na dużym obiekcie, kiedy to został sklasyfikowany był 18.[12], najlepszym z Polaków miejscu po skokach na 101 m i 104 m. Po zawodach w Lahti Fijas wygrał konkurs na małej skoczni w szwedzkim Falun, a na dużej był piąty[3]

1978/1979[edytuj | edytuj kod]

W corocznych wrześniowych zawodach we Frenštácie był tym razem jedenasty[11]. W tamtym sezonie debiutował w Turnieju Czterech Skoczni, w którym zajął 10. miejsce[13]. W Oberstdorfie był 38.[14], w Garmisch-Partenkirchen 17.[15], w Innsbrucku 12.[16], a w Bischofshofen stanął na najniższym stopniu podium, po dwóch skokach na 104 m[17]. W lutowej próbie przedolimpijskiej w Lake Placid był kolejno 18. i 36. Po powrocie do kraju odniósł zwycięstwo w prestiżowym Memoriale Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny[11].

W marcu 1979 zamiast na mistrzostwa świata w lotach w Planicy, które nie zyskały aprobaty finansowej PZN pojechał na zawody przyjaźni Oberhofspiele do Oberhofu. Kołder po zakończeniu tej imprezy podjął samodzielną decyzję o wyjeździe do Jugosławii na koszt Centralnego Ośrodka Sportu[3]. Mamuci obiekt w Planicy wywarł wielkie wrażenie na Bobaku i Fijasie, którzy z respektem podchodzili do każdej próby. Fijas na wcześniejszych treningach na dużej skoczni podparł trzy skoki, jednego nie ustał, dlatego też Kołder obawiał się o swojego zawodnika. Już w pierwszym swym skoku na Velikance Fijas ustanowił rekord Polski (151 m).

Stoję na trybunie przy progu, z tyłu monitor video, dzięki któremu można widzieć, jak skok przebiega. Numery 26, 27... „Z numerem 28 Piotr Fijas – Polska”. Zobaczyłem biały punkcik. Cofnął się, zniknął mi z oczu. Całe szczęście! Zrezygnował! Lecz nie... jedzie! Dobrze jedzie. Sprężony. Na progu śmignął. Widzę w monitorze: leci, leci, dobrze leci, nie może spaść! 151 m – najdłuższy skok. Euforia niesamowita. Byłem nieprzytomny z emocji.

— Tadeusz Kołder, [18]

W zaliczanych do mistrzostw seriach rozgrywanych pierwszego dnia imprezy Fijas uzyskał 149 m, 131 m i 166 m. Ta ostatnia odległość była kolejnym rekordem kraju[6]. Do noty zaliczano dwa najlepsze osiągnięcia; punkty odejmowało się nie od punktu K, a od najdłuższego skoku serii[9]. Po pierwszym dniu zawodów Fijas był trzeci. Następnego dnia skoczył 149 m, 152 m i 162 m i utrzymał trzecią lokatę. Z powodu złej pogody serie zaplanowane na trzeci dzień odwołano. Tym samym Fijas zdobył brązowy medal[19], jedyny jak dotąd wywalczony przez polskich skoczków w historii tej imprezy. W kraju jego osiągnięcie przeszło bez echa[9].

Fijas zdobył też pierwszy w swej karierze złoty medal MP[7], a także wygrał zawody o Puchar Tatr w Szczyrbskim Plesie[6].

1979/1980[edytuj | edytuj kod]

Skocznia w Lake Placid, gdzie Fijas reprezentował Polskę na igrzyskach w 1980

Od tego sezonu FIS zaczęła organizować zawody o Puchar Świata. Fijas w zaliczanych doń konkursów w ramach Turnieju Czterech Skoczni zajął kolejno 27.[20], 14.[21], 15.[22] i 3. lokatę[23]. Podium w Bischofshofen, było pierwszym w PŚ, na którym stanął skoczek z Polski. Fijas uzyskał wtedy odległości 98,5 m i 101,5 m. W klasyfikacji generalnej turnieju był 8.[24]

27 stycznia 1980 wygrał konkurs PŚ na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Warunki atmosferyczne były bardzo dobre, co przyciągnęło pod skocznię wielu kibiców[25]. Za zwycięstwo w nagrodę dostał kożuch[26]. Uzyskał odległości 113 m i 113,5 m[27]. Na drugim miejscu uplasował się Stanisław Bobak. Dzień wcześniej Fijas na Średniej Krokwi był jedenasty[1]. Oba konkursy były częścią memoriału Czecha i Marusarzówny. 9 lutego w Saint-Nizier Fijas wygrał po raz drugi w karierze, wyprzedzając Hansa Wallnera i Bobaka, po skokach na 99 m i 101 m[28]. Dało mu to awans na trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej Pucharu. Zwyciężył też w kolejnych zawodach w tym mieście, lecz zostały one anulowane, a w powtórce skoczek z powodu problemów z pozycją dojazdową przy deszczowej pogodzie zanotował słabszy występ[9].

Na olimpiadzie rozgrywanej w amerykańskim Lake Placid na skoczni normalnej był 47[29]. Skoczył wtedy 79,5 m i 59,5 m, w tym raz z upadkiem. Na skoczni dużej zajął 14. pozycję[29], po skokach na 107 m i 101 m.

Podczas konkursu Pucharu Świata w lotach w Vikersundzie (27. pozycja) zerwał więzadła przyśrodkowe kolana[3], co wykluczyło go z rywalizacji do końca sezonu. W końcowej klasyfikacji PŚ sezonu 1979/1980 zajął 16. pozycję z 73 punktami[30]. Przeszedł operację, a treningi wznowił dopiero jesienią.

Na mistrzostwach Polski wywalczył złoty i srebrny medal[7].

1980/1981[edytuj | edytuj kod]

We wrześniowych zawodach we Frenštácie był dopiero 68. Sezon zimowy rozpoczął od udziału w TCS, w którym zajął 35. miejsce[31]. W Oberstdorfie był 40.[32], w Ga-Pa 57.[33] W części austriackiej turnieju uplasował się na 19. pozycji w Innsbrucku[34] i 48. w Bischofshofen[35].

Pierwsze pucharowe punkty uzyskał w Engelbergu, gdzie był 14[1]. Wcześniej poza czołową piętnastką zawodników umiejscawiany był w Harrachovie, Libercu, Sankt Moritz oraz Gstaad. Piątą pozycję zajął za to w zawodach zaliczanych do Pucharu Europy w Le Brassus[11]. W Zakopanem na Memoriale Czecha i Marusarzówny osiągnął trzecią oraz czwartą lokatę. Z kolei na MŚ w lotach w Oberstdorfie nie obronił pozycji medalowej sprzed dwóch lat i zajął 17. miejsce z łączną notą 877,5 pkt.[36] W pierwszej piętnastce zawodów o PŚ znalazł się jeszcze w Lahti (był 14. i 11.), Bærum (9. miejsce) i w Planicy (8. pozycja)[1]. Poza czołową piętnastką znalazł się w Falun, gdzie był 20., w Oslo, gdzie znalazł się na 18. pozycji, a także w pierwszych zawodach na Bloudkovej Velikance – miejsce 49. W klasyfikacji końcowej był 44. z 16. punktami w swoim dorobku[37].

Zdobył ponadto srebrny medal mistrzostw Polski[7].

1981/1982[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie nie wziął udziału w Turnieju Czterech Skoczni, ze względu na stan wojenny w Polsce.

Do skakania powrócił w lutym. Pojechał na mistrzostwach świata w Oslo, gdzie był 19. i 29[6], a z drużyną 14. (oprócz niego skakali Stanisław Pawlusiak i Bogdan Zwijacz)[38].

W PŚ punktował dwukrotnie – w Štrbskim Plesie, gdzie zajął 2. i 5. miejsce[1]. W tym pierwszym konkursie lądował na 109 m i 106 m[39]. W klasyfikacji końcowej uplasował się na 26. pozycji z 31 punktami[37].

Po raz trzeci w karierze został mistrzem Polski[7].

1982/1983[edytuj | edytuj kod]

Zakopiańska Wielka Krokiew, skocznia na której Fijas wygrywał zawody o mistrzostwo Polski i Puchar Świata

W Turnieju Czterech Skoczni punktował dwa razy – w Oberstdorfie (9. lokata[40]) i w Innsbrucku (14. miejsce[41]). W Ga-Pa był 17.[42], w Bischofshofen 32[43]. Wyniki te dały mu 13. miejsce w turnieju z łączną notą 911,4 pkt.[44]

Zawody z cyklu Pucharu Świata na skoczniach czechosłowackich – w Harrachovie i Libercu ukończył na 15. i 14. miejscu[1].

W tym pierwszym mieście, podczas mistrzostw świata w lotach, był 12[6].

Sezon 1982/1983 w PŚ ukończył na 43. pozycji. Łącznie zdobył 12 punktów[37].

Z mistrzostw kraju wrócił z dwoma medalami – złotym i srebrnym[7].

1983/1984[edytuj | edytuj kod]

Ten sezon PŚ był dla Fijasa lepszy niż poprzedni. Pierwsze punkty zdobył w konkursie w Thunder Bay, gdzie był 13. Potem, w Lake Placid, zamknął pierwszą dziesiątkę[1].

W zawodach inagurujących Turniej Czterech Skoczni zajął 9. miejsce w Oberstdorfie po skokach na 103,0 m i 107,0 m[45]. W następnych zawodach było już gorzej – uplasował się na 54. pozycji w Garmisch[46], 33. w Innsbrucku[47] i 17. w Bischofshofen[48]. Ostatecznie uplasował się na 29. lokacie w klasyfikacji[49].

W ostatnim konkursie PŚ przed olimpiadą, w którym punktował, w Libercu, był 4[1].

Na dziesięć dni przed startem w Sarajewie odnowiła mu się kontuzja nogi[3]. Był zmuszony trzymać kończynę w w gipsie. Zdecydował się jednak wziąć udział w igrzyskach. Zajął tam 7. miejsce na normalnej skoczni (skoczył 87,0 m i 88,0 m) i 17. na dużej (osiągnął odległości 103,0 i 95,0 m)[29]. W pierwszym konkursie po pierwszej serii zajmował piątą pozycję, ze stratą 1,5 pkt. do podium. Za skok w serii finałowej dostał jednak bardzo niskie noty[50] i pomimo łącznej sumy odległości lepszej o dwa metry od brązowego medalisty Jariego Puikkonena, stracił doń 8,3 pkt.

Byłem wtedy w życiowej formie. Najlepiej przygotowany, skakałem bardzo daleko, ale niestety nie udało się. Liczyłem na trzecie miejsce. Było tam dwóch bardzo dobrych skoczków: Nykaenen i Weissflog, ale reszta była do ogrania. Na dużej skoczni byłem siedemnasty. Dla mnie te wyniki były porażką.

— Piotr Fijas, [51]

W kończących sezon konkursach w jugosłowiańskiej Planicy zajął 11. i 3. miejsce[1] skacząc 113 m i 107 m[52]. Dzięki 57 punktom został sklasyfikowany na 17. miejscu w końcowym rankingu PŚ[37].

Dwukrotnie zdobył złoty medal mistrzostw Polski[7].

1984/1985[edytuj | edytuj kod]

33. Turniej Czterech Skoczni ukończył na 7. pozycji[53]. W Oberstdorfie dzięki skokom na 114,0 m i 102,0 m był 9.[54]. W Ga-Pa skoczył 99,0 m i 96,5 m zajął 7. miejsce[55]. W Innsbrucku był 14.[56], a w Bischofshofen stanął na najniższym stopniu podium[57]. Uzyskał wtedy odległości 111,0 m i 106,0 m.

Na mistrzostwach świata w Seefeld zajął 22. i 19. miejsce[6].

W pierwszej piętnastce konkursu PŚ sklasyfikowany został jeszcze w Engelbergu, gdzie był 6., Harrachovie (12.), Lahti (4. i 11.) oraz w Štrbskim Plesie (ponownie 11.)[1]. W końcowej klasyfikacji generalnej PŚ był 14., z 69 zdobytymi punktami[37].

14. miejsce zajął również w Planicy podczas MŚ w lotach[6].

Zdobył ponadto dwa złote medale MP[7].

1985/1986[edytuj | edytuj kod]

W PŚ w Thunder Bay zajął 7. i 9. pozycję, w Lake Placid 11. i 8[1].

TCS rozpoczął od 3. lokaty w Oberstdorfie, po skokach na odległość 110,0 m i 114,0 m[58]. Później uzyskał 9. pozycję w Ga-Pa[59], 28. w Innsbrucku[60] i 9. w Bischofshofen[61]. W klasyfikacji turnieju był znów 7[62].

Pierwszy konkurs tamtej edycji PŚ w Czechosłowacji, na obiekcie w Harrachovie ukończył na 12. miejscu. Drugi, rozgrywany 12 stycznia w Libercu na miejscu 1., co było jego trzecim zwycięstwem z zawodach pucharowych. Triumf dał mu skok na 114 m[63]. Punktował jeszcze w Sapporo – 4. lokata i w Vikersund – 3. pozycja (w II serii na Vikersundbakken ustanowił rekord skoczni – 163,0 m[64], poza tym uzyskał 140 m i 144 m[65]). W tym sezonie PŚ zdobył najwięcej punktów w karierze – 84., co dało mu 15. miejsce w końcowej klasyfikacji[37].

Na MŚ w lotach w Tauplitz był 10[6]. W seriach niedzielnych tej imprezy osiągnął odległości 171,0 m i 172,0 m, a jego końcowa nota wyniosła 657,5 pkt.[66]

Po raz kolejny dwukrotnie został złotym medalistą mistrzostw Polski[7].

1986/1987[edytuj | edytuj kod]

Letalnica, skocznia na której Piotr Fijas 15 marca 1987 ustanowił rekord świata w długości skoku

Wziął udział tylko w niemieckiej części TCS. W Oberstdorfie był 74.[67], a w Garmisch-Partenkirchen 108[68]. W rankingu generalnym zajął 115. miejsce[69].

Na mistrzostwach świata w Oberstdorfie uplasował się na 12. pozycji na skoczni dużej (skoczył 103,5 m i 113,5 m) z notą 196,8 m[70] i 34. na skoczni normalnej (łączna punktacja wyniosła 194,0 m[71]). W konkursie drużynowym reprezentację Polski sklasyfikowano na 13. miejscu[72].

Po powrocie z mistrzostw wystartował jeszcze w zawodach PŚ w Planicy. W pierwszym konkursie był 7. Następnego dnia, 15 marca 1987, na Velikance ustanowił rekord świata w długości skoku – skoczył 194 m[3]. Rezultat ten nie został pobity przez następne siedem lat[3]. Jest to zarazem do dziś najdłuższy skok w historii tej dyscypliny oddany w stylu klasycznym. Skok nie został zaliczony do konkursowej noty Fijasa, ponieważ jury postanowiło anulować drugą serię[73]. Rywalizację w tamtym konkursie ukończył na najniższym stopniu podium[1] – ostatnim podium w konkursie PŚ w karierze. W klasyfikacji generalnej cyklu był 31. z 24 zdobytymi punktami[37].

Wywalczył także dwa kolejne złote medale MP[7].

1987/1988[edytuj | edytuj kod]

W tym sezonie pucharowe punkty uzyskał tylko w zawodach w Innsbrucku, gdzie był 8., skacząc 95,0 m i 99,0 m[74]. Wcześniej, w Oberstdorfie zajął 54. miejsce[75], w Ga-Pa 28.[76], a w ostatnim konkursie, w Bischofshofen, także 28[77]. W klasyfikacji turnieju był ostatecznie 29.[78], a w klasyfikacji PŚ – 55. (8 punktów)[37].

Na igrzyskach w Calgary uplasował się na 10. pozycji na skoczni normalnej – skoczył wówczas 84,5 m i 80,0 m[29]. W pierwszej serii wylądował pół metra dalej od zajmującego trzecią lokatę Mirana Tepeša, jednak niskie noty za styl spowodowały, że Polak był osiem pozycji niżej od Jugosłowianina. Na dużym obiekcie był na 13. miejscu, po skokach na 107,5 m i 102,0 m.

Mistrzostwa świata w lotach w Oberstdorfie ukończył na 7. miejscu, z notą 334,0 m, ex eaquo z Jon Inge Kjørumem i Wernerem Schusterem[79]. Rozegrano tylko dwie serie, w których Fijas lądował na 169,0 m i 163,0 m.

Na mistrzostwach Polski zdobył złoty i srebrny medal[7].

Po zakończeniu kariery zawodniczej[edytuj | edytuj kod]

Po odniesieniu poważnej kontuzji zerwania ścięgna na igielicie we Frenštácie w sezonie 1988/89 zakończył karierę. 17 stycznia 1990 po zawodach PŚ w Zakopanem odbyła się ceremonia pożegnania skoczka z wyczynowym sportem. Otrzymał wówczas odznakę Zasłużonego Mistrza Sportu z rąk zastępcy przewodniczącego Komitetu ds. Młodzieży i Kultury Fizycznej Stefana Paszczyka oraz pamiątkowy puchar od PZN[80]. Fijas został rencistą, a Polski Związek Narciarski przedłużył mu stypendium o rok[3]. Pracował w klubie w brygadzie remontowo-budowlanej. Ukończył kurs instruktora skoków narciarskich i kurs obsługi maszyn do ubijania śniegu. Pracował też na wyciągu. Przez pewien czas prowadził prywatną firmę budowlaną[3]. Podczas ceremonii otwarcia IX Zimowego Europejskiego Festiwalu Młodzieży "Śląsk-Beskidy 2009" zapalił znicz olimpijski[81].

Skoczkami są wszyscy. Zawodnikiem jest ten, kto potrafi wykorzystać swoje umiejętności na zawodach. A skakać dobrze na treningu można dobrze, ale to trzeba potwierdzić na zawodach. Mieliśmy kilku dobrych skoczków, z czego Bobaka można zaliczyć do grona zawodników.(...) Ale przez 10 lat kręciłem się w światowej czołówce. Czasami jednak swoich możliwości nie umiałem w pełni wykorzystać. Dlatego twierdzę, że rzadziej byłem „zawodnikiem”, częściej „skoczkiem”.

— Piotr Fijas, [3]

Przebieg kariery trenerskiej[edytuj | edytuj kod]

1995-1999[edytuj | edytuj kod]

W 1995 rozpoczął współpracę z czeskim trenerem reprezentacji polskich skoczków, Pavlem Mikeską[6], w ramach tzw. "grupy olimpijskiej", która miała na celu zwiększenie poziomu prezentowanego przez polską kadrę. Należeli do niej wówczas Robert Mateja, Wojciech Skupień, Adam Małysz i Łukasz Kruczek. Po odejściu Mikeski od 10 stycznia do 30 kwietnia 1999 pełnił obowiązki pierwszego trenera[82].

1999-2004[edytuj | edytuj kod]

Od 1 czerwca 1999 do 30 kwietnia 2004 współpracował z Apoloniuszem Tajnerem jako drugi trener reprezentacji narodowej[3]. Ponadto wykonywał obowiązki operatora filmowego, rejestrując na taśmie dla potrzeb szkoleniowych skoki Polaków i ich rywali[6]. Na ten okres przypadł czas największych sukcesów Adama Małysza takich jak zdobycie trzech Kryształowych Kul, a także medali mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich.

Można było zawsze do niego przyjść – wysłuchał, pomógł i doradził. To bardzo dobry człowiek.

— Adam Małysz, [83]

2004-2006[edytuj | edytuj kod]

Przed sezonem 2004/2005 został trenerem kadry C[12], szkoląc wtedy między innymi Piotra Żyłę i Rafała Śliża. W kolejnym sezonie kadra nosiła miano "młodzieżowej". Fijas był także trenerem polskiej reprezentacji na Mistrzostwach Świata Juniorów 2006 w Kranju[84]. Najlepiej z jego podopiecznych skakał Łukasz Rutkowski, który na skoczni Bauhenk zajął 4. miejsce. W konkursie drużynowym Polska uplasowała się na 7. pozycji[85][86].

2006-2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2006/2007 był pierwszym trenerem kadry B (od sezonu 2008/09 młodzieżowej), a od 2007 asystentem Adama Celeja[87]. Od sezonu 2009/2010 do 2011/2012 był asystentem Łukasza Kruczka, pierwszego trenera polskiej reprezentacji A[88].

od 2012[edytuj | edytuj kod]

Fijas został szkoleniowcem trzeciej podgrupy kadry A reprezentacji Polski w sezonie 2012/2013. Do tejże podgrupy, mającej trenować w kraju przydzielono Jana Ziobrę, Andrzeja Zapotocznego, Jakuba Kota i Łukasza Rutkowskiego[89]. Spośród tych zawodników największe sukcesy odniósł Ziobro, który trzykrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Kontynentalnego, a ponadto zdobył punkty podczas konkursu PŚ w Zakopanem[90].

W sezonie 2013/2014 Fijas został asystentem Roberta Matei w podgrupie młodzieżowej, którą stanowiło sześciu zawodników w większości (wbrew nazwie drużyny) posiadających już status seniora (de facto podgrupa pełniła funkcję dawnej kadry B). Do tejże ekipy powołani zostali: Klemens Murańka, Stefan Hula, Jan Ziobro, Bartłomiej Kłusek, Grzegorz Miętus i Łukasz Rutkowski.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

1980 Stany Zjednoczone Lake Placid 47. miejsce (K-86), 14. miejsce (K-114)
1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo 7. miejsce (K-90), 17. miejsce (K-112)
1988 Kanada Calgary 10. miejsce (K-89), 13. miejsce (K-114)

Starty P. Fijasa na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca
47. 17 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Skocznia Olimpijska K90 K-86 indywid. 79,5 m 59,0 m 144,0 pkt 122,3 pkt Anton Innauer
14. 23 lutego 1980 Stany Zjednoczone Lake Placid Skocznia Olimpijska K120 K-114 indywid. 107,0 m 101,0 m 226,1 pkt 44,9 pkt Jouko Törmänen
7. 12 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Igman K90 K-90 indywid. 87,0 m 88,0 m 204,5 pkt 10,7 pkt Jens Weißflog
17. 18 lutego 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Sarajewo Igman K112 K-112 indywid. 103,0 m 95,0 m 180,6 pkt 50,6 pkt Matti Nykänen
10. 15 lutego 1988 Kanada Calgary Skocznia Olimpijska HS95 K-89 indywid. 84,5 m 80,0 m 195,4 pkt 33,7 pkt Matti Nykänen
13. 18 lutego 1988 Kanada Calgary Skocznia Olimpijska HS122 K-114 indywid. 107,5 m 102,0 m 192,6 pkt 31,4 pkt Matti Nykänen

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

  • Indywidualnie
1978 Finlandia Lahti 47. miejsce (K-85), 18. miejsce (K-110)
1982 Norwegia Oslo 19. miejsce (K-85), 29. miejsce (K-105)
1985 Austria Seefeld 22. miejsce (K-90), 19. miejsce (K-109)
1987 Niemcy Oberstdorf 34. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-115)
  • Drużynowo
1982 Norwegia Oslo 14. miejsce (K-105)
1987 Niemcy Oberstdorf 13. miejsce (K-115)

Mistrzostwa świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

1979 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Planica brązowy medal
1981 Niemcy Oberstdorf 17. miejsce
1983 Czechosłowacja Harrachov 12. miejsce
1985 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Planica 14. miejsce
1986 Austria Tauplitz 10. miejsce
1988 Niemcy Oberstdorf 7. miejsce

Mistrzostwa Europy juniorów[edytuj | edytuj kod]

1976 Czechosłowacja Liberec 15. miejsce

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
1979/1980 16.[37]
1980/1981 31.[37]
1981/1982 26.[37]
1982/1983 42.[37]
1983/1984 17.[37]
1984/1985 14.[37]
1985/1986 15.[37]
1986/1987 31.[37]
1987/1988 55.[37]

Zwycięstwa w konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota
1. 27 stycznia 1980 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-115 113,0 m 113,5 m 254,6 pkt
2. 9 lutego 1980 Francja Saint-Nizier Dauphine K-112 99,0 m 101,0 m 222,2 pkt
3. 12 stycznia 1986 Czechosłowacja Liberec Ještěd K-115 114,0 m - 110,1 pkt

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon PŚ 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1979/1980 2 - 1 3
1980/1981 - - - -
1981/1982 - 1 - 1
1982/1983 - - - -
1983/1984 - - 1 1
1984/1985 - - 1 1
1985/1986 1 - 2 3
1986/1987 - - 1 1
1987/1988 - - - -
suma 3 1 6 10

Miejsca na podium w konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Skok 3 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 6 stycznia 1980 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-106 98,5 m 101,5 m - 226,8 pkt. 3. 3,6 pkt. Martin Weber
2. 27 stycznia 1980 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-115 113,0 m 113,5 m - 254,6 pkt 1. - -
3. 9 lutego 1980 Francja Saint-Nizier Dauphine K-112 99,0 m 101,0 m - 222,2 pkt 1. - -
4. 19 marca 1982 Czechosłowacja Štrbské Pleso MS 1970 A K-110 109,0 m 106,0 m - 244,5 pkt. 2. 3,7 pkt. Ole Bremseth
5. 25 marca 1984 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Planica Bloudkova Velikanka K-130 113,0 m 107,0 m - 162,5 pkt. 3. 40,5 pkt. Pavel Ploc
6. 6 stycznia 1985 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-111 111,0 m 106,0 m - 214,0 pkt. 3. 7,5 pkt. Hroar Stjernen
7. 30 grudnia 1985 Niemcy Oberstdorf Heini-Klopfer-Skiflugschanze K-115 110,0 m 114,0 m - 208,1 pkt. 3. 4,7 pkt. Pekka Suorsa
8. 12 stycznia 1986 Czechosłowacja Liberec Ještěd K-115 114,0 m - - 110,1 pkt 1. - -
9. 15 lutego 1986 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-155 140,0 m 163,0 m 144,0 m 354,0 pkt. 3. 6,0 pkt. Andreas Felder
10. 15 marca 1987 Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Planica Letalnica K-185 185,0 m - - 180,5 pkt. 3. 5,5 pkt. Ole Gunnar Fidjestøl

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1979/1980
Cortina d'Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Zakopane Zakopane Saint-Nizier Saint-Nizier Sankt Moritz Gstaad Engelberg Vikersund Lahti Lahti Falun Oslo Planica Planica Štrbské Pleso Štrbské Pleso punkty
- 27 14 15 3 - - - - 11 1 1 ? - - - 27 - - - - - - - - 73
Sezon 1980/1981
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Liberec Sankt Moritz Gstaad Engelberg Ironwood Ironwood Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Chamonix Saint Nizier Lahti Lahti Falun Oslo Bærum Planica Planica punkty
40 57 19 48 17 22 44 27 14 - - - - - - - - 14 11 20 18 9 49 8 16
Sezon 1981/1982
Cortina d'Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Thunder Bay Thunder Bay Sankt Moritz Engelberg Oslo Oslo Lahti Lahti Tauplitz Tauplitz Tauplitz Štrbské Pleso Štrbské Pleso Planica Planica punkty
- - - - - - - - - - - 19 29 22 - - - - 2 5 - - 31
Sezon 1982/1983
Cortina d'Ampezzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Lake Placid Lake Placid Thunder Bay Thunder Bay Sankt Moritz Gstaad Engelberg Vikersund Vikersund Vikersund Falun Falun Lahti Lahti Baerum Oslo Planica Planica punkty
- 9 17 14 32 15 14 25 24 22 25 27 - - - - - - - - - - - 17 52 12
Sezon 1983/1984
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Cortina d'Ampezzo Harrachov Liberec Sapporo Sapporo Sarajewo Sarajewo Lahti Lahti Falun Lillehammer Oslo Oberstdorf Oberstdorf Planica Planica punkty
13 26 10 18 9 54 33 17 - 22 4 - - 7 17 - - - - - - - 11 3 57
Sezon 1984/1985
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Cortina d'Ampezzo Sapporo Sapporo Sankt Moritz Engelberg Harrachov Lahti Lahti Örnsköldsvik Falun Oslo Štrbské Pleso Štrbské Pleso punkty
- - - - 9 7 14 3 - - - 30 6 12 4 11 - - - 32 11 69
Sezon 1985/1986
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Chamonix Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Liberec Klingenthal Oberwiesenthal Sapporo Sapporo Vikersund Vikersund Sankt Moritz Gstaad Engelberg Lahti Lahti Oslo Planica Planica punkty
7 9 11 8 - 3 9 28 9 12 1 - - 43 4 3 18 40 32 22 - - - 50 16 84
Sezon 1986/1987
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Chamonix Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Štrbské Pleso Štrbské Pleso Oberwiesenthal Sapporo Sapporo Lahti Lahti Örnsköldsvik Falun Planica Planica Raelingen Oslo punkty
28 23 44 46 - 74 108 - - - - - - - 46 57 - - 7 3 36 25 24
Sezon 1987/1988
Thunder Bay Thunder Bay Lake Placid Lake Placid Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Gallio Sankt Moritz Gstaad Engelberg Lahti Lahti Meldal Oslo Planica Planica punkty
- - - - - - 54 28 8 28 - 20 59 26 - - 25 21 27 23 8
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował

Puchar Świata w lotach (nieoficjalnie)[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
1984/1985 12.
1985/1986 8.
1986/1987 4.

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

27. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
38 17 12 3 10
28. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
27 14 15 3 8
29. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
40 57 19 48 35
31. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
9 17 14 32 13
32. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
9 54 33 17 29
33. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
9 7 14 3 7
34. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
3 9 28 9 7
35. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
74 108 - - 115
36. Turniej Czterech Skoczni
Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen klas.
54 28 8 28 29

Puchar Europy[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Sezon Miejsce
1980/1981 ?
1984/1985 20.
1986/1987 ?
1987/1988 ?

Miejsca na podium w konkursach Pucharu Europy[edytuj | edytuj kod]

Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca
1. 12 stycznia 1985 Czechosłowacja Liberec Ještěd K-? 110 m 101,5 m 192,6 pkt 2. 13,5 pkt Pavel Ploc
2. 13 stycznia 1985 Czechosłowacja Harrachov Čerťák K-? 120 m 108 m 208,2 pkt 2. 12,9 pkt Pavel Ploc

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Europy[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1980/1981
Sankt Moritz Maribor Tarvisio Villach Chamonix Le Brassus Seefeld La Molina Travnik Schönwald Titisee-Neustadt Štrbské Pleso Štrbské Pleso Bischofshofen Bischofshofen punkty
- - - - - 5 - - - - - - - - - 11
Sezon 1984/1985
Passo Rolle Sankt Moritz Sankt Aegyd Willingen Planica Liberec Tarvisio Villach Harrachov Chamonix Le Brassus Wörgl Sarajewo Travnik Schönwald Sprova Stjoerdal Rovaniemi Kuusamo Bardufoss Passo Rolle punkty
- - - - - 2 - - 2 - - - - - - - - - - - - 40
Sezon 1986/1987
Sankt Moritz Sankt Aegyd Villach Planica Les Rousses Harrachov Le Brassus Liberec Willingen Mátraháza Willingen Wörgl Travnik La Molina Titisee-Neustadt Schönwald Stjoerdal Sprova Meldal Feldberg Passo Rolle Feldberg punkty
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - 27 - 6 10
Sezon 1987/1988
Sankt Moritz Planica Planica Planica Le Brassus Willingen Willingen Sankt Aegyd Borowec Autrans Ruhpolding Reit im Winkl Sarajewo Travnik Schönwald Titisee-Neustadt Falun Štrbské Pleso Štrbské Pleso Sprova Feldberg Kuusamo Feldberg Predazzo punkty
- 46 30 9 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 7
Legenda
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub brak danych

Sukcesy krajowe[edytuj | edytuj kod]

  • 13-krotny mistrz Polski w skokach[7]:
    • na skoczni 70 m (1980, 1984, 1985, 1986, 1987)
    • na skoczni 90 m (1979, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988)
  • 3-krotny wicemistrz Polski w skokach[7]:
    • na skoczni 70 m (1983)
    • na skoczni 90 m (1980, 1981)
  • brązowy medalista mistrzostw Polski w skokach[7]:
    • na skoczni 70 m (1988)

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1979 – 1. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1980 (PŚ) – 1. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1981 – 3. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1982 – 1. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1984 – 1. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1985 – 1. miejsce i 2. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1986 – 1. miejsce i 2. miejsce
  • Memoriał Bronisława Czecha i Heleny Marusarzówny 1988 – 1. miejsce i 2. miejsce
  • Puchar Tatr 1979 – 1. miejsce
  • Puchar Beskidów 1984 – 1. miejsce
  • Puchar Beskidów 1986 – 3. miejsce

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 FIJAS Pjotr. FIS-Ski resultats. [dostęp 2011-05-25].
  2. Marek Zając: Polacy w Pucharze Świata - statystyki (pol.). Skokinarciarskie.pl, 2007-11-21. [dostęp 2011-06-25].
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 Piotr Fijas. watra.pl. [dostęp 2011-06-01].
  4. Dziennik Telewizyjny, 8 marca 1988
  5. Piotr Fijas: wspaniały skoczek i wieczny asystent (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2011-06-18].
  6. 6,00 6,01 6,02 6,03 6,04 6,05 6,06 6,07 6,08 6,09 6,10 6,11 6,12 6,13 FIJAS PIOTR WŁADYSŁAW. PKOl.pl. [dostęp 2011-05-31].
  7. 7,00 7,01 7,02 7,03 7,04 7,05 7,06 7,07 7,08 7,09 7,10 7,11 7,12 7,13 Wyniki Mistrzostw Polski - 1920-2002. Skijumping.pl. [dostęp 2011-05-31].
  8. M.P. z 2002 r. Nr 25, poz. 414
  9. 9,0 9,1 9,2 9,3 9,4 9,5 9,6 [hhttp://eurosport.onet.pl/zimowe/skoki-narciarskie/piotr-fijas-wielki-skoczek-z-buczkowic-jedyny-polski-medalista-ms-w-lotach/gyb58 Piotr Fijas - wielki skoczek z Buczkowic, jedyny polski medalista MŚ w lotach]. eurosport.onet.pl. [dostęp 2014-12-21].
  10. 10,0 10,1 10,2 Fijas Piotr 1958 BBTS Włókniarz Bielsko. www.wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-12-20].
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 FIJAS Piotr 1958.06.27 POL. www.wyniki-skoki.hostingasp.pl. [dostęp 2014-12-20].
  12. 12,0 12,1 Piotr Fijas(Polska). skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  13. Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  14. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  15. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  16. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  17. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1978/1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  18. Aniela Tajner, Legendy polskiego sportu, cz.1. "Białe szaleństwo", Cieszyn 1992, s. 103-104
  19. Mistrzostwa Świata w lotach 1979. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  20. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  21. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  22. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  23. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  24. Turniej Czterech Skoczni 1979/1980. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  25. Tomasz Kalemba: PŚ w Zakopanem - tu dzieją się rzeczy niesamowite (pol.). Onet.pl, 2012-01-19. [dostęp 2012-01-19].
  26. Piotr Fijas: Nie dalej niż do punktu krytycznego. gazeta.pl. [dostęp 2011-06-19].
  27. 79/80 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 11th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  28. 79/80 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 12th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  29. 29,0 29,1 29,2 29,3 Piotr Fijas. sports-reference.com. [dostęp 2011-06-04].
  30. Szczegółowa klasyfikacja generalna Pucharu Świata 1979/1980. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-18].
  31. Turniej Czterech Skoczni 1980/1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  32. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1980/1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  33. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1980/1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  34. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1980/1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  35. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1980/1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  36. Mistrzostwa Świata w lotach 1981. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  37. 37,00 37,01 37,02 37,03 37,04 37,05 37,06 37,07 37,08 37,09 37,10 37,11 37,12 37,13 37,14 37,15 37,16 World Cup: Standings on FIJAS Pjotr. FIS-Ski - biographie. [dostęp 2011-06-18].
  38. Historia występów polskich skoczków w konkursach drużynowych. Skijumping.pl. [dostęp 2011-11-27].
  39. 81/82 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 19th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  40. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  41. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  42. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  43. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  44. Turniej Czterech Skoczni 1982/1983. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  45. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1983/1984. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  46. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1983/1984. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  47. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1983/1984. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  48. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1983/1984. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  49. Turniej Czterech Skoczni 1983/1984. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  50. O dwóch takich... – Sarajewo 1984. skijumping.pl. [dostęp 2014-01-14].
  51. Polscy skoczkowie na igrzyskach olimpijskich, część 2. skijumping.pl. [dostęp 2012-08-16].
  52. 83/84 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 24th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  53. Turniej Czterech Skoczni 1984/1985. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  54. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1984/1985. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  55. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1984/1985. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  56. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1984/1985. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  57. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1984/1985. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  58. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1985/1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  59. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1985/1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  60. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1985/1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  61. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1985/1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  62. Turniej Czterech Skoczni 1985/1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  63. 85/86 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 11th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  64. Zobacz rekord Piotra Fijasa na skoczni w Vikersund! (wideo) (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2011-06-04].
  65. 85/86 FIS WORLD CUP SKI-JUMPING 16th World Cup Competition. Skijumping.pl. [dostęp 2011-06-20].
  66. Mistrzostwa Świata w lotach 1986. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-20].
  67. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1986/1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  68. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1986/1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  69. Turniej Czterech Skoczni 1986/1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  70. Mistrzostwa Świata 1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-20].
  71. Mistrzostwa Świata 1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-20].
  72. Mistrzostwa Świata 1987. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-20].
  73. 300 m na "mamucie"?. dziennikpolski24.pl. [dostęp 2012-03-19].
  74. Innsbruck, Turniej Czterech Skoczni 1987/1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  75. Oberstdorf, Turniej Czterech Skoczni 1987/1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  76. Garmisch-Partenkirchen, Turniej Czterech Skoczni 1987/1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  77. Bischofshofen, Turniej Czterech Skoczni 1987/1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  78. Turniej Czterech Skoczni 1987/1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  79. Mistrzostwa Świata w lotach 1988. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  80. Organizacyjny sukces, sportowa klapa - Zakopane 1990 (pol.). skijumping.pl. [dostęp 2014-11-13].
  81. Piotr Fijas kończy 52 lata (pol.). polskieradio.pl. [dostęp 2011-06-18].
  82. Nowy trener: Fijas czy Kruczek?. skijumping.pl. [dostęp 2011-06-19].
  83. Maciej Kurzajewski, Sebastian Szczęsny: Moje życie. Kraków: Wydawnictwo M, 2004, s. 146. ISBN 83-7221-729-7.
  84. Piotr Fijas: "Łukasz Rutkowski ma duże szanse na starty w Pucharze Świata". skijumping.pl. [dostęp 2011-06-19].
  85. Skład zespołu: Dawid Kubacki, Sebastian Toczek, Dawid Kowal, Łukasz Rutkowski
  86. Kranj, Mistrzostwa Świata Juniorów 2006. Skokinarciarskie.pl. [dostęp 2011-06-18].
  87. Piotr Fijas - nie otrzymałem żadnej propozycji. gazeta.pl. [dostęp 2011-06-19].
  88. Piotr Fijas. pzn.pl. [dostęp 2011-06-19].
  89. Tadeusz Mieczyński: Zmiany w strukturze kadr polskich skoczków! (pol.). Skijumping.pl, 2012-04-24. [dostęp 2012-04-26].
  90. ZIOBRO Jan - 2013 (ang.). FIS. [dostęp 2014-03-15].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]


poprzednik:
Pavel Mikeska
Trener polskich skoczków narciarskich
1999
następca:
Apoloniusz Tajner