Piotr Ikonowicz
| Piotr Ikonowicz | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 maja 1956 Pruszków |
| Przewodniczący Rady Naczelnej PPS | |
| Przynależność polityczna | Polska Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 1992 do 2001 |
| Poprzednik | Stanisław Wąsik |
| Następca | Zbigniew Puchajda |
| Poseł II kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Polska Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 19 września 1993 do 19 października 1997 |
| Poseł III kadencji Sejmu | |
| Przynależność polityczna | Polska Partia Socjalistyczna |
| Okres urzędowania | od 20 października 1997 do 18 października 2001 |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Piotr Igor Ikonowicz (ur. 14 maja 1956 w Pruszkowie) – polski polityk, dziennikarz, poseł na Sejm II i III kadencji. Redaktor pisma członków MRKS "Robotnik". Jeden z liderów Polskiej Partii Socjalistycznej od 1987 do 2001.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
[edytuj] Wykształcenie
W 1980 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Jest także absolwentem Podyplomowego Studium Instytutu Geografii i Krajów Rozwijających się.
[edytuj] Działalność w okresie PRL
W 1981 pracował jako redaktor w serwisie informacji "Solidarności" Regionu Mazowsze. 17 grudnia tego samego roku został zatrzymany za kolportaż wydawnictw niezależnych, w styczniu 1982 skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący cztery lata oraz na grzywnę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy skazany na 1 rok więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby i niższą grzywnę[1]. W 1982 ponownie został zatrzymany za organizowanie niezależnych obchodów pierwszomajowych. Internowano go na okres od 10 maja do 23 listopada tegoż roku w Białołęce[2].
Był współzałożycielem pisma "Miś", a następnie gazety "Robotnik" jako pisma członków MRKS oraz Grupy Politycznej Robotnik. Współorganizował Miesiąc prasy zakładowej NSZZ "S"[3]. Należał do Ruchu Wolność i Pokój.
Był wśród założycieli Polskiej Partii Socjalistycznej, Wchodził w skład prezydium rady naczelnej PPS (1987–1988), był członkiem kolegialnej rady naczelnej partii PPS-Rewolucja Demokratyczna.
[edytuj] Działalność w okresie III RP
Przewodniczył radzie naczelnej PPS w latach 1992–1996 i 1997–2001. W wyborach parlamentarnych w 1991 kandydował bezskutecznie z listy Solidarności Pracy w okręgu radomskim. W 1993 uzyskał w okręgu lubelskim mandat posła na Sejm z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, uzyskując 2734 głosy[4]. 10 marca 1994 wraz Andrzejem Lipskim i Cezarym Miżejewskim przystąpił do Koła Parlamentarnego PPS. W 1997 ponownie został posłem (z 3. miejsca w okręgu warszawskim) z listy SLD, otrzymując 32 913 głosów[5]). Po przekształceniu SLD w jednolitą partię polityczną, odszedł ponownie z jej klubu parlamentarnego, tworząc wraz z senatorami PPS i działaczami Ruchu Ludzi Pracy odrębne koło parlamentarne, które nie dotrwało do końca kadencji. W 1999 sprzeciwiał się interwencji wojsk NATO w Jugosławii. Podczas bombardowań Belgradu wraz z grupą posłów lewicy uczestniczył w wyjeździe do Jugosławii i Macedonii[6].
W 2000 kandydował w wyborach prezydenckich, w których uzyskał 38 672 głosy (0,22% poparcia), co dało mu 10. miejsce na 12 startujących kandydatów.
Kandydował także do Sejmu w 2001 z samodzielniej listy PPS, uzyskując w Warszawie 899 głosów[7]. Po porażce wyborczej złożył rezygnację z przewodniczenia PPS, a następnie wystąpił z partii. W 2003 znalazł się wśród inicjatorów powstania Nowej Lewicy, objął funkcję sekretarza ds. organizacyjnych tej partii. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia startował z 1. miejsca na liście Samoobrony RP w okręgu warszawskim, otrzymując 2635 głosów. W 2011 został doradcą Ruchu Palikota[8].
W 2001 prokurator Prokuratury Rejonowej w Grójcu wniósł przeciw niemu do sądu akt oskarżenia, zarzucając mu spowodowanie wypadku samochodowego[9]. W styczniu 2002 Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie w tej sprawie, nakazując mu zapłatę 1 tys. zł zadośćuczynienia[10].
W lutym 2008 został w pierwszej instancji skazany na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji w czasie blokowania eksmisji[11]. Podczas trwania tego procesu, ze względu na niestawiennictwo na rozprawach, został za nim wydany list gończy, na podstawie którego w 2006 został tymczasowo aresztowany[12].
Jest dziennikarzem i tłumaczem, członkiem Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Był także prezesem Towarzystwa Przyjaciół Dąbrowszczaków. Prowadzi Kancelarię Sprawiedliwości Społecznej, która udziela darmowych porad prawnych osobom ubogim.
[edytuj] Życie prywatne
Jest synem korespondenta PAP, Mirosława Ikonowicza. Jego siostra Magda Gessler (synowa posła na Sejm PRL Zbigniewa Gesslera) prowadzi kilkanaście restauracji w Polsce. Był mężem Zuzanny Dąbrowskiej.
Przypisy
- ↑ Ikonowicz Piotr, syn Mirosława. 13grudnia81.pl. [dostęp 5 kwietnia 2010].
- ↑ Lista internowanych – Białołęka 1981–1982. internowani.xg.pl. [dostęp 11 kwietnia 2010].
- ↑ Piotr Ikonowicz w Słowniku "Niezależni dla kultury 1976–89". [dostęp 5 kwietnia 2010].
- ↑ M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
- ↑ M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620
- ↑ Piotr Ikonowicz, "Rzeczpospolita" z 21 września 2000
- ↑ Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 5 kwietnia 2010].
- ↑ Znany polityk nowym ekspertem Ruchu Palikota. onet.pl, 18 października 2011. [dostęp 21 października 2011].
- ↑ Ikonowicz przed sąd. rp.pl, 4 grudnia 2001. [dostęp 29 listopada 2010].
- ↑ Naprawi szkodę spowodowaną wypadkiem. rp.pl, 16 stycznia 2002. [dostęp 29 listopada 2010].
- ↑ Piotr Ikonowicz skazany za napaść na policjanta. rp.pl, 6 lutego 2008. [dostęp 5 kwietnia 2010].
- ↑ Lider Nowej Lewicy Piotr Ikonowicz trafił do aresztu. wp.pl, 31 lipca 2006. [dostęp 29 listopada 2010].
[edytuj] Źródła
- Strona sejmowa posła III kadencji. [dostęp 5 kwietnia 2010].
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Blog Piotra Ikonowicza. [dostęp 5 kwietnia 2010].
