Piotr Ikonowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Ikonowicz
Piotr Ikonowicz - 2007.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 maja 1956
Pruszków
Przewodniczący Rady Naczelnej PPS
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 1992
do 2001
Poprzednik Stanisław Wąsik
Następca Zbigniew Puchajda
Poseł III kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Okres urzędowania od 20 października 1997
do 18 października 2001
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Piotr Igor Ikonowicz (ur. 14 maja 1956 w Pruszkowie) – polski polityk, dziennikarz, poseł na Sejm II i III kadencji. Redaktor pisma członków MRKS „Robotnik”. Jeden z liderów Polskiej Partii Socjalistycznej od 1987 do 2001.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1980 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Jest także absolwentem Podyplomowego Studium Instytutu Geografii i Krajów Rozwijających się.

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

W 1981 pracował jako redaktor w serwisie informacji „Solidarności” Regionu Mazowsze. 17 grudnia tego samego roku został zatrzymany za kolportaż wydawnictw niezależnych, w styczniu 1982 skazany na karę 1,5 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący cztery lata oraz na grzywnę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy skazany na 1 rok więzienia z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na dwuletni okres próby i niższą grzywnę[1]. W 1982 ponownie został zatrzymany za organizowanie niezależnych obchodów pierwszomajowych. Internowano go na okres od 10 maja do 23 listopada tegoż roku w Białołęce[2].

Był współzałożycielem pisma „Miś”, a następnie gazety „Robotnik” jako pisma członków MRKS oraz Grupy Politycznej Robotnik. Współorganizował Miesiąc prasy zakładowej NSZZ „S”[3]. Należał do Ruchu Wolność i Pokój.

Był wśród założycieli Polskiej Partii Socjalistycznej, Wchodził w skład prezydium rady naczelnej PPS (1987–1988), był członkiem kolegialnej rady naczelnej partii PPS-Rewolucja Demokratyczna.

Działalność w okresie III RP[edytuj | edytuj kod]

Przewodniczył radzie naczelnej PPS w latach 1992–1996 i 1997–2001. W wyborach parlamentarnych w 1991 kandydował bezskutecznie z listy Solidarności Pracy w okręgu radomskim. W 1993 uzyskał w okręgu lubelskim mandat posła na Sejm z listy Sojuszu Lewicy Demokratycznej, uzyskując 2734 głosy[4]. 10 marca 1994 wraz Andrzejem Lipskim i Cezarym Miżejewskim przystąpił do Koła Parlamentarnego PPS. W 1997 ponownie został posłem (z 3. miejsca w okręgu warszawskim) z listy SLD, otrzymując 32 913 głosów[5]). Po przekształceniu SLD w jednolitą partię polityczną, odszedł ponownie z jej klubu parlamentarnego, tworząc wraz z senatorami PPS i działaczami Ruchu Ludzi Pracy odrębne koło parlamentarne, które nie dotrwało do końca kadencji. W 1999 sprzeciwiał się interwencji wojsk NATO w Jugosławii. Podczas bombardowań Belgradu wraz z grupą posłów lewicy uczestniczył w wyjeździe do Jugosławii i Macedonii[6].

W 2000 kandydował w wyborach prezydenckich, w których uzyskał 38 672 głosy (0,22% poparcia), co dało mu 10. miejsce na 12 startujących kandydatów.

Kandydował także do Sejmu w 2001 z samodzielniej listy PPS, uzyskując w Warszawie 899 głosów[7]. Po porażce wyborczej złożył rezygnację z przewodniczenia PPS, a następnie wystąpił z partii. W 2003 znalazł się wśród inicjatorów powstania Nowej Lewicy, objął funkcję sekretarza ds. organizacyjnych tej partii. W przedterminowych wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia startował z 1. miejsca na liście Samoobrony RP w okręgu warszawskim, otrzymując 2635 głosów. W 2011 został doradcą Ruchu Palikota[8].

W 2001 prokurator Prokuratury Rejonowej w Grójcu wniósł przeciw niemu do sądu akt oskarżenia, zarzucając mu spowodowanie wypadku samochodowego[9]. W styczniu 2002 Sąd Rejonowy warunkowo umorzył postępowanie w tej sprawie, nakazując mu zapłatę 1 tys. zł zadośćuczynienia[10].

W 2008 został w pierwszej instancji skazany na karę roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres trzech lat próby za naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji w czasie blokowania eksmisji[11]. Podczas trwania tego procesu, ze względu na niestawiennictwo na rozprawach, został za nim wydany list gończy, na podstawie którego w 2006 został tymczasowo aresztowany[12]. Również w 2008 został skazany na karę 6 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu pracy społecznie użytecznej za naruszenie nietykalności cielesnej właściciela lokalu podczas blokowania eksmisji lokatorów. Piotr Ikonowicz nie odwołał się od wyroku sądu I instancji[13], a po jego uprawomocnieniu się odmówił wykonania orzeczonej kary, wobec czego sąd orzekł jej zamianę na karę zastępczą 90 dni pozbawienia wolności. W październiku 2013 grupa opozycjonistów z okresu PRL zaapelowała o jego ułaskawienie[14], w tym samym miesiącu został doprowadzony przez policję do odbycia kary[15]. Po dwóch tygodniach, 12 listopada, po uiszczeniu grzywny, na którą była zamieniona pierwotnie kara ograniczenia wolności, został zwolniony[16].

Jest dziennikarzem i tłumaczem, uzyskiwał członkostwo w Stowarzyszeniu Tłumaczy Polskich i Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich. Był także prezesem Towarzystwa Przyjaciół Dąbrowszczaków. Prowadzi Kancelarię Sprawiedliwości Społecznej, która udziela darmowych porad prawnych osobom ubogim. Jest publicystą tygodników „Przekrój” i „Uważam Rze”, a także „Fakty i Mity”.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego ojciec, Mirosław Ikonowicz, pochodzący z Wileńszczyzny[17] Polak o włoskich korzeniach (po matce pochodzącej z Wenecji[18][19]) był korespondentem PAP, zaś siostra, Magdalena Gessler jest restauratorką i właścicielką kilkunastu restauracji. Matka Piotra Ikonowicza, Olga Borkowska, jest Rosjanką[20][21].

Był mężem Zuzanny Dąbrowskiej.

Przypisy

  1. Ikonowicz Piotr, syn Mirosława. 13grudnia81.pl. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  2. Wykaz alfabetyczny osób internowanych w okresie stanu wojennego. 13grudnia81.pl. [dostęp 12 lipca 2012].
  3. Piotr Ikonowicz w Słowniku „Niezależni dla kultury 1976–89”. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  4. M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470
  5. M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620
  6. Piotr Ikonowicz, „Rzeczpospolita” z 21 września 2000.
  7. Serwis PKW – Wybory 2001. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  8. Znany polityk nowym ekspertem Ruchu Palikota. onet.pl, 18 października 2011. [dostęp 21 października 2011].
  9. Ikonowicz przed sąd. rp.pl, 4 grudnia 2001. [dostęp 29 listopada 2010].
  10. Naprawi szkodę spowodowaną wypadkiem. rp.pl, 16 stycznia 2002. [dostęp 29 listopada 2010].
  11. Piotr Ikonowicz skazany za napaść na policjanta. rp.pl, 6 lutego 2008. [dostęp 5 kwietnia 2010].
  12. Lider Nowej Lewicy Piotr Ikonowicz trafił do aresztu. wp.pl, 31 lipca 2006. [dostęp 29 listopada 2010].
  13. Odpowiedź prezydenta na list ws. Piotra Ikonowicza. prezydent.pl, 22 października 2013. [dostęp 2013-11-02].
  14. Michał Wybieralski: Opozycjoniści z PRL apelują o ułaskawienie Ikonowicza. wyborcza.pl, 13 października 2013. [dostęp 2013-11-01].
  15. Bronisław Komorowski zdecydował, że nie ułaskawi Piotra Ikonowicza. gazeta.pl/, 30 października 2013. [dostęp 2013-12-13].
  16. Ikonowicz wyszedł z aresztu: Wyleniuchowałem się i teraz zabieram się do pracy. tvn24.pl, 12 listopada 2013. [dostęp 2013-12-13].
  17. Marek Rapacki: Zawód korespondent, Ikonowicz, Mirosław. wyborcza.pl, 1 stycznia 2008. [dostęp 20 kwietnia 2014].
  18. Ginanne Brownell: Warsaw's Restaurant Guru Moves Past Traditional Polish Cuisine (ang.). nytimes.com, 6 stycznia 2012. [dostęp 20 kwietnia 2014].
  19. Sylwetka Magdy Gessler w „New York Times”. gotujmy.pl, 11 stycznia 2012. [dostęp 20 kwietnia 2014].
  20. Krzysztof Rajczyk: Magda Gessler – Gotowanie mnie uspokaja. polki.pl. [dostęp 20 kwietnia 2014].
  21. Magda Gessler ma rosyjskie korzenie. afterparty.pl, 8 kwietnia 2012. [dostęp 20 kwietnia 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]