Piotr Kaczkowski
| Piotr Kaczkowski Kaczor[1] |
|
| Data i miejsce urodzenia | 14 lutego 1946 Kraków, Polska |
| Zawód | dziennikarz, prezenter muzyczny |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Piotr Kaczkowski w Wikicytatach |
|
| Strona internetowa | |
Piotr Kaczkowski (ur. 14 lutego 1946 w Krakowie[2]) – polski dziennikarz i prezenter muzyczny Programu III Polskiego Radia, absolwent filologii angielskiej, także żeglarz i dziennikarz prasowy.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Urodził się w Krakowie w 1946 jako syn fotografa Adama i Wandy Kaczkowskich. Wkrótce przeprowadził się do Warszawy, gdzie ukończył szkołę podstawową, szkołę muzyczną i liceum. Absolwent lingwistyki stosowanej w Wyższej Szkole Języków Obcych w Warszawie.
W 1962 związał się z Klubem Przyjaciół Piosenki przy Rozgłośni Harcerskiej, który prowadził Witold Pograniczny. Jako pierwszą piosenkę zaprezentował tam utwór The Beatles Love Me Do. W marcu 1963 rozpoczął współpracę z Programem III PR z audycją W. Pogranicznego 30 minut rytmu. Samodzielnie zadebiutował prezentując piosenki włoskie w cyklu comiesięcznych audycji PR III Con amore. 30 września 1965 otworzył w Jedynce pierwszą audycję Młodzieżowego Studia „Rytm”, które 1 lutego 1966 weszło w skład bloku Popołudnie z młodością.
22 września 1968 przejął od Gabriela Mérétika prowadzenie audycji Mini-max, czyli minimum słów, maksimum muzyki, którą – z przerwami – prowadzi do dziś. Od lata 1970 prezentował muzykę w pierwszej w Polsce dyskotece założonej przez Franciszka Walickiego w Grand Hotelu w Sopocie. Wielokrotnie wyjeżdżał za granicę i odkrywał nowych wykonawców, których płyty przedstawiał w swoich audycjach, głównie w Trójce. Były to m.in. Mój Magnetofon, Kiermasz Płyt, Słuchaj razem z nami, W tonacji Trójki, Zapraszamy do Trójki, Muzyczna Poczta UKF, Kanon Muzyki Rockowej, a przede wszystkim Minimax, w którym prezentował nowości płytowe i klasykę rocka. Przez lata zgromadził wielotysięczną kolekcję płyt z wielu gatunków muzycznych.
W latach 70. w Jedynce współpracował z audycjami Radiokurier i Tylko w niedzielę, incydentalnie prowadził m.in. Studio "Gama", a w innych programach np. Wieczór Płytowy, Listę przebojów Programu Trzeciego czy Nową płytę.
Tylko raz, w 1972 r., poprowadził telewizyjny program muzyczny. Piotr Kaczkowski znany jest z tego, że unika fotoreporterów i nie pokazuje w mediach swego oblicza. Tłumaczy to niechęcią do gwiazdorstwa i odwracania uwagi od prezentowanej muzyki. Niemniej spotyka się ze swoimi miłośnikami na spotkaniach autorskich, a jego zdjęcia pojawiły się w kilku czasopismach, np. dość aktualne w "Polityce".
Po reorganizacji programowej Polskiego Radia w 1991 r., po której niemożliwe stało się prezentowanie płyt w całości i kompletnych dyskografii, skupił się na prowadzeniu środowej audycji W tonacji Trójki i sobotniej Zapraszamy do Trójki, a także Trójki pod księżycem, którą nadawano o północy z niedzieli na poniedziałek. Audycja początkowo trwała godzinę, 23 maja 1994 wydłużono ją do dwóch godzin, a 2 stycznia 1995, gdy Trójka przeszła na nadawanie całodobowe – do trzech godzin, od północy do 3.00. Wiosną 1996 Kaczkowski odświeżył w tym pasmie szyld Minimax] jako Biuro Utworów Znalezionych. Zaczął też szerzej współpracować z polskim show-biznesem w dziedzinie organizowania i promocji koncertów zagranicznych wykonawców. Zainicjował cykl rozmów z muzykami światowej klasy, które zaowocowały trzema tomami wywiadów: Przy mikrofonie (1999, 2005), 42 rozmowy (2004) i Rozmowy Trzecie (2008). Przetłumaczył tom wywiadów Według The Rolling Stones (2006), w którym postarał się nadać wypowiedziom muzyków maksymalną surowość, nawet kosztem poprawności językowej i piękna.
Po spotkaniu i koncercie Rogera Watersa napisał pierwszy felieton, który w 2002 r. zamieścił miesięcznik "Tylko Rock". Tym samym Kaczkowski rozpoczął długotrwałą współpracę z tym pismem. Później pojawiał się też w innych magazynach muzycznych, np. w "Machinie", jak i niemuzycznych, np. w kwartalniku "Wittchen", w którym opisał koncert grupy Led Zeppelin z 2007 roku.
W latach 1998-2000 był dyrektorem Trójki. Stopniowo w audycjach wrócił do prezentacji nowości muzycznych, w tym polskich. Przygotował 6 płyt pod hasłem Minimax.pl” z plejadą początkujących wykonawców krajowych. Wydał 3 płyty z najciekawszymi nagraniami z lat 70. i 80., a także wybór światowych archiwaliów sprzed roku 1946 pt. Trzeszcząca płyta. 17 listopada 2008 wyszła jej część druga, a 19 stycznia 2009 r. trzecia. 26 października 2009 r. jednocześnie ukazały się Trzeszcząca płyta 4 i Trzeszcząca płyta 5 (obie jako dwupłytowe zestawy).
21 września 2008 w audycji Minimax uroczyście obchodził 40. rocznicę pierwszego pojawienia się w tym cyklu na antenie Trójki. Rocznicy towarzyszył piąty festiwal Minimax.pl, który odbył się 19 i 20 września w klubie muzycznym "Bogart" w Gomunicach.
Oprócz audycji stałych, Piotr Kaczkowski organizuje wiele koncertów radiowych. Od wielu lat Kaczkowskiego fascynuje twórczość Tori Amos. 16 grudnia 2001 i 9 marca 2005 Amos dała w studiu Programu III specjalne koncerty dla widowni złożonej z wybranych słuchaczy jego audycji. Jest członkiem Akademii Muzycznej Trójki[3].
Jego córka Aleksandra Kaczkowska jest także prezenterką Programu III Polskiego Radia, gdzie prowadzi obecnie audycję muzyczną Ciemna Strona Mocy.
[edytuj] Audycje
- MiniMax (od 1968 roku, ponad 1600 wydań)
- Zapraszamy do Trójki, wydanie muzyczne (tzw. Sobotnia popołudniowa audycja "Zapraszamy do Trójki") (1982-2002)
- Między snem a dniem (1981-1984?)
- Studio Rytm (1965-1972)
- Popołudnie z Młodością (1966-1972)
- Radiokurier (1976-1982)
- W tonacji Trójki (1975-2001 oraz od 2010 roku)
- Trzecia godzina (2008)
- M-3 (2008)
[edytuj] Nagrody
Wyróżniony m.in.: Międzynarodowym Złotym Mikrofonem AKG dla Osobowości Radiowej Wszech czasów (1996[4]) oraz Złotym Mikrofonem Polskiego Radia (2003[4]).
10 września 2008 r. został uhonorowany nagrodą Mateusza – Nagrodą Muzyczną Programu Trzeciego Polskiego Radia SA za popularyzację muzyki w niepowtarzalny sposób.
4 listopada 2011 Kaczkowski za wybitne zasługi dla Polskiego Radia został odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[5].
[edytuj] Książki
- Przy mikrofonie Piotr Kaczkowski, Kraków: Universitas, 1999, ISBN 83-7052-806-6.
- 42 rozmowy, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2004, ISBN 83-7337-709-3.
- Przy mikrofonie Piotr Kaczkowski, wznowienie, rozszerzone o wiele fotografii, reprodukcji i uaktualnione noty biograficzne artystów Prószyński i S-ka Warszawa 2005 ISBN 83-7469-030-5
- Według The Rolling Stones, Warszawa: Prószyński i S-ka, 2006, ISBN 83-7469-327-4.
- Rozmowy Trzecie, Kraków: FotoJana, 2008, ISBN 978-83-927818-0-6.
[edytuj] Płyty z nazwiskiem Piotra Kaczkowskiego
- MiniMax (15 stycznia 1998)
- Jazda Obowiązkowa (7 grudnia 1998)
- MiniMax 2 (31 maja 2000)
- Muzyka Różna i Różniasta (30 października 2000)
- Minimax pl (6 grudnia 2003)
- Minimax pl 2 (8 listopada 2004)
- Minimax pl 3 (5 listopada 2005)
- Minimax pl 4 (15 stycznia 2007)
- Minimax pl Jarocin 2007 (3 września 2007)
- Trzeszcząca płyta (23 listopada 2007)
- Minimax pl 5 (1 czerwca 2008)
- Trzeszcząca płyta 2 (17 listopada 2008)
- Trzeszcząca płyta 3 (19 stycznia 2009)
- Trzeszcząca płyta 4 (26 października 2009)
- Trzeszcząca płyta 5 (26 października 2009)
- Trzeszcząca płyta 6 (marzec 2010)
- Trzeszcząca płyta 7 (16 października 2010)
- Trzeszcząca płyta 8 (8 stycznia 2011)
- Minimax pl 6 (14 lutego 2011)
- Trzeszcząca płyta 9 (23 września 2011)
- Trzeszcząca płyta 10 (14 listopada 2011)
Przypisy
- ↑ Pseudonimy dziennikarzy (pol.). [dostęp 2011-05-03].
- ↑ Paweł Piotrowicz: Najsłynniejszy głos bez twarzy (pol.). muzyka.onet.pl, 2011-02-14. [dostęp 2011-02-15].
- ↑ Akademia Muzyczna Trójki (pol.). MediaFM.net, 2006-11-16. [dostęp 2010-05-29].
- ↑ 4,0 4,1 Złoty Mikrofon Piotra Kaczkowskiego (pol.). Mediarun.pl, 2003-05-26. [dostęp 2009-07-28].
- ↑ Prezydent odznaczył pracowników Polskiego Radia. 2011-11-04. [dostęp 2011-11-04].
