Piotr Kaczkowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piotr Kaczkowski
Kaczor[1]
Data i miejsce urodzenia 14 lutego 1946
Kraków, Polska
Zawód dziennikarz, prezenter muzyczny
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Piotr Kaczkowski w Wikicytatach
Fragment wywiadu z Piotrem Kaczkowskim

Fragment wywiadu z Piotrem Kaczkowskim z audycji, podkastu Mój Odtwarzacz z 17 kwietnia 2011 roku

Problem z odtwarzaniem pliku? Zobacz Pomoc.

Piotr Kaczkowski (ur. 14 lutego 1946 w Krakowie[2]) – polski dziennikarz i prezenter muzyczny Programu III Polskiego Radia, absolwent filologii angielskiej, także żeglarz i dziennikarz prasowy.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Krakowie w 1946 jako syn Adama i Wandy Kaczkowskich. Wkrótce przeprowadził się do Warszawy, gdzie ukończył szkołę podstawową, szkołę muzyczną i liceum. Absolwent lingwistyki stosowanej w Wyższej Szkole Języków Obcych w Warszawie.

W 1962 związał się z Klubem Przyjaciół Piosenki przy Rozgłośni Harcerskiej, który prowadził Witold Pograniczny. Jako pierwszą piosenkę zaprezentował tam utwór The Beatles Love Me Do. W marcu 1963 rozpoczął współpracę z Programem III PR z audycją W. Pogranicznego 30 minut rytmu. Samodzielnie zadebiutował prezentując piosenki włoskie w cyklu comiesięcznych audycji PR III Con amore. 30 września 1965 otworzył w Jedynce pierwszą audycję Młodzieżowego Studia „Rytm”, które 1 lutego 1966 weszło w skład bloku Popołudnie z młodością.

22 września 1968 przejął od Gabriela Mérétika prowadzenie audycji Mini-max, czyli minimum słów, maksimum muzyki, którą – z przerwami – prowadzi do dziś. Od lata 1970 prezentował muzykę w pierwszej w Polsce dyskotece założonej przez Franciszka Walickiego w Grand Hotelu w Sopocie. Wielokrotnie wyjeżdżał za granicę i odkrywał nowych wykonawców, których płyty przedstawiał w swoich audycjach, głównie w Trójce. Były to m.in. Mój Magnetofon, Kiermasz Płyt, Słuchaj razem z nami, W tonacji Trójki, Zapraszamy do Trójki, Muzyczna Poczta UKF, Kanon Muzyki Rockowej, a przede wszystkim Minimax, w którym prezentował nowości płytowe i klasykę rocka. Przez lata zgromadził wielotysięczną kolekcję płyt z wielu gatunków muzycznych.

W latach 70. w Jedynce współpracował z audycjami Radiokurier i Tylko w niedzielę, incydentalnie prowadził m.in. Studio "Gama", a w innych programach np. Wieczór Płytowy, czy Nową płytę.

Tylko raz, w 1972 r., poprowadził telewizyjny program muzyczny. Piotr Kaczkowski znany jest z tego, że unika fotoreporterów i nie pokazuje w mediach swego oblicza. Tłumaczy to niechęcią do gwiazdorstwa i odwracania uwagi od prezentowanej muzyki. Niemniej spotyka się ze swoimi miłośnikami na spotkaniach autorskich, a jego zdjęcia pojawiły się w kilku czasopismach, np. dość aktualne w „Polityce”.

W latach 1982-2000, jako druh zastępowy poprowadził 6 wydań Listy Przebojów Programu Trzeciego.

Po reorganizacji programowej Polskiego Radia w 1991 r., po której niemożliwe stało się prezentowanie płyt w całości i kompletnych dyskografii, skupił się na prowadzeniu środowej audycji W tonacji Trójki i sobotniej Zapraszamy do Trójki, a także Trójki pod księżycem, którą nadawano o północy z niedzieli na poniedziałek. Audycja początkowo trwała godzinę, 23 maja 1994 wydłużono ją do dwóch godzin, a 2 stycznia 1995, gdy Trójka przeszła na nadawanie całodobowe – do trzech godzin, od północy do 3.00. Wiosną 1996 Kaczkowski odświeżył w tym pasmie szyld Minimax jako Biuro Utworów Znalezionych. Zaczął też szerzej współpracować z polskim show-biznesem w dziedzinie organizowania i promocji koncertów zagranicznych wykonawców. Zainicjował cykl rozmów z muzykami światowej klasy, które zaowocowały trzema tomami wywiadów: Przy mikrofonie (1999, 2005), 42 rozmowy (2004) i Rozmowy Trzecie (2008). Przetłumaczył tom wywiadów Według The Rolling Stones (2006), w którym postarał się nadać wypowiedziom muzyków maksymalną surowość, nawet kosztem poprawności językowej i piękna.

Po spotkaniu i koncercie Rogera Watersa napisał pierwszy felieton, który w 2002 r. zamieścił miesięcznik „Tylko Rock”. Tym samym Kaczkowski rozpoczął długotrwałą współpracę z tym pismem. Później pojawiał się też w innych magazynach muzycznych, np. w „Machinie”, jak i niemuzycznych, np. w kwartalniku „Wittchen”, w którym opisał koncert grupy Led Zeppelin z 2007 roku. Jego głos można usłyszeć w zapowiedzi występu grupy Porcupine Tree na albumie koncertowym Warszawa z 2004[3].

W latach 1998-2000 był dyrektorem Trójki. Stopniowo w audycjach wrócił do prezentacji nowości muzycznych, w tym polskich. Przygotował 7 płyt pod hasłem minimax pl” z plejadą początkujących wykonawców krajowych. Wydał 3 płyty z najciekawszymi nagraniami z lat 70. i 80., a także 10 częściowy wybór światowych archiwaliów sprzed roku 1946 pt. Trzeszcząca płyta.

21 września 2008 w audycji Minimax uroczyście obchodził 40. rocznicę pierwszego pojawienia się w tym cyklu na antenie Trójki. Rocznicy towarzyszył piąty festiwal Minimax.pl, który odbył się 19 i 20 września w klubie muzycznym „Bogart” w Gomunicach.

Benefis na 50-lecie jego pracy w radiu (przypadające na marzec 2012) odbył się 20 marca 2013 roku w Fabryce Trzciny i został zorganizowany w całości przez słuchaczy audycji i sympatyków. 22 maja 2013 roku Trójka zorganizowała odrębny benefis. Z końcem grudnia 2013 Piotr Kaczkowski przestał być już etatowym pracownikiem Polskiego Radia; od początku 2014 programy swoje prowadzi już jako współpracownik[4].

Oprócz audycji stałych, Piotr Kaczkowski organizuje wiele koncertów radiowych. Od wielu lat Kaczkowskiego fascynuje twórczość Tori Amos. 16 grudnia 2001 i 9 marca 2005 Amos dała w studiu Programu III specjalne koncerty dla widowni złożonej z wybranych słuchaczy jego audycji. Jest członkiem Akademii Muzycznej Trójki[5].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest ojcem Aleksandry Kaczkowskiej.

Audycje[edytuj | edytuj kod]

  • MiniMax (od 1968 roku, ponad 1600 wydań)
  • Zapraszamy do Trójki, wydanie muzyczne (tzw. Sobotnia popołudniowa audycja „Zapraszamy do Trójki”) (1982-2002)
  • Między snem a dniem (1981-1984?)
  • Studio Rytm (1965-1972)
  • Popołudnie z Młodością (1966-1972)
  • Radiokurier (1976-1982)
  • Pół perfekcyjnej płyty (2000, jako jeden z prowadzących)[6]
  • W tonacji Trójki (1975-2001 oraz od 2010 roku)
  • Trzecia godzina (2008)
  • M-3 (2008)

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniony m.in.: Międzynarodowym Złotym Mikrofonem AKG dla Osobowości Radiowej Wszech czasów (1996[7]) oraz Złotym Mikrofonem Polskiego Radia (2003[7]).

10 września 2008 r. został uhonorowany nagrodą Mateusza – Nagrodą Muzyczną Programu Trzeciego Polskiego Radia SA za popularyzację muzyki w niepowtarzalny sposób.

4 listopada 2011 Kaczkowski za wybitne zasługi dla Polskiego Radia został odznaczony przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[8], Order ten odebrał 11 listopada 2012[9].

12 grudnia 2013 roku wyróżnienie Honorową Odznaką Polskiego Radia[10]. Odznaka przyznawana jest przez Zarząd Polskiego Radia SA[10]. Nagradzane są osoby za szczególnie duży wkład pracy w wypełnianiu obowiązków służbowych[10].

Książki[edytuj | edytuj kod]

Płyty z nazwiskiem Piotra Kaczkowskiego[edytuj | edytuj kod]

  • MiniMax (15 stycznia 1998)
  • Jazda Obowiązkowa (7 grudnia 1998)
  • MiniMax 2 (31 maja 2000)
  • Muzyka Różna i Różniasta (30 października 2000)
  • minimax pl (6 grudnia 2003)
  • minimax pl 2 (8 listopada 2004)
  • minimax pl 3 (5 listopada 2005)
  • minimax pl 4 (15 stycznia 2007)
  • minimax pl Jarocin 2007 (3 września 2007)
  • Trzeszcząca płyta (23 listopada 2007)
  • minimax pl 5 (1 czerwca 2008)
  • Trzeszcząca płyta 2 (17 listopada 2008)
  • Trzeszcząca płyta 3 (19 stycznia 2009)
  • Trzeszcząca płyta 4 (26 października 2009)
  • Trzeszcząca płyta 5 (26 października 2009)
  • Trzeszcząca płyta 6 (marzec 2010)
  • Trzeszcząca płyta 7 (16 października 2010)
  • Trzeszcząca płyta 8 (8 stycznia 2011)
  • minimax pl 6 (14 lutego 2011)
  • Trzeszcząca płyta 9 (23 września 2011)
  • Trzeszcząca płyta 10 (14 listopada 2011)

Przypisy

  1. Pseudonimy dziennikarzy (pol.). [dostęp 2011-05-03].
  2. Paweł Piotrowicz: Najsłynniejszy głos bez twarzy (pol.). muzyka.onet.pl, 2011-02-14. [dostęp 2011-02-15].
  3. Porcupine Tree ─ Warszawa (pol.). artrock.pl. [dostęp 2013-02-16].
  4. tw: Piotr Kaczkowski pozbawiony etatu w Polskim Radiu. 2014-01-07. [dostęp 2014-01-06].
  5. Akademia Muzyczna Trójki (pol.). MediaFM.net, 2006-11-16. [dostęp 2010-05-29].
  6. Trójkofan, ludzie Trójki. trojkofan.trojka.info. [dostęp 2012-08-14].
  7. 7,0 7,1 Złoty Mikrofon Piotra Kaczkowskiego (pol.). Mediarun.pl, 2003-05-26. [dostęp 2009-07-28].
  8. Prezydent odznaczył pracowników Polskiego Radia. 2011-11-04. [dostęp 2011-11-04].
  9. Odznaczenia państwowe w Święto Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2012. [dostęp 11 listopada 2012].
  10. 10,0 10,1 10,2 Wręczono Honorowe Odznaki Polskiego Radia. "Za pasję, talent i profesjonalne zaangażowanie”. polskieradio.pl, 12 grudnia 2013. [dostęp 12 grudnia 2013].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]