Piotr Kruszyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Piotr Kruszyński (ur. 20 sierpnia 1945 w Łodzi[1]) – polski adwokat, profesor nauk prawnych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1968 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1968–1970 odbył aplikację sądową, a w 1970 roku zdał egzamin sędziowski. W 1990 roku utworzył własną kancelarię prawną. Na UW, gdzie rozpoczął pracę jako asystent w 1968, doszedł do stanowiska profesora; kierował Instytutem Prawa Karnego. Od 1982 do 1995 roku był nadto wykładowcą w białostockiej filii Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Postanowieniem prezydenta RP z 4 stycznia 1995 otrzymał tytuł naukowy profesora[2]. Zajmuje się w prawem karnym materialnym i procesowym.

Jako adwokat reprezentował m.in. Zytę Gilowską w postępowaniu lustracyjnym, Sławomira Sikorę w postępowaniach ułaskawieniowych, Ryszarda Forbricha w procesie o korupcję w środowisku piłkarskim czy Edwarda Mazura w postępowaniu ekstradycyjnym. W 2008 przewodniczył zespołowi, który prowadził prace nad projektem wprowadzenia do polskiego systemu prawnego instytucji sędziego śledczego[3].

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zasada domniemania niewinności w polskim procesie karnym, Warszawa 1983
  • Stanowisko prawne obrońcy w procesie karnym, Białystok 1991

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Who is who w Polsce, cz. I, wyd. 2 uzup., 2003, s. 2170.
  2. Piotr Kruszyński w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI)
  3. Ł. Chojniak: Instytucja sędziego śledczego jeszcze w tym roku wróci do kodeksu karnego. gazetaprawna.pl, 20 maja 2008. [dostęp 2014-11-25].