Piotr Lachert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Piotr Lachert (Piotr Maria Lachert de Peslin, ur. 5 września 1938 w Warszawie) – polski kompozytor, pianista, pedagog i poeta.

Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną w Warszawie (1961) u prof. Jana Ekiera, Wyższą Szkołę Muzyczną w Hanowerze u Reimara Dahlgrüna (1968) oraz Królewskie Konserwatorium w Brukseli (kameralistykę u Louisa Pouleta, dyrygenturę u René Defosseza, 1969). Studiował też u Vlado Perlemutera w Paryżu (1964-1965) oraz u Marii Wiłkomirskiej w Łodzi (1966-1967). Był profesorem Królewskiego Konserwatorium w Brukseli (1974-1978), a w latach 1971-1991 prowadził w tym mieście własną szkołę pianistyki. W latach 1992-2001 był profesorem pedagogiki fortepianowej w Accademia Musicale Pescarese.

Od roku 1977 posiada obywatelstwo belgijskie, od roku 1992 mieszka we Włoszech.

Założyciel i w latach 1971-1991 dyrektor Théâtre Européen de Musique Vivante! (TEMV!) w Brukseli.

W latach 1997-2005 organizował konkurs "Premio Città di Pescara".

Stworzył komputerowy system komponowania muzyki Letter Music.

Jako kompozytor jest samoukiem. Komponuje muzykę teatralną, kameralną, sonaty, koncerty na skrzypce i fortepian, opery (Aroma Tre). Zajmuje się również poezją. W roku 2004 otrzymał I. nagrodę na konkursie poetyckim "D'Annunzio - Michetti". W roku 2008 wydał pierwszą książkę Otto racconti erotici e quaranta no, sui tempi che non esistono più (Osiem opowiadań erotycznych i czterdzieści nie, o czasach, których już nie ma).

W roku 2007 powstała fundacja jego imienia „Lachert Foundation Brussels“ zajmująca się dbaniem o jego dzieła muzyczne i literackie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]