Piotr Nowina-Konopka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Nowina-Konopka
Piotr Nowina-Konopka Bern 2009.jpg
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1949
Chorzów
Poseł III kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Unia Wolności
Okres urzędowania od 20 października 1997
do 18 października 2001
Ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej i Zakonie Maltańskim
Okres urzędowania od 6 lipca 2013
Poprzednik Hanna Suchocka
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Kawaler Legii Honorowej (Francja) Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi RFN

Piotr Nowina-Konopka (ur. 27 maja 1949 w Chorzowie) – polski polityk, ambasador Rzeczypospolitej Polskiej przy Stolicy Apostolskiej oraz Zakonie Maltańskim, ekonomista, działacz społeczny, wykładowca akademicki, poseł na Sejm I, II i III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1972 studia na Wydziale Ekonomiki Transportu Uniwersytetu Gdańskiego. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. Następnie do 1989 był adiunktem w Instytucie Ekonomiki Handlu Zagranicznego UG. Na początku lat 80. zakładał Klub Inteligencji Katolickiej w Gdańsku. W 1980 wstąpił do "Solidarności", był ekspertem ekonomicznym związku, w latach 1982–1989 rzecznikiem prasowym Lecha Wałęsy, zaś przy Okrągłym Stole rzecznikiem tzw. strony społecznej.

Z rekomendacji "Solidarności" pełnił następnie funkcję sekretarza stanu w kancelarii prezydenta Wojciecha Jaruzelskiego. Od 1991 przez 10 lat sprawował mandat posła na Sejm I, II i III kadencji z województwa radomskiego z ramienia Unii Demokratycznej i Unia Wolności. Należał do założycieli i członków władz krajowych obu tych ugrupowań.

W rządzie Jerzego Buzka objął stanowisko zastępcy przewodniczącego Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej. Po konflikcie ze swoim przełożonym Ryszardem Czarneckim odszedł do KPRM, w której do marca 1999 był wiceprzewodniczącym zespołu negocjującego akcesję Polski do Unii Europejskiej. Po 2001 wycofał się z bieżącej działalności politycznej, przy czym w 2005 poparł inicjatywę powołania Partii Demokratycznej.

W 1991 należał do inicjatorów powstania Polskiej Fundacji im. Roberta Schumana, promującej integrację europejską. Wchodzi w skład rady fundatorów i kieruje radą programową fundacji. W latach 2005–2006 sprawował funkcję jej prezesa. Od 1999 do 2004 pełnił funkcję zastępcy rektora Kolegium Europejskiego (rektora w Natolinie). Od 2006 pracował jako dyrektor Parlamentu Europejskiego (będąc pierwszym Polakiem na tak wysokim stanowisku w strukturze PE), początkowo był dyrektorem ds. kontaktów z parlamentami krajowymi, w 2010 został dyrektorem ds. kontaktów z Kongresem Stanów Zjednoczonych.

19 czerwca 2013 powołany na stanowisko ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej[1], a także ambasadora RP przy Zakonie Maltańskim[2]. Urzędy objął 6 lipca 2013.

Został odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3], francuską Legią Honorową i niemieckim Krzyżem Zasługi I Klasy.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]