Piotr Szafraniec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Szafraniec
Starykoń
Starykoń
Data urodzenia  ?
Data śmierci 1437
Rodzina Szafrańcowie
Rodzice Piotr Szafraniec z Łuczyc
Dzieci Piotr Szafraniec (młodszy)

Piotr Szafraniec z Pieskowej Skały i Łuczyc, zm. 1437, herbu Starykoń, określany też jako Piotr Szafraniec Starszy lub senior.

Syn Piotra Szafrańca, brat biskupa Jana Szafrańca, Stanisława i Tomasza. Miał syna Piotra i córkę Katarzynę[1].

Podstoli krakowski od 1398 roku. W 1401 roku był sygnatariuszem unii wileńsko-radomskiej[2]. W 1402 roku otrzymał od Jagiełły w zarząd Podole opuszczone przez Świdrygiełłę. Od 1406 roku podkomorzy krakowski (nadworny). Od 1408 roku wojewoda sandomierski[1]. Był starostą łęczyckim, chęcińskim, sieradzkim i krakowskim[1]. W 1410 roku odznaczył się w bitwie pod Grunwaldem, w której wystawił własną chorągiew (nr 35)[potrzebne źródło]. Dowodził w zwycięskiej bitwie pod Tucholą w 1410 roku[potrzebne źródło]. Był sygnatariuszem aktu unii horodelskiej 1413 roku[3]. Od 1433 roku wojewoda krakowski. Dążył do zawarcia unii z Czechami i pogłębienia związków z Litwą. Sprzyjał husytom. Popierał prawo do tronu synów Władysława Jagiełły[4]. 31 grudnia 1435 roku podpisał akt pokoju w Brześciu Kujawskim[5].

Właściciel zamku w Pieskowej Skale. Protektor Akademii Krakowskiej, której podarował dom wykupiony od w 1434 roku od Żyda Izaaka[potrzebne źródło]. Pochowany został w kaplicy pod wieżą srebrnych dzwonów w katedrze na Wawelu[potrzebne źródło].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • "Szafrańcowie herbu Stary Koń. Z pradziejów awansu i kariery w późnośredniowiecznej Polsce" Jerzy Sperka, Katowice, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, 2001

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Marek J. Minakowski, Ci wielcy Polacy to nasza rodzina, wyd. 3, Dr Minakowski Publikacje Elektroniczne, Kraków 2008, ISBN 83-918058-5-9.
  2. Codex Diplomaticus Poloniae, t. I, Warszawa 1847, s. 272.
  3. Statuta, Prawa Y Constitucie Koronne Łacinskie Y Polskie z Statutow Łaskiego Y Herborta Y Z Constituciy Koronnych Zebrane, Kraków 1600, s. 749.
  4. Szfraniec Piotr (w:) Encyklopedia Onet WIEM
  5. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dodgiel, t. 4, Wilno 1764, s. 133.