Piotr Wałujew
Piotr Aleksandrowicz Wałujew, ros. Пётр Александроич Валуев (ur. 4 października 1815 w Caricyno pod Moskwą, zm. 8 lutego 1890 w Petersburgu) – hrabia, rosyjski działacz państwowy.
Służbę państwową rozpoczął w 1831. W młodości spotykał się z A. Puszkinem. W latach trzydziestych przyjaźnił się z M. Lermontowem w ramach działalności w Stowarzyszeniu Szesnastu. W l. 1853–1858 gubernator Kurlandii. W latach 50. napisał pracę Myśli Rosjanina w drugiej połowie 1855, gdzie pod wpływem klęski rosyjskiej w wojnie krymskiej skrytykował rząd rosyjski. W l. 1858–1861 dyrektor departamentu w Ministerstwie Skarbu Państwa. Przeciwnik przygotowywania reform znoszących pańszczyznę. W l. 1861–1868 minister spraw wewnętrznych. Walczył z ruchami społecznymi. Popierał reformy Aleksandra II. Pod jego kierownictwem była opracowana reforma zniesienia pańszczyzny w Rosji w 1864. W 1869 został pierwszym prezesem założonego wtedy przez Leopolda Kronenberga Petersburskiego Banku Dyskontowego i Pożyczkowego[1]. W 1870 był inicjatorem powszechnego obowiązku służby wojskowej. Opracował i przedstawił Aleksandrowi II materiał Myśli żołnierza o służbie wojskowej, dotyczący tego problemu. W l. 1872–1879 minister Skarbu Państwa. Kierował komisją, nazywaną Komisją Wałujewa, badającą stan gospodarki rolnej i jej wydajność.
Od 1879 (inne źródła 1877?) do 1881 przewodniczący Komitetu Ministrów Imperium Rosyjskiego. Będąc premierem wprowadził stanowisko generał-gubernatora.
Autor kilku utworów literackich. Największy z nich to powieść Łorin wyd. w 1882, oraz Pamiętniki.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 4 Moskwa 1971.
Przypisy
- ↑ Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa. s. 251
