Piotr Wałujew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Piotr Aleksandrowicz Wałujew

Piotr Aleksandrowicz Wałujew, ros. Пётр Александроич Валуев (ur. 4 października 1815 w Caricyno pod Moskwą, zm. 8 lutego 1890 w Petersburgu) – hrabia, rosyjski działacz państwowy.

Służbę państwową rozpoczął w 1831. W młodości spotykał się z A. Puszkinem. W latach trzydziestych przyjaźnił się z M. Lermontowem w ramach działalności w Stowarzyszeniu Szesnastu. W l. 18531858 gubernator Kurlandii. W latach 50. napisał pracę Myśli Rosjanina w drugiej połowie 1855, gdzie pod wpływem klęski rosyjskiej w wojnie krymskiej skrytykował rząd rosyjski.

W l. 18581861 dyrektor departamentu w Ministerstwie Skarbu Państwa. Przeciwnik przygotowywania reform znoszących pańszczyznę. W l. 18611868 minister spraw wewnętrznych. Walczył z ruchami społecznymi. Popierał reformy Aleksandra II. Pod jego kierownictwem była opracowana reforma zniesienia pańszczyzny w Rosji w 1864. W 1869 został pierwszym prezesem założonego wtedy przez Leopolda Kronenberga Petersburskiego Banku Dyskontowego i Pożyczkowego[1]. W 1870 był inicjatorem powszechnego obowiązku służby wojskowej. Opracował i przedstawił Aleksandrowi II materiał Myśli żołnierza o służbie wojskowej, dotyczący tego problemu. W l. 18721879 minister Skarbu Państwa. Kierował komisją, nazywaną Komisją Wałujewa, badającą stan gospodarki rolnej i jej wydajność.

Od 1879 (wg innych źródeł – od 1877) do 1881 przewodniczący Komitetu Ministrów Imperium Rosyjskiego. Będąc premierem wprowadził stanowisko generał-gubernatora.

Autor kilku utworów literackich. Największy z nich to powieść Łorin wyd. w 1882, oraz Pamiętniki.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia t. 4 Moskwa 1971.

Przypisy

  1. Andrzej Żor (2011) Koronenberg. Dzieje fortuny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa. s. 251