Pipanacoctomys aureus

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pipanacoctomys aureus[1]
Mares, Braun, Barquez oraz Diaz, 2000
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Hystricomorpha
Infrarząd Hystricognathi
Nadrodzina Octodontoidea
Rodzina koszatniczkowate
Plemię Octodontini
Rodzaj Pipanacoctomys
Mares, Braun, Barquez oraz Diaz, 2000
Gatunek Pipanacoctomys aureus
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Pipanacoctomys aureus – jedyny gatunek gryzonia z należącego do koszatniczkowatych rodzaju Pipanacoctomys[3]. Jest gatunkiem endemicznym i występuje jedynie w Salar de Pipanaco w departamencie Pomán prowincji Catamarca w północno-zachodniej Argentynie. Mieszka na wysokości ok. 680 m n.p.m. Zasięg występowania ograniczony jest do powierzchni około 10 km². Siedlisko porośnięte jest roślinnością słonolubną. P. aureus żywi się halofitami. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje go za gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (CR)[2].

Historia odkrycia i etymologia[edytuj | edytuj kod]

Holotyp P. aureus (dorosła samica) został złapany 6 października 1998 roku w Salar de Pipanaco w departamencie Pomán prowincji Catamarca w północno-zachodniej Argentynie. Siedlisko zostało odkryte na wysokości około 680 m n.p.m. Gatunek został po raz pierwszy opisany naukowo w grudniu 2000 roku na łamach „Occasional Papers” Museum Texas Tech University. Nazwa rodzajowa Pipanacoctomys nawiązuje do: Salar de Pipanaco, gdzie dokonano odkrycia gatunku, cyfry 8 (co jest związane z ukształtowaniem trzonowców, które w przekroju mają kształt tej cyfry) oraz greckiego mys, czyli „mysz”. Epitet gatunkowy pochodzi od łacińskiego przymiotnika oznaczającego wybarwienie w kolorze złotym[4].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Gryzoń średniej wielkości (długość głowy i tułowia 169-178 mm), o sierści wybarwionej na kolor blado-blond po stronie grzbietowej i kremowo-biały na części brzusznej. Ma długi (129-145 mm), owłosiony ogon zakończony pęczkiem włosów o długości 35-40 mm. Małżowiny uszne są stosunkowo małe (20-22 mm, czyli około 12% długości głowy), pokryte rzadką sierścią. Czaszka różni się nieco w budowie od innych koszatniczkowatych. Zauważalny jest specyficzny rowek dla nerwów podoczodołowych[4].

Wymiary anatomiczne
(Mares, Braun, Barquez, Diaz, 2000)[4]
Część ciała wymiar (przedział)
długość całkowita zwierzęcia 298-318 mm
tułów z głową 169-178 mm
ogon 129-145 mm
tylne łapy 37-40 mm
ucho 20-22 mm

Siedlisko[edytuj | edytuj kod]

Siedlisko P. aureus, o podłożu składającym się piasku ze znaczną ilością soli, porośnięte jest niskimi (do 1 m wysokości) roślinami solniskowymi. Są to komosowate krzewy: z rodzaju Heterostachys, a także Atriplex lampa i Suaeda divaricata[4].

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Zasięg występowania ograniczony jest do powierzchni około 10 km². Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje go za gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem[2].

Przypisy

  1. Pipanacoctomys aureus w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. 2,0 2,1 2,2 Pipanacoctomys aureus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Pipanacoctomys aureus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 5 kwietnia 2010]
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Michael A. Mares, Janet K. Braun, Ruben M. Barquez, Monica Díaz. Two New Genera and Species of Halophytic Desert Mammals from Isolated Salt Flats in Argentina. „Occasional Papers”, s. 1-19, 2000. Museum Texas Tech University. ISSN 0169-0237 (ang.).