Piraci XX wieku
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Piraci XX wieku Piraty XX wieka |
|
| Gatunek | film akcji |
| Rok produkcji | 1979 |
| Data premiery | 14 lipca 1980 |
| Kraj produkcji |  ZSRR |
| Język | rosyjski, angielski |
| Czas trwania | 83 min. |
| Reżyseria | Borys Durow |
| Scenariusz | Stanisław Goworuchin Borys Durow |
| Główne role | Mikołaj Jeremienko Piotr Wieljaminow Tałgat Nigmatulin |
| Muzyka | Jewgienij Gieworgjan |
| Zdjęcia | Aleksander Rybin |
| Kostiumy | Jeliena Miedwiediewa |
| Produkcja | Studio Filmowe im. Gorkiego Filia w Jałcie |
Piraci XX wieku – film produkcji ZSRR z 1979, w reżyserii Borysa Durowa. Pierwszy radziecki obraz kina akcji, świadomie zrealizowany w konwencji tego gatunku[1].
W 1980 obejrzało go 87 mln. widzów, do 1990 liczba ta sięgnęła 120 mln., dając mu tym samym miano najbardziej kasowego filmu w historii kina radzieckiego i rosyjskiego[2]. Obecnie kultowy film kina rosyjskiego. Był wyświetlany w kinach polskich w l. 80. i również cieszył się dużą popularnością. Był kilkakrotnie emitowany na kanale TV Wojna i Pokój. Film inspirowany autentycznymi wydarzeniami[3].
Spis treści |
Obsada [edytuj]
- Piotr Wieljaminow – kapitan radzieckiego statku
- Mikołaj Jeremienko (młodszy) – Siergiej, gł. mechanik
- Maija Eglite – Ajna
- Tadeusz Kasjanow – bosman karateka
- Tałgat Nigmatulin – pirat Saleh
- Rein Aren – przywódca piratów
- Natalia Charachorina – Masza
- Włodzimierz Smirnow – I-szy oficer
- Igor Klass – pirat Schweighardt
- Dilorom Kambarowa – Maa (dziewczyna z wyspy)
Opis fabuły [edytuj]
Radziecki statek "Nieżyn" wiozący do Władywostoku ładunek opium jako komponent do produkcji lekarstw, zostaje gdzieś na oceanie zaatakowany przez grupę uzbrojonych i bezwzględnych mężczyzn. Ocaleli członkowie załogi, którym udaje się dotrzeć na pobliską wyspę (jak się później okazuje bazę piratów) podejmują nierówną walkę z napastnikami, zakończoną (dzięki ich niezłomnym charakterom) sukcesem.
Ciekawostki [edytuj]
- W filmie po raz pierwszy w kinie radzieckim, zaprezentowano elementy wschodnich sztuk walki (zwłaszcza w wykonaniu Nigmatulina), które do tej pory były w ZSRR praktycznie nieznane.
- Film został zrealizowany stosunkowo małym nakładem środków, przez filię drugorzędnego studia filmowego, przy obsadzie mało znanych ówcześnie aktorów.
- W filmie nie korzystano z pomocy kaskaderów, ponieważ aktorzy odtwarzający główne role i sam reżyser, zgodnie uznali, że o ile mają być wiarygodni dla widzów, muszą się obejść bez pomocy dublerów.
- W ścieżce dźwiękowej filmu wykorzystano dwa zachodnie przeboje muzyki pop: Lady Madonna The Beatles i Love You Till I Die żeńskiego duetu disco Baccara.
- Plenery z powodzeniem udające dalekie zakątki Pacyfiku znaleziono na Krymie i Morzu Czarnym, gdzie film był kręcony.
- Po wejściu filmu na ekrany kin, największą popularność w ZSRR zyskali nie odtwórcy ról bohaterskich marynarzy radzieckich, ale brutalnych piratów, które w filmie były najbardziej wyraziste.
- W pierwszym roku emisji, obejrzał go statystycznie co trzeci obywatel ZSRR.
- Prawdziwe nazwy statków użytych w filmie to "Frateż" (radziecki "Nieżyn") i "Admirał Łunin" (piracki "Mercury"). Pierwszy z nich do dzisiaj (2010) pływa w handlowej Flocie Czarnomorskiej, drugi został sprzedany Grecji i zatonął w 1999 roku w niewyjaśnionych okolicznościach.
- Na seansie dla cenzury film został uznany za zbyt proamerykański i podniosły się nawet głosy o zniszczeniu materiału lub odesłaniu do archiwum Państwowej Filmoteki "na półkę". Jednak któryś z partyjnych cenzorów podjął decyzję o wysłaniu filmu na daczę Leonida Breżniewa wraz z innymi nowymi filmami, które gensek zwykł oglądać w prywatnej sali kinowej. Breżniew tak się przejął przeżyciami radzieckich marynarzy, że natychmiast polecił wprowadzić film na ekrany.
- Emisja filmu wywołała w ZSRR eksplozję zainteresowania młodzieży karate, które zaczęto masowo uprawiać w całym kraju.
- Jeden z głównych aktorów – Nigmatulin (pirat Salech), który w Taszkencie chciał obejrzeć film w kinie, musiał zapłacić za bilet kosztujący 30 kopiejek, 15 rubli u "konika" (pięćdziesięciokrotność ceny!).
- W 2000 roku dwaj aktorzy występujący w filmie – Tadeusz Kasjanow i Mikołaj Jeremienko (młodszy) planowali nakręcenie drugiej części filmu, jednak zamysł ten nie doszedł do skutku z powodu braku środków finansowych i śmierci Jeremienki w 2001.
Bibliografia [edytuj]
- S. Kudriawcew, 3500. Kniga kinoriecenzij, t. 1-2, St. Petersburg 2008. ISBN 978-5-9901318-3-5
- N. Chorochorina, "Ja żertwa «Piratow XX wieka»", Sudaruszka 2009, Nr 2.
- "Piratow XX wieka" topili w bassiejnie (ros.). W: Tielieniedielja [on-line]. [dostęp 2010-11-05].
Przypisy
- ↑ Od połowy l. 70., w ZSRR robiono filmy, które obecnie są klasyfikowane jako "genre: action", jednak ówcześnie nie miały takimi być w założeniu ich autorów.
- ↑ Historia Studia Filmowego im. Gorkiego
- ↑ "Piratow XX wieka" topili w bassiejnie (ros.). W: Tielieniedielja [on-line]. [dostęp 2010-11-05].
Linki zewnętrzne [edytuj]
- Piraci XX wieku w bazie Internet Movie Database (IMDb) (ang.)
- Piraci XX wieku w bazie filmweb.pl
