Pirenejski pies górski

Pirenejski pies górski
Pirenejski pies górski
Inne nazwy	Chien de Montagne des Pyrénées, Chien des Pyrénées, Great Pyrenees, Pyrenean Mountain Dog
Kraj patronacki	Francja
Wymiary
Wysokość	70 – 80 cm (psy), 65 – 75 cm (suki)
Masa	max. 55 kg (psy), 45 – 50 kg (suki)
Klasyfikacja
FCI	Grupa II, Sekcja 2, nr wzorca 137
AKC	Working
ANKC	Grupa 6 – Utility
CKC	Grupa 3 – Working
KC(UK)	Pastoral
NZKC	Utility
UKC	Grupa 1 – Guardian Dog
Wzorce rasy
FCI • AKC • ANKC • CKC • KC(UK) • NZKC • UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Pirenejski pies górski – jedna z ras psów, należąca do grupy psów w typie sznaucera i pinczera, molosowatych, szwajcarskich psów pasterskich, zaklasyfikowana do sekcji molosowatych. Zgodnie z kalsyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących. Typ dogowaty.

Rys historyczny

Jest to rasa bardzo stara, używana już przez Basków, którzy zamieszkiwali tereny koło Pirenejów w południowej Francji. W czasie II wojny światowej psy te używane były do ciągnięcia artylerii. Są spokrewnione z innymi, dużymi psami stróżującymi, takimi jak kuvasz, owczarek anatolijski i polski owczarek podhalański.

Wygląd

Ruch: wbrew pozorom, bardzo lekki i płynny.

Szata i umaszczenie

Bardzo gęsta, długa i elastyczna. Najdłuższa jest na ogonie i wokół szyi, gdzie może być lekko pofalowana. Dopuszczalne umaszczenia: białe, białe z szarym, bladożółte, wilcze; mogą występować pomarańczowe plamy na głowie, uszach i nasadzie ogona. Ma podwójny wilczy pazur na tylnych łapach, natomiast na kończynach przednich ostrogi występują czasami, także podwójne.

Bibliografia

• Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998. ISBN 83-7073-122-8. 
• Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4. 
• Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.