Piroluzyt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Piroluzyt
Pyrolusite botryoidal.jpg
Piroluzyt w formie dendrytu
Piroluzyt w formie dendrytu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny tlenek manganu(IV) (MnO2)
Twardość w skali Mohsa 1–2 (skupienia ziemiste)
6–7 (kryształy)
Przełam nierówny
Łupliwość doskonała
Układ krystalograficzny tetragonalny
Gęstość minerału 4,5–7,91 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa srebrzystoszary do szaroczarnego
Rysa czarna
Połysk metaliczny do matowego
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Piroluzytminerał z gromady tlenków. Należy do minerałów pospolitych i często spotykanych.

Nazwa pochodzi od gr. pyr = ogień i liosis = rozproszenie, rozkład (oysis = myć).

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Tworzy kryształy słupkowe, pręcikowe (polianit) lub igiełkowe. Występuje w skupieniach ziemistych, proszkowych, piankowych (wad), nerkowych, groniastych, włóknistych. Niekiedy tworzy kolomorficzne masy. Tworzy pseudomorfozy po innych minerałach np. po kalcycie. Jest kruchy, nieprzezroczysty. Odmiany ziemiste są bardzo miękkie i tłuste w dotyku oraz brudzą ręce.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Stanowi składnik utworów hydrotermalnych oraz osadowych. Wytrąca się jako osad chemiczny w bagnach, jeziorach, lagunach, i innych zbiornikach wodnych. Tworzy się także wtórnie w strefie utleniania minerałów zawierających mangan. Współwystępuje z manganitem, psylomelanem, limonitem, (goethytem i lepidokrokitem), braunitem.

Miejsca występowania:

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • wykorzystywany bezpośrednio do produkcji suchych ogniw Leclanchégo cynkowo-grafitowych (zużycie tego minerału do tego celu w szczytowym w okresie (1976) wynosiło w skali globu pół miliona ton),
  • bardzo ważna ruda manganu (zawiera 63,19% Mn), do pozyskiwania metalicznego manganu,
  • składnik uszlachetniający stal,
  • składnik utwardzający stopy glinu i magnezu,
  • służy do otrzymywania chloru,
  • jest poszukiwany przez kolekcjonerów – najpiękniejsze kryształy przekraczające 10 cm długości pochodzą z Niemiec i USA.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]