Pistolet APS

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
APS
Stechkin APS.jpg
Dane podstawowe
Państwo  ZSRR
Rodzaj pistolet automatyczny
Historia
Prototypy 1947-1952
Produkcja seryjna 1951-1975
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 x 18 mm Makarowa
Magazynek 20 nab.
Wymiary
Długość 225 mm
540 mm (z kolbą dołączoną)
Długość lufy 140 mm
Masa
broni 1020 g (niezaładowanej)
1220 g (załadowanej)
1780 g (załadowany wraz z kolbą-kaburą)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 340 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna 600 – 750 strz./min.
Szybkostrzelność praktyczna 40 strz./min. (ogień pojedynczy)[1]
90 strz./min. (ogień krótkimi seriami)[1]
Zasięg skuteczny 200 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Pistolet Stieczkina – APS – (ros. Автоматический Пистолет Стечкина) – pistolet automatyczny wprowadzony do uzbrojenia Armii Radzieckiej w 1951 roku. Jego konstruktorem był pracujący w zakładach w Tule Igor Jakowlewicz Stieczkin.

Historia[edytuj | edytuj kod]

APS był w założeniach pistoletem przeznaczonym dla oficerów biorących bezpośredni udział w walce, a także żołnierzy należących do obsługi czołgów, innych wozów bojowych i artylerii, czyli we wszystkich jednostkach, w których potrzebna jest duża siła ognia w połączeniu z niewielkimi rozmiarami. Pistolet nie spełnił jednak pokładanych w nim nadziei. Problemem była zwłaszcza sztywna kolba-futerał. Częste były przypadki urywania się pistoletu w trakcie wyskakiwania przez wąski właz czołgu lub transportera opancerzonego. W późniejszym czasie, pistolety Stieczkina, stały się ulubioną bronią żołnierzy różnego typu jednostek specjalnych. Byli w nie na przykład uzbrojeni radzieccy komandosi, którzy zdobywali pałac prezydencki w Kabulu w 1979 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pistolet działa na zasadzie wykorzystania energii odrzutu swobodnego zamka. Konstrukcja w całości stalowa. Mechanizm uderzeniowy kurkowy z kurkiem zewnętrznym. Sposób napinania kurka Double Action. Mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia (który jednocześnie spełnia rolę bezpiecznika) umożliwia zarówno prowadzenia ognia pojedynczego jak i ciągłego. Pistolet posiada również przerywacz uniemożliwiający oddanie przypadkowego strzału. Charakterystyczną cechą APS jest umieszczony w chwycie opóźniacz zmniejszający szybkostrzelność.

Pistolet zasilany jest umieszczonym w chwycie 20 nabojowym (naboje ułożone dwurzędowo) magazynkiem. Kabura – futerał (we wcześniejszych modelach wykonane z drewna, w późniejszych już z tworzyw sztucznych) może pełnić jednocześnie rolę dostawianej kolby. Przyrządy celownicze przerzutowe (25, 50, 100 i 200m).

Użytkowanie[edytuj | edytuj kod]

Pistolet nie odniósł znaczącego sukcesu. Był ciężki i wyjątkowo niewygodny w noszeniu. Jego masa powodowała również problemy podczas strzelania. APS był za ciężki jak na klasyczny pistolet i za lekki jak na pistolet maszynowy.

Jego skomplikowana konstrukcja zwiększała koszty produkcji (nieseryjnej). W latach siedemdziesiątych pojawiła się wersja pistoletu z wydłużoną lufą i tłumikiem o nazwie APB z przeznaczeniem dla jednostek specjalnych.

W latach dziewięćdziesiątych XX wieku APS przechodził drugą młodość głównie wśród funkcjonariuszy policji i ochrony. Pistolet oferował znacznie większą celność i pojemność magazynka od stosowanych powszechnie pistoletów Makarowa. Jego zaletą jest również niewielki odrzut. Pistolet nadal jest dziś używany (zdecydowanej zmianie uległa jednak jego kabura. Obecnie jest znacznie lżejsza i przystosowana do sytuacji taktycznych) w rosyjskiej policji głównie ze względu na tanią amunicje 9 × 18 mm Makarowa.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Stanisław Kochański: Małokalibrowa broń samoczynna. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1989, s. 20.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]