Pistolet CZ 75
| CZ-75 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Czechosłowacja/Czechy |
| Producent | Česká Zbrojovka Uherský Brod |
| Rodzaj | pistolet samopowtarzalny |
| Historia | |
| Prototypy | 1975 |
| Produkcja seryjna | 1976 – do chwili obecnej |
| Wyprodukowano | ponad 1 000 000 szt. (do końca 2007 r.) |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 9 mm |
| Nabój | 9 x 19 mm, .40 S&W[1] |
| Magazynek | 16 (pudełkowy, dwurzędowy) |
| Wymiary | |
| Długość | 203 mm[1] |
| Wysokość | 139 mm[2] |
| Szerokość | 35 mm |
| Długość lufy | 120 mm[1] |
| Długość linii celowniczej | 161 mm |
| Masa | |
| broni | 1 kg (niezaładowana) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 350 – 400 m/s |
| Zasięg max. | 200 m |
| Zasięg skuteczny | 50 m |
Pistolet CZ 75 kal. 9 mm – czechosłowacki pistolet samopowtarzalny
Spis treści |
Historia [edytuj]
W połowie lat siedemdziesiątych konstruktorzy z zakładów Česká Zbrojovka Uherský Brod – Josef i František Koucký opracowali nowy pistolet samopowtarzalny przystosowany do amunicji kal. 9 mm. Prototyp pistoletu został zbudowany w 1975 roku i został przyjęty do produkcji seryjnej pod oznaczeniem CZ 75
Po wprowadzeniu do produkcji seryjnej w 1976 roku wprowadzono w pistolecie kolejne zmiany i powstało szereg jego wersji.
Wersje pistoletu:
- CZ 75 – pierwsza wersja
- CZ 75B – druga wersja, zmieniony bezpiecznik
- CZ 76D PCR – wersja policyjna, produkowana specjalnie dla czeskiej policji
- CZ 75B SA – wersja dostosowana do naboju .40 S&W, magazynek jednorzędowy mieszczący 12 nabojów
- CZ 75 P-01 – wersja policyjna spełniające wymagania NATO
- CZ 75 SP-01 – wersja oburęczna wersji P-01, sportowa
- CZ 75 Compact – wersja dostosowana do nabojów .40 S&W, magazynek 10 nabojowy
- CZ 75 Standard IPSC – wersja sportowa
- CZ 75 Champion – wersja sportowa, mistrzowska
- CZ 75 Kadet – wersja sportowa, dostosowana do amunicji małokalibrowej kal. 5,6 mm
- CZ 75 Automatic – wersja posiadająca przełącznik ognia umożliwiający strzelania ogniem pojedynczym lub ciągłym, przeznaczona dla wojska i policji
Użycie [edytuj]
Pistolet CZ 75 jest używany przez wojsko i policję a także do celów sportowych.
Użytkownicy:
- Czechosłowacja/Czechy (policja)
- Polska (policja - aktualnie wycofywana, straż graniczna)
- Chorwacja (policja)
- Litwa (policja)
- Stany Zjednoczone (policja)
- Turcja (policja)
- Finlandia (straż graniczna)
- Chile (wojsko)
- Iran (wojsko)
Konstrukcja [edytuj]
Pistolet CZ 75 jest bronią samopowtarzalną, działającą na zasadzie krótkiego odrzutu lufy[3]. Lufa posiada 6 bruzd prawoskrętnych o skoku 250 mm[2] Ryglowanie odbywa się poprzez przekoszenie lufy w płaszczyźnie pionowej[3]. Mechanizm uderzeniowy wyposażony jest w kurek zewnętrznym i w zależności od wersji posiada mechanizm spustowy z samonapinaniem[3] lub z wyłącznym samonapinaniem. Zatrzask dźwigni bezpiecznika, zamka i magazynka są umieszczone z lewej strony broni[2]. Nakładki chwytu są wykonywane z orzecha włoskiego lub sztucznego tworzywa[2].
Zasilanie odbywa się z dwurzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 16 (wersja na nabój 9 x 19 mm) lub 12 naboi (odmiana na nabój .40 S&W) umieszczonego w chwycie.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 257.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 55.
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 54.
Bibliografia [edytuj]
- Stanisław Kochański. Pistolet CZ 75. „Broń i amunicja”. 2002. nr 1. s. str. 27-29. ISSN 1644-339X.
- Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 257. ISBN 978-83-7708-745-9.
- Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 54-55. ISBN 83-86028-01-7.
|
|||||||||||
