Pistolet Roth-Krnka M.7
| Roth-Krnka M.7 | |
 |
|
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Austro-Węgry |
| Rodzaj | pistolet samopowtarzalny |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1907-1942 |
| Wyprodukowano | ok. 100 000 egz. |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 8 mm |
| Nabój | 8 × 19 mm Roth |
| Magazynek | stały, 10 nab. |
| Wymiary | |
| Długość | 233 mm |
| Długość lufy | 128 mm |
| Masa | |
| broni | 1,02 kg (własna 990 g) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 320 m/s |
Roth-Krnka M.7 – austro-węgierski pistolet samopowtarzalny, przyjęty na uzbrojenie armii austro-węgierskiej w 1907 roku pod oznaczeniem Repetierpistole M.7. Znany także powszechnie, chociaż nieprawidłowo jako Roth-Steyr M07.
Spis treści |
[edytuj] Historia powstania
Swój początek pistolet M.7 miał w projekcie pistoletu Roth-Theodorović z 1896, zaproponowanym przez austriackiego producenta amunicji Georga Rotha, według patentu chorwackiego konstruktora Wasy Theodorovicia, na konkurs na pistolet samopowtarzalny dla armii Austro-Węgier w 1897. Pistolet ten działał na zasadzie długiego odrzutu lufy, ryglowanej przez obrót zamka, z wyłącznie częściowym samonapinaniem[1]. Pierwszy konkurs nie znalazł rozstrzygnięcia, lecz konstrukcja została uznana za obiecującą i w dalszym toku ulepszania podlegała daleko idącym zmianom. Przekonstruowaniem pistoletu zajął się zatrudniony u Rotha czeski konstruktor Karel Krnka, zmieniając w kolejnych licznych prototypach mechanizm uderzeniowy z kurkowego na bijnikowy (model 1900/01) i zasadę działania na krótki odrzut lufy i ryglowanie przez obrót lufy (model 1902, M.II-2). Z uwagi na duże bezpieczeństwo eksploatacji broni, dzięki układowi spustowemu z częściowym samonapinaniem, w modelu M.II-4 usunięto bezpiecznik nastawny[2]. W 1906 pistolet ten zwyciężył w ostatecznie rozstrzygniętym konkursie dla wojska (wygrywając z Mannlicherem Mod.1905). Dopiero jednak 5 grudnia 1907 cesarz Franciszek Józef I zdecydował wprowadzić broń na uzbrojenie, jako Repetierpistole M.7 (pistolet samopowtarzalny wz.07)[3].
[edytuj] Produkcja
Po wyborze pistoletu na standardową broń wojskową, państwo przejęło prawa do patentów od przedsiębiorstwa Rotha za 70.000 koron oraz zwrot kosztów rozwoju prototypów 32.104 korony[3]. Ponieważ Roth nie produkował broni, produkcję pistoletu zlecono fabryce OEWG Steyr, stąd pistolet ten często jest potocznie określany jako Steyr, która to firma jednak nie miała z jego konstrukcją nic wspólnego (wcześniej Steyr promował własną konkurencyjną konstrukcję Mannlichera). Próbne egzemplarze seryjne przekazano 2 grudnia 1908, a produkcja wielkoseryjna ruszyła na wiosnę 1909[3].
Od pistoletu numer 7343 firma Steyr wprowadziła drobne ulepszenia w postaci przerywacza, w celu wyeliminowania możliwych przypadków strzałów podwójnych, a także grubszego języka spustowego, aby wyeliminować możliwość przycięcia palca. Model ten nie uzyskał nowego oznaczenia, a jedynie określany był jako M.7 n.Erz (neuer Erzeugung – nowej produkcji)[3].
W samym 1909 Steyr przekazał armii 30 591 pistoletów, łączna produkcja dla wojska do jej zakończenia w 1913 wyniosła 59 334 sztuki, a dodatkowo kilkaset trafiło na rynek cywilny od 1913 (zapewne odrzucone przez odbiór wojskowy)[4].
Ponadto, od 1911 do sierpnia 1914, dalsze 38 213 pistoletów wyprodukowały węgierskie zakłady FEG w Budapeszcie[4].
Produkcja pistoletów M.7 została zakończona przez produkujące je zakłady z powodu wysokich kosztów wytwarzania, wiążących się ze skomplikowaną, materiałochłonną i pracochłonną technologią, których nie do końca rekompensowała urzędowa cena 70, później 71,20 koron. Na rynku cywilnym pistolet kosztował 95 koron, będąc jedną z droższych broni[5].
[edytuj] Zastosowanie
Pistolet M.7 wszedł jako przepisowy pistolet austro-węgierskich wojsk lądowych, stając się pierwszym pistoletem samopowtarzalnym przyjętym przez armię lądową mocarstwa europejskiego (wcześniej jednak pistolety samopowtarzalne przyjęła Szwajcaria (Parabellum) i włoska (Mauser C96) oraz niemiecka (Parabellum) marynarka wojenna)[5].
Po I wojnie światowej pistolety M.7 używane były w armii czechosłowackiej, austriackiej, węgierskiej, jugosłowiańskiej, w mniejszej ilości w polskiej i włoskiej. W 1939 Polska posiadała jeszcze 200 sprawnych pistoletów. Obecnie, dwie fabryki nadal wytwarzają amunicję 9x19 Roth[5].
Pistolet M.7 był bronią wytrzymałą, łatwą w obsłudze i bardzo celną. Mimo skomplikowanej produkcji, mechanizm składał się zaledwie z 28 części[5].
[edytuj] Opis
Roth-Steyr M1907 był bronią samopowtarzalną. Zasada działania oparta o krótki odrzut lufy. Zamek ryglowany przez obrót lufy. Mechanizm uderzeniowy bijnikowy, z wyłącznym, częściowym samonapinaniem.
M1907 był zasilany ze stałego, jednorzędowego magazynka pudełkowego o pojemności 10 naboi, umieszczonego w chwycie. Ładowanie magazynka przy pomocy łódki.
Lufa gwintowana, posiadała cztery bruzdy prawoskrętne.
Przyrządy celownicze mechaniczne, stałe (muszka i szczerbinka).
Przypisy
[edytuj] Bibliografia
- Leszek Erenfeicht, Pra-pra-Glock: Repetierpistole M.7, w: Strzał nr 1(80)/2010
