Pistolet Steyr GB

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Steyr GB
Steyr GB (parabellum pl).jpg
Dane podstawowe
Państwo  Austria
Producent Steyr-Mannliher GmbH & Co KG
Rodzaj Pistolet samopowtarzalny
Historia
Produkcja seryjna 1974-1988
Wyprodukowano 15-20 tys. egzemplarzy
Dane techniczne
Kaliber 9mm
Nabój 9x19mm
Magazynek 18 naboi
Wymiary
Długość 216mm
Wysokość 147mm
Szerokość 37mm
Długość lufy 136mm
Masa
broni 962g (niezaładowanego), 1185 (załadowanego)
Inne
Zasięg skuteczny 50m

Steyr GBpistolet samopowtarzalny austriackiej firmy Steyr-Daimler-Puch AG (w 1987 zakłady produkujące broń odłączyły się od koncernu tworząc Steyr-Mannliher GmbH & Co KG) kalibru 9 x 19 mm Parabellum. Po raz pierwszy pojawił się w 1974 roku. Początkowo produkowany pod nazwą P-18, wszedł do masowej produkcji pod ostateczną nazwą GB w 1981 roku. Projekt powstał w związku z ogłoszeniem przez austriacką armię zamiaru zastąpienia, będących na wyposażeniu wojska, wysłużonych pistoletów Walter P38 i Browning HP.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zanim rozpoczęto jego masową produkcję pod ostateczną nazwą Steyr GB, produkowany był w Stanach Zjednoczonych przez importera związanego z firmą Steyr-Daimler-Puch AG Lesa Rogaka. Wówczas znany był jako Rogak P-18, albo po prostu P-18. Pistolet nie odniósł jednak sukcesu rynkowego w USA z dwóch co najmniej powodów. Po pierwsze kaliber 9 × 19 mm Parabellum nie był jeszcze w latach siedemdziesiątych popularny w USA (dopiero w latach osiemdziesiątych na wyposażenie US Army przyjęty został pistolet Beretta 92SB-F znany jako M9). Po drugie fatalne wykonanie pistoletu w fabryce Rogaka – L.E.S. Incorporated w Morton Grove w stanie Illinois, powodowało jego olbrzymią zawodność. Pistolet dorobił się przez to powszechnie używanego, pejoratywnego niewątpliwie określenia Jammatic (jam – ang. zacinać się, automatic – ang. automatyczny). Ostatecznie po wyprodukowaniu 2300 egzemplarzy, produkcję pistoletu, na początku lat osiemdziesiątych przeniesiono do Austrii, gdzie poddany został przeróbkom i usprawnieniom. Dało to solidne podstawy modelowi GB do odniesienia znaczącego sukcesu rynkowego. Jednakże w 1983 roku pojawił się pistolet Glock 17, który ostatecznie został wybrany jako służbowy pistolet austriackich sił zbrojnych (zamówienie obejmowało 25 000 sztuk), co dla Steyra było poważnym ciosem. Firma Steyr-Daimler-Puch AG raz jeszcze spróbowała sukcesu na amerykańskim rynku, startując do przetargu na broń służbową US Army (pistolet XM9) w listopadzie 1983 roku. Przetarg obejmował zamówienie na dostarczenie ponad 300 000 sztuk pistoletów. Pomimo niezłych ocen za celność (znalazł się nawet na wyposażeniu niektórych żołnierzy jednostek specjalnych) GB odpadł jednak z konkursu w maju 1984 roku. Podstawową przyczyną była jego zawodność. Przetarg ostatecznie wygrał pistolet Beretta model 92SB-F. Po dwóch tak spektakularnych porażkach, Steyr GB znalazł się na wyposażeniu policjantów w Pakistanie i Libanie, co jednak nie było wystarczającym sukcesem komercyjnym. Firma odnotowywała również przez jakiś czas rosnącą sprzedaż pistoletów GB na rynku cywilnym, co zawdzięczała głównie niezłej opinii i dobrej reklamie. Mimo to problemy marketingowe doprowadziły do podjęcia w 1986 roku decyzji o zaprzestaniu produkcji.

Ostatecznie produkcję GB zakończono w roku 1988, po wyprodukowaniu (według różnych danych) od 15000 do 20000 sztuk. Obecnie Steyr GB jest okazem kolekcjonerskim zarówno na rynku amerykańskim, jak i europejskim.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Bardzo charakterystycznym rozwiązaniem konstrukcyjnym w pistolecie Steyr GB jest mechanizm gazowego opóźniania otwarcia zamka półswobodnego. Opracowano go w ostatnich latach wojny dla prototypu niemieckiego karabinu szturmowego VG 1-5 i eksperymentalnego modelu pistoletu Walthera. Nazwa pistoletu wzięła się właśnie od niego. GB to skrót od Gas Bremse (niem. – hamowanie gazem). Jednakże konstrukcja GB była również jego najpoważniejszą wadą. Broń wymagała wysokiej dokładności w wykonaniu, pomimo niewielkiej ilości części (ok. 50 w porównaniu do Beretty 92 F składającej się aż z 70) co pociągało za sobą wzrost kosztów produkcji i zwiększenie jego zawodności. Jednak dzięki mechanizmowi opóźniania otwarcia zamka i poligonalnej, sztywnej lufie, Steyr GB zbierał znakomite opinie za celność. Pistolet posiada kurkowy mechanizm spustowy z samonapinaniem (DA). Niemal wszystkie jego elementy wykonane są ze stali węglowej. Jedynie panele chwytu wykonano z tworzyw sztucznych (we wcześniejszych egzemplarzach również one wykonane były ze stali). Pistolet przy stosunkowo dużych rozmiarach (imponująca pojemność magazynka – aż 18 naboi) jest lekki, co często prowadziło do mylnych wniosków, że jest on (podobnie jak Glock) w dużej mierze wykonany z tworzyw sztucznych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]