Pistolet Welrod

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Welrod
A Welrod 9mm pistol on display at the Imperial War Museum in London..jpg
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
Producent Birmingham Small Arms Company (BSA)
Rodzaj pistolet
Historia
Wyprodukowano 2800 szt.
Dane techniczne
Kaliber 7,65 mm
Nabój 7,65 x 17 mm SR Browning
Magazynek 5 nab.
Wymiary
Długość 305 mm
Długość lufy 127 mm
Masa
broni 0,91 kg
Inne
Prędkość pocz. pocisku 210 m/s
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Welrod – brytyjski pistolet powtarzalny wyposażony w integralny tłumik dźwięku. Welrod został zaprojektowany przez Inter Services Research Bureau (później określane jako Station IX).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Utworzenie w Wielkiej Brytanii w 1940 roku SOE spowodowało rozpoczęcie prac nad wyposażeniem żołnierzy oddziałów dywersyjnych podporządkowanych tej organizacji. Wśród opracowywanego sprzętu znalazło się kilka typów broni wyposażonej w integralne tłumiki dźwięku. Były to wyposażona w tłumik wersja pistoletu maszynowego STEN Mk IIS, karabinek De Lisle i pistolet Welrod.

Welrod został opracowany przez Inter Services Research Bureau, biuro badawcze mieszczące się niedaleko miasta Welwyn Garden City. Konstruktorzy których zadaniem było opracowanie krótkiej broni wytłumionej postanowili opracować wytłumiony pistolet powtarzalny. Taka konstrukcja była podczas strzelania cichsza od pistoletu samopowtarzalnego (brak ruchomego zamka), mniej skomplikowana od rewolweru wytłumionego (który musi być rewolwerem gazoszczelnym), a jednocześnie miała większą szybkostrzelność od pistoletu jednostrzałowego.

Seryjne Welrody były produkowane przez zakłady Birmingham Small Arms Company. Ponieważ produkowane pistolety były pozbawione jakichkolwiek oznaczeń producenta możliwe że poza BSA byli także inni producenci. Wyprodukowano ok. 2800 pistoletów Welrod w wersjach kalibru 7,65 x 17 mm SR Browning i 9 x 19 mm Parabellum. Były one używane przez brytyjskie oddziały specjalne podporządkowane SOE, pewną ilość przekazano także amerykańskiej OSS.

Welrod okazał się konstrukcją bardzo udaną. Ostatnie informacje o bojowym użyciu tej broni pochodzą z okresu wojny o Falklandy w 1982 roku.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Welrod był bronią powtarzalną wyposażoną w zamek czterotaktowy. Mechanizm uderzeniowy bezkurkowy.

Welrod był zasilany z magazynka pudełkowego o pojemności 5 naboi. Magazynek znajdował się w chwycie.

Lufa gwintowana, posiadała cztery bruzdy prawoskrętne. Lufa otoczona była integralnym tłumikiem dźwięku.

Przyrządy celownicze mechaniczne stałe (muszka i szczerbinka) wyposażone we fluoroscencyjne plamki ułatwiające celowanie w nocy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]