Pistolet maszynowy Beretta M1938

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Moschetto Automatico Beretta (MAB)
Mod. 1938
Beretta M1938.jpg
Beretta Modello 38A
Dane podstawowe
Państwo  Włochy
Projektant Tullio Marengoni
Producent Fabbrica d'Armi Pietro Beretta S.p.A.
Rodzaj pistolet maszynowy
Historia
Prototypy 1938
Produkcja seryjna 19381950
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 × 19 mm Parabellum
Magazynek pudełkowy, 10, 20, 30 lub 40 nab.
Wymiary
Długość 946 mm (M38A)
800 mm (M1938/42)
Długość lufy 315 mm (M38A)
216 mm(M1938/42)
Masa
broni 4,19 kg (M38A)
3,27 kg (M1938/42 bez magazynka)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 420 m/s (M38A)
380 m/s (M1938/42)
Szybkostrzelność teoretyczna 600 strz/min (M38A)
400 strz/min (M1938/42)
Zasięg skuteczny 200 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Moschetto Automatico Beretta (MAB) Mod. 1938, MAB 38włoski pistolet maszynowy produkowany w latach 1938–1950.

Historia konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

W połowie lat trzydziestych pracujący w firmie Beretta Tullio Marengoni skonstruował pistolet maszynowy M35. Nie wzbudził on jednak początkowo większego zainteresowania armii włoskiej, która używała wtedy pistoletów maszynowych OVP i M1918 wyprodukowanych pod koniec I wojny światowej.

W 1938 udoskonalony M35 przyjęto do uzbrojenia armii włoskiej jako Moschetto Automatico mod. 38 (karabinek automatyczny wz. 1938). Pistolety maszynowe M1938 pierwszych serii różniły się od siebie drobnymi szczegółami ponieważ ciągle trwały prace nad dopracowaniem tej broni. Na przełomie lat 1938/1939 rozpoczęto produkcję udoskonalonej wersji oznaczonej jako M38A.

Beretta M38A szybko wyparła z uzbrojenia armii włoskiej starsze typy pistoletów maszynowych i stała się obok karabinka M91/38 podstawową bronią żołnierzy włoskiej piechoty. W odróżnieniu od innych wzorów broni automatycznej wprowadzonych do uzbrojenia w latach trzydziestych pistolet maszynowy M38 był bardzo udaną konstrukcją. Jego największą wadą była skomplikowana, droga w produkcji konstrukcja. Dlatego niemal natychmiast po rozpoczęciu produkcji rozpoczęto prace nad uproszczoną wersją tego pistoletu maszynowego.

W 1942 roku rozpoczęto produkcję uproszczonej wersji M38A (w literaturze oznaczanej jako M38/42). Największe zmiany dotyczyły technologii wykonania broni (szeroko zastosowano technologię tłoczenia). Uproszczenia dotyczyły też konstrukcji. Ruchomą iglicę zastąpiła iglica stała, usunięto osłonę lufy, a kompensator zastąpiono wycięciami w lufie. Uproszczono też przyrządy celownicze zastępując celownik krzywkowy przerzutowym (nastawy 100 i 200 m).

Pistolety maszynowe M38 były produkowane dla armii włoskiej i na eksport (dla III Rzeszy i Królestwa Rumunii). Po 1943 roku i upadku Benito Mussoliniego zakłady Beretta zostały przejęte przez Niemców. Kontynuowali oni produkcję pistoletu maszynowego M38A w jeszcze bardziej uproszczonej wersji oznaczonej jako MP 739(i) (M1938/42).

Po zakończeniu wojny produkcja Beretty M1938 była kontynuowana do 1950. Ostatnią produkowaną wersją była Beretta M1938/49 (przyjęto do uzbrojenia przez Bundeswehrę jako MP1).

W 1956 roku Beretta rozpoczęła produkcję pistoletu maszynowego Model 3 różniącego się od M1938/42 zastosowaniem kolby składanej i budową komory zamkowej.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Pistolet maszynowy M1938A był indywidualną bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania oparta o odrzut swobodny zamka. Strzelanie z zamka otwartego seriami lub ogniem pojedynczym. Mechanizm spustowy z dwoma językami spustowymi. Zasilanie magazynkowe: początkowo stosowano magazynki pudełkowe o pojemności 10, 20, 30, 40 naboi, później stosowano tylko 20 i 40 nabojowe. Magazynki były dołączane od spodu broni. Lufa w osłonie metalowej, której końcowy fragment tworzył kompensator – osłabiacz podrzutu i odrzutu. Przyrządy celownicze składają się z muszki i nastawnego celownika krzywkowego o nastawach do 500 metrów.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 26. ISBN 83-86028-01-7.