Pistolet maszynowy MP18

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Maschinepistole 18 (M.P.18,I.)
MP18VWM.jpg
M.P.18,IV
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Projektant Hugo Schmeisser
Producent Theodor Bergmann Industriawerke
Rodzaj pistolet maszynowy
Historia
Prototypy 1916
Produkcja seryjna 1917 – do początku 1919[1]
Wyprodukowano ok. 35 000 egz.
Dane techniczne
Kaliber 9 mm
Nabój 9 x 19 mm Parabellum
Wymiary
Długość 810 - 815 mm[a].
Długość lufy 200 mm[1][2]
Masa
broni 4,10 kg (niezaładowanej)
Inne
Prędkość pocz. pocisku 340 m/s[2]
Szybkostrzelność teoretyczna 400 - 500 strz./min.[b]
Zasięg skuteczny 200 m
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Theodore Bergmann
MP-18

Maschinepistole 18 (M.P.18,I.)niemiecki pistolet maszynowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W trakcie pierwszej wojny światowej okazało się, że główna broń piechoty – karabin powtarzalny słabo spisuje się w czasie walk w okopach. Pojawiły się żądania skonstruowania broni posiadającej siłę ognia karabinu maszynowego, ale krótszej i bardziej poręcznej niż ręczny czy lekki karabin maszynowy.

Niemiecki żołnierz uzbrojony w MP18, 1918

Początkowo testowano wyposażoną w długą lufę i dostawną kolbę wersję pistoletu P.08 Parabellum. Okazało się jednak, że wersja Parabellum strzelająca seriami ma zbyt dużą szybkostrzelność (1200 strz./min) i magazynek nie nadążał podawać amunicji. W rezultacie bardzo częste były zacięcia. W 1916 roku GPK (Gewehrprüfungskomission – niem. Komisja Doświadczalna Broni Piechoty) ogłosiła konkurs na nową, automatyczną broń strzelającą nabojem pistoletowym. Z przedstawionych komisji projektów wybrano konstrukcje Andreasa Schwarzlose i Hugo Schmeissera. Wiosną 1917 roku po zakończeniu testów postanowiono przyjąć do uzbrojenia konstrukcję Schmeissera. Jednocześnie złożono w Theodor Bergmann Industriawerke zamówienie na 50 000 sztuk nowej broni oznaczonej jako Maschinepistole M.P.18,I.. 30 grudnia 1917 w Urzędzie Patentowym Rzeszy przedstawiony został wniosek patentowy dotyczący MP18I. Jako autor wynalazku był w nim wymieniony Schmeisser, ale wniosek został złożony w imieniu pracodawcy Schmeissera, zakładów Bergmanna.

Zamówiono 50 000 sztuk MP18, które miały stać się uzbrojeniem pododdziałów szturmowych. Do końca wojny udało się jednak wyprodukować ok. 10 000 tego pistoletu maszynowego. Po zakończeniu wojny Traktat Wersalski zakazał produkcji w Niemczech broni automatycznej, w tym pistoletów maszynowych. Przed wejściem w życie postanowień Traktatu Wersalskiego w zakładach Bergmanna wyprodukowano jeszcze 25 000 egzemplarzy MP18I. Produkcję zakończono zgodnie z postanowieniami traktatu, ale o egzemplarzach wyprodukowanych po wojnie nie poinformowano aliantów zgłaszając tylko 10 000 wyprodukowanych MP18I (zgodnie ze stanem magazynowym w momencie zakończenia wojny). Za zgodą aliantów pistolety maszynowe wyprodukowane podczas wojny rozdzielono pomiędzy policję i nowo powstałą Reichswehrę. Egzemplarze wyprodukowane po wojnie ukryto.

Pomimo rozpoczęcia produkcji MP18I w 1917 roku Hugo Schmeisser nie zaprzestał prac nad rozwojem swojego pistoletu maszynowego. Na początku 1918 roku zaproponował zastąpienie skomplikowanego i zawodnego 32-nabojowego magazynka bębnowo-pudełkowego prostym 20-nabojowym magazynkiem pudełkowym. Zastosowanie nowego magazynka wymagało zmiany konstrukcji gniazda magazynka. Prototyp nowej wersji został oznaczony jako M.P.18,IV (MP18I verbessert – niem. ulepszony). Została ona jednak odrzucona przez GPK, ponieważ armia niemiecka dysponowała dużymi zapasami starych magazynków. Dopiero po 1935 roku zamówiono nowe gniazda magazynków i zmodernizowano część MP18I. Liczba zamówionych gniazd była jednak mniejsza od liczby wyprodukowanych MP18I i dlatego egzemplarze ze starym magazynkiem pudełkowo-ślimakowym nawet pod koniec II wojny światowej nie były szczególną rzadkością.

Po opracowaniu MP18IV Schmeisser nadal udoskonalał MP18. Efektem tych prac był wyposażony w przełącznik rodzaju ognia pistolet maszynowy MP 28 II.

W czasie drugiej wojny światowej pistolety maszynowe MP18 były już przestarzałe, ale z powodu braku dostatecznej liczby nowych pistoletów maszynowych były nadal używane. Z czasem zostały one zastąpione w jednostkach pierwszorzutowych przez MP 40, ale przez jednostki tyłowe i pomocnicze były używane do końca wojny.

Opis techniczny[edytuj | edytuj kod]

Pistolet maszynowy MP18 był indywidualną bronią samoczynną. Zasada działania oparta o odrzut swobodny zamka. Strzelanie z zamka otwartego seriami. Zasilanie magazynkowe (początkowo stosowano magazynki pudełkowo-bębnowe o pojemności 32 naboi z pistoletu P08, później stosowano pudełkowe magazynki o pojemności 20, 30 lub 50 naboi). Magazynki były dołączane z lewej strony broni. Lufa w osłonie metalowej. Przyrządy celownicze składają się z muszki i celownika przerzutowego o nastawach 100 i 200 m. Pistolet maszynowy MP 18 można było zabezpieczyć tylko przy zamku napiętym przez wprowadzenie rękojeści przeładowania w specjalne wycięcie komory zamkowej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Ciepliński i Woźniak w swojej książce podają 815 mm, natomiast Schultz 810 mm
  2. Ciepliński i Woźniak w swojej książce podają 400 strzałów, natomiast Schultz 500 strzałów

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. s. 233.
  2. 2,0 2,1 Andrzej Ciepliński; Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). s. 151.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa 1994: Wydawnictwo „WIS”, s. 150-151. ISBN 83-86028-01-7.
  • Walter Schultz: 1000 ręcznej broni palnej. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2011, s. 233. ISBN 978-83-7708-745-9.