Piwnica Świdnicka we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Zobacz też: inne obiekty o nazwie Piwnica Świdnicka.
rok 1859
rok 2007
wejście do Piwnicy Świdnickiej
wnętrze Piwnicy Świdnickiej

Piwnica Świdnicka, niem. Schweidnitzer Keller, najstarsza, średniowieczna restauracja wrocławska (działająca od około 1275 roku), znajdująca się w Rynku, w piwnicach wrocławskiego ratusza. Nazwę swą wywodzi od nazwy dolnośląskiego miasta - Świdnicy, skąd pierwotnie sprowadzano do niej jęczmienne piwo. Zgodnie z ówczesnym prawem, piwa warzone poza Wrocławiem wolno było podawać jedynie w pozostających pod kontrolą rady miasta piwnicach ratuszowych[1]. Zachowały się rachunki z roku 1332, w których zapisano fakt sprowadzania piwa świdnickiego. Wejście do Piwnicy znajduje się od południowej strony budynku Ratusza, niedaleko miejsca, gdzie Rynek łączy się z ulicą Świdnicką.

Piwnica wielokrotnie była rozbudowywana aż do XV wieku, kiedy osiągnęła w przybliżeniu swój ostateczny kształt. Później jeszcze, w 1519, przedsionek piwnicy połączono tunelem do przetaczania beczek[2] z pobliskiego browaru znajdującego się na zapleczu kamienicy "Pod Złotym Dzbanem", naprzeciw Piwnicy, na południowej pierzei Rynku, zwanej "Pierzeją Złotego Pucharu".

Według kroniki z 1731 zakazane były w Piwnicy m.in. gra w karty, palenie tytoniu i przeklinanie. Tylko dwa razy w tygodniu - we wtorki i w piątki - pozwalano na grę orkiestry, gościom na muzykowanie nie pozwalano. Nie podawano napojów przed wpłaceniem przez gościa kaucji odpowiedniej wysokości, a w razie stłuczenia naczynia gość zobowiązany był za szkodę zapłacić, co przypominano mu przez trzykrotne uderzenie w tzw. "dzwonek bałwana". We wnęce przy schodach prowadzących do Piwnicy swoje stałe miejsce miały sprzedawczynie solnych bułeczek i kiełbasek z musztardą, przy czym zatrudniający je piekarze korzystali z tego miejsca bezpłatnie.

Przez niemal wszystkie lata swojej historii obiekt pełnił funkcje restauracji. Poważniejsze remonty Piwnica przeszła w roku 1904, kiedy część pomieszczeń przekształcono na zaplecze kuchenne oraz zainstalowano oświetlenie elektryczne. Następny duży remont Piwnica przeszła w 1936; według danych sprzed 1939 Piwnica mieściła 700 gości, których obsługiwało 110 osób, w tym 8 kucharzy i 45 kelnerów. Działania wojenne w 1945 nie spowodowały znaczniejszych uszkodzeń, choć jej wyposażenie podzieliło los innych obiektów publicznych w mieście, ulegając w znacznym stopniu dewastacji i grabieży. Przez 15 lat po wojnie Piwnica nie była wykorzystywana, dopiero po remoncie w 1960 część pomieszczeń Piwnicy przeznaczono na klub młodzieżowy, salę kinową, salę bilardową i różnorodne wystawy. Pod koniec XX stulecia obiekt poddano gruntownej renowacji, przywracając Piwnicy pierwotną funkcję. Podczas tych robót konieczne okazało się też usuwanie skutków powodzi tysiąclecia w 1997, której wody przeniknęły do podziemi Ratusza; konieczne okazało się gruntowne osuszanie ścian i wymiana wszystkich instalacji. Po tej przebudowie pomieszczenia Piwnicy zajmują prawie 1700 m², z czego około 900 m² zajmuje dziewięć sal konsumpcyjnych.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. prawo wyszynku piwa nadał radzie miejskiej książę Henryk IV Probus 28 września 1273
  2. z tunelem wiąże się lokalna zagadka: "Gdzie we Wrocławiu wóz nad wozem przejeżdżać może?"; jego pozostałości obecnie wykorzystywane są jako magazyny